Destroy All Humans! to komiczna gra parodiująca znane filmy o kosmitach. W otwartym świecie wcielamy się w karykaturalne postacie obcych, a naszym celem jest… siać spustoszenie i zniszczyć ludzkość!

Wydana w lato odsłona Clone Carnage została właśnie udostępniona w 100% za darmo. Nie pozostaje więc nic jak przypisać do konta i wskoczyć do zabawy. Tytuł oferuje sieciową jak i kanapową kooperację, sześć map oraz rozdzielczość 4K UHD.

POBIERZ GRĘ Z XBOX STORE

Artykuł Pobierz Destroy All Humans! Clone Carnage za darmo! pochodzi z serwisu World of Xbox.

Seria Chronos z podtytułem Before the Ashes, to jak sama nazwa by wskazywała, prequel do wydanego w 2019 roku Remnant: From the Ashes. Dowiemy się więc, co działo się przedtem. Ogólnie rzecz biorąc mamy tu do czynienia z grą RPG, może trochę pochodną czegoś z Hack and slash. Tytuł charakteryzuje się jednak pewnymi, ciekawymi mechanikami, które na próżno szukać w innych grach.

Sam zarys fabuły nie jest zaś jakimś wielki zaskoczeniem, wcielamy się bowiem w bohatera lub bohaterkę, która zamierza uratować ojczystą krainę przed pradawnym złem. Za główny cel obierzemy sobie potężnego smoka. Nie brzmi to więc jakoś przełomowo. Przez całą linię fabularną będziemy przemierzać liczne korytarze, tworzące swego rodzaju labirynty w kilku lokacjach. Nie towarzyszy temu praktycznie żadna narracja, pod tym względem gra jest niemalże niema. Jedynie głosy jakie usłyszymy, to tak naprawdę tylko te, zawarte w kilku punktach całej gry. Dostajemy w nich kolejne wytyczne i idziemy dalej przed siebie, trochę błądzimy, trochę kombinujemy.

Tytuł w żaden sposób nie prowadzi gracza za rękę, trzeba więc wykazać się niemałą samodzielnością. Na swojej drodze napotkamy liczne zagadki logiczne i niezbędne przedmioty do zebrania. Należy doskonale analizować, co się już udało zebrać i jak można to wykorzystać, czy też czasem nawet ze sobą połączyć dwie rzeczy w jedną. Zdarzy się też tak, że to, co znajdziemy na praktycznie samym początku gry, przyda się dopiero przy jej zwieńczeniu. Oczywiście, nie jest tak łatwo, nie działa to na zasadzie przynieś podaj, pozamiataj.

No… może trochę, o ile poprzez „sprzątanie” rozumiemy pozbycie się kilku nieprzyjaznych istot. A tych trochę będzie. Począwszy od małych gobelinów po golemy aż po sporych rozmiarów minotaury. Wierzcie mi, że w trakcie starć będziecie musieli wykazać się nie lada refleksem i pomysłem. Przy zbyt lekkim podejściu, nawet zwykły goblin skopie Wam cztery litery. Osobiście sama mechanika walki nie do końca przypadła mi do gustu. Jeżeli nie ustawimy blokady kamery na oponenta, będzie nam trudno na szybko wyprowadzać celne ciosy. Trochę też leżą ociążałe i przydługie animacje. Burzy to dynamikę, a wręcz ją totalnie eliminuje.

Grę zaczynamy mając w dłoniach prosty miecz oraz niewielką, drewnianą tarczę. Z czasem znajdziemy jednak odrobinę nowego wyposażenia. Będzie to na przykład młot czy topór. Każda z nich charakteryzuje się inna mocą, oraz szybkością, z jaką możemy wyprowadzać kolejne ataki. Przy czym drugi parametr nie jest w ogóle podany, musimy kierować się tu intuicją. Po drodze, powalając kolejnych nieprzyjaciół, raz na jakiś czas znajdziemy po nich smocze odłamki. Te w odpowiedniej ilości pozwolą udoskonalać uzbrojenie. Podobnie w międzyczasie dostaniemy punkty doświadczenia. Te natomiast przelejemy na udoskonalenie postaci w takich aspektach, jak siła, zwinność, mistyka, czy zdrowie. Wydawać by się mogło dosyć standardowo, ale jest tu jeszcze drugie dno.

To jest właśnie to, co czyni ten tytuł wyjątkowym. Wraz z każdą jedną śmiercią bohatera, ten starzeje się o kolejny rok, przy czym startujemy z osiemnastoma wiosenkami na koncie. To powoduje, że z biegiem czasu postać zaczyna się najzwyczajniej w świecie zauważalnie starzeć. Kuśtykamy, zwinność zaczyna odchodzić w niepamięć, a pierwsze skrzypce zaczynają grać zdolności magiczne oraz życiowe doświadczenie. Co każde dziesięć lat wybierzemy jedną z trzech zaproponowanych nam unikalnych cech i umiejętności. Podjęte decyzje są ostateczne i mogą rzutować na całą resztę rozgrywki.

Dzięki takiemu schematowi gracz musi na bieżąco dostosowywać się do zmieniających się warunków i możliwości wybrańca. Tym pomysłem czuję się kupiony i zachwycony. Jestem teraz na walce z ostatnim bossem (tych po drodze będzie garstka), i zbliżam się do 60-siątki. Same walki z bossami to klasyka gatunku. Silna postać, o większym poziomie punktów zżycia z serią konkretnych, schematycznych pod rozgryzienie ataków.

Na moment chciałbym jeszcze wrócić trochę do wspomnianych wcześniej zagadek logicznych, bo te także odgrywają ważną i fundamentalną rolę i zasługują na uwagę. Tak jak już wspomniałem, gra w dużej mierze będzie bazowała ekranu przedmiotów, elementów i łączeniu ich w całość a następnie wykorzystywanie w odpowiedni sposób. To my sami będziemy musieli wpaść na to, co z czym się je. I to jest fajne, ale wierzcie mi ja maiłem taki moment, że na serio na długo raz utknąłem w jednym miejscu. Dosłownie wszystko trzeba analizować.

Nie zabraknie też elementów puzzli, które pobudzą szare komórki, czy też podróży między portalami. Tu też doszukamy się czegoś ciekawego. Otóż portale będą między sobą różnić się rozmiarem, a co za tym idzie – my sami. Raz będziemy przeogromni, a jeszcze innym razem wielkości palca u nogi. Pod względem pomysłowości gra autentycznie potrafi pozytywnie zaskoczyć i wciągnąć.

Grafika nie jest tutaj czymś wyjątkowym. Szczególnie z początku da się wyczuć bardzo przyjemną grę światła, nadającą odpowiedni, mroczny klimat. Całokształt zaś, jeżeli mowa o wygładzaniu krawędzi, cieniach, teksturach nie powala, ale jest to rzecz do wybaczenia, biorąc pod uwagę pozostałe plusy. Zdarzały mi się tez pewnie gicze, ale być może są ona rezultatem wersji przedpremierowej, która otrzymaliśmy od wydawcy. Gra, w zależności od tego jak dobrze będzie Wam szło, też nie jest przesadnie długa. Za to czas z nią spędzony, to dobry czas.

Chronos: Before the Ashes (zarówno Dla Xbox One jak i Series X|S) kupicie w Microsoft Store.

Grę do recenzji udostępnił wydawca. Testowaliśmy na Xbox Series X.

Artykuł Chronos: Before the Ashes – Recenzja pochodzi z serwisu World of Xbox.

Dziękujemy, że do nas wpadłeś/-aś! Pamiętaj, że możesz znaleźć nas także na Twitterze i Facebooku po jeszcze więcej. Będzie nam miło, gdy tam dołączysz.

Październik dla Game Passa był bardzo udany. Dostaliśmy sporą garść dobrych tytułów. Tym razem na pierwszy plan wchodzi jednak premiera nowej generacji konsol, która już dokładnie za tydzień! Co też wcale nie oznacza oczywiście, że nie dostaniemy już nic więcej nowego.

Jednak pierw w połowie tego miesiąca (15 listopada) będziemy musieli pożegnać cztery tytuły, a oto one:

• Darksiders III
• Tracks – The Train Set Game
• The Talos Principle
• Munchkin: Quacked Quest

Jeżeli miałbym wskazać pozycję, której by mi najbardziej brakowało, byłby to Darksiders III. Na szczęście tego fantastycznego hack and slasha mam na własno i dawno go ukończyłem.

Z kolei (cóż za gra słów) Tracks – The Train Set Game, to przyjazna produkcja, w której cofniemy się do lat młodość, kiedy to na dywanie układaliśmy własną drewnianą kolejkę. Co warto zaznaczyć, to bardzo łatwy calak, jeżeli chodzi o osiągnięcia.

Artykuł Cztery gry opuszczą Xbox Game Pass wraz z połową listopada pochodzi z serwisu World of Xbox.

Little Big Workshop od samego początku zachęca, by w ten tytuł zagrać. Kreskówkowa grafika, śmiesznie przerysowane postacie oraz nasz warsztat na blacie stołu w salonie. Zapowiada się lekko i przyjaźnie. Jednak z biegiem czasu wcale aż tak lekko nie będzie, a my staniemy się kowalami swojego losu.

Na start dostajemy drobny zastrzyk gotówki oraz niewielki kawałek ziemi i drobny budek, w którym z czasem powstanie nasze imperium. Póki co musimy nam wystarczyć mały warsztat, oraz pokój socjalny, gdzie pracownicy będą mogli odpoczywać. Naszym zadaniem będzie przyjmować dostępne na rynku zamówienia i produkować zlecone nam towary. Tworzyć będziemy dosłownie wszystko. Od pluszaków, meble aż po złożoną elektronikę. Umowy będziemy realizować dla odpowiedników realnych firm, dla przykładu zamiast IKEA, będzie IDEA, zamiast CAT spotkamy markę DOG, a zamiast Microsoft, Megahard i tak dalej. Sprytny zabieg, oddający wagę zleceniodawcy. Doskonale wiemy, czy mamy do czynienia z gigantem, czy też z firmą przysłowiowego Janusza z Podkarpacia.

Całą rozgrywkę obserwujemy z rzutu izometrycznego. Nie wcielamy się w konkretnego pracownika ani w konkretną postać na mapie. Do naszego zakresu obowiązków należy wyszukiwanie jak najlepszych ofert oraz opracowanie procesu produkcji. Ten musi być jak najkrótszy i możliwie jak najtańszy. Najniższe koszty produkcji nie zawsze będą jednak możliwe, ze względu na niekiedy wyśrubowane wymogi jakościowe.

Proces wytwarzania produktów będzie stawał się coraz bardziej skomplikowany, adekwatnie do zleconego nam towaru. Musimy się zająć dosłownie każdą jedną częścią. W przypadku szafki musimy wyciąć blat, rączki, szuflady, fronty. Później to wszystko pomalować i złożyć w całość a następnie odnieść na wyznaczoną przez nas strefę magazynową, z której gotowy produkt wyruszy do sklepów. Każdy etap prac będzie nazywany procedurą. Ich liczba przy złożonych przedmiotach będzie nawet trzycyfrowa.

Nasza głowa więc w tym, aby przebieg zlecenia od surowców po gotowy towar przebiegł jak najszybciej, najtaniej i z jak największym dochodem. Przez pierwsze zamówienia za rączkę poprowadzi nas samouczek wyjaśniający podstawowe prawa, którym rządzi się gra. Zaraz potem pozostajemy skazani wyłącznie na siebie. Mam jednak pewną obawę, czy nie za szybko, pozostawiając gracza z kilkoma niejasnościami. Krok po kroku od drobnych umów, dojdziemy do coraz to większych wyzwań. Do tego z biegiem czasu przyda się coraz więcej rąk do pracy oraz maszyn.

Pomyśleć tu trzeba o niemalże wszystkim. Gra symuluje wiele istotnych aspektów ekonomicznych. Przed zawarciem umowy będziemy musieli przyjrzeć się wykresom, z których wyciągniemy koszty realizacji, przychód oraz popyt na wytwarzane dobra. Z równie dużą dbałością należy przekalkulować ilość pracowników, jaką możemy zatrudnić. Każdemu musimy wypłacić dniówki oraz zapewnić odpowiednie warunki pracy oraz wypoczynku.

Pokój socjalny dla pracowników to nie wszystko. Ten również trzeba odpowiednio wyposażyć w lodówki, automaty, ekspresy oraz stoły. Ci bardziej hojni pracodawcy mogą nawet ofiarować wygodny kącik do pogrania na konsoli. Każde takie „stanowisko” da nam odpowiednią ilość punktów odpoczynku, które będą wykorzystywać zmęczeni zatrudnieni. Punkty będą z czasem się regenerować i stawać się dostępne dla kolejnych pragnących zrobić sobie przerwę. Ilość dostępnych punktów będzie sygnalizowana na urządzeniach za pomocą zielonych kropek. Trzeba pamiętać, by zachować ich dostateczny zapas, bo w innym przypadku pracownicy zaczną mdleć na stanowiskach roboczych. Można powiedzieć, że działa to na zasadzie tego, czy automat z obiadami czy ekspres do kawy są uzupełnione.

Nasz biznes musimy rozegrać także logistycznie. Ważne będzie, aby wszystko było możliwie jak najbliżej siebie, tak by pracownicy nie musieli chodzi z jednego końca hali na drugi, a maszyny były jak najbardziej zaawansowane, co przełoży się na szybsze tempo pracy. Wszystko oczywiście ma swoją cenę, dlatego tez trzeba wdrożyć tu metodę małych kroczków.

Nim się jednak obejrzycie, Wasz warsztat urośnie do pokaźnych rozmiarów, a stanowisk do pracy przybędzie. Oczywiście kupienie jednej wyrzynarki czy tokarki nie jest szczytem sukcesu w branży meblarskiej. Maszyny koniecznie będzie trzeba powielać tak, by ryzyko postoju i kolejek do nich zostało maksymalnie zniwelowane, bo prędzej czy później będziecie realizować kilka zleceń jednocześnie, czy też zwyczajnie wytwarzać kilka takich samych elementów w tym samym czasie.

Czas to pieniądz, a zmuszeni jesteśmy zapłacić za materiały, pensje, czynsz, oraz rozbudowę interesu. Nie ma więc czasu na zabawę. Tym bardziej, że przy ważniejszych ofertach terminy dadzą o sobie znać, co niejednokrotnie zmusza do zwiększenia natężenia tempa pracy. To oczywiście spowoduje szybsze zmęczenie u ludzi i szybsza eksploatację maszyn.

Na bank przyjdzie Wam pracować wielobranżowo, jeśli chcecie myśleć o szybkim rozwoju i dobrych relacjach z partnerami biznesowymi. Dlatego warto mieć w pogotowiu różnorodne wyposażenie warsztatu. W międzyczasie prócz pieniędzy zdobędziecie kolejne poziomy oraz punkty doświadczenia, które zamienicie na coraz to wyższe udogodnienia w drzewie rozwoju. W ten sposób odblokujecie między innymi możliwość zatrudnienia większej ilości pracowników, szkoleń (płatnych) czy też powiększenia terenu po wykupieniu działki. Generalnie jest tego sporo.

Nie wolno nam jednak myśleć wyłącznie o zarobku. Firmę tworzą ludzie, a tym trzeba stworzyć jak najbardziej przyjazne środowisko pracy i nie mówię tu o wspomnianej wcześniej kuchni. Wszystkie maszyny wytwarzają hałas, oraz obniżają ogólna atmosferę. Podobnie negatywnie wpłyną zbyt duże, otwarte przestrzenie. Za to wszystko dostaniemy minusowe punkty, które negatywnie wpłyną na efektywność naszych pracowników. Przeciwdziałać takim zjawiskom możemy poprzez stawianie roślin, klimatyzatorów czy dystrybutorów z wodą i tak dalej. Mam jednak odczucie, że złapanie odpowiedniego balansu pod tym względem jest zbyt trudne, a moja fabryka zaczęła delikatnie przypominać kwiaciarnię.

Aha, bym zapomniał! Przebieg prac trzeba czujnie obserwować pod kątem tego, czy wszystko idzie zgodnie z planem, a zepsute stanowiska na bieżąco naprawiać. Te w momencie zepsucia zaczną iskrzyć. Całe szczęście naprawa nic nas nie kosztuje, ale wywołuje drobny przestój na naprawianym stanowisku, oraz wymaga oddelegowania do tego jedną z osób. Gdyby to jednak nadal nie robiło na Was większego wrażenia, to z czasem przyjdzie nam walczyć z plagą szczurów, chorób, pleśni czy chciwą konkurencją. Działa to na bazie mini gier, gdzie na przykład z strzelając z armaty, pozbędziemy się niechcianych gryzoni. Mi osobiście taki model zabawy nie przypadł do gustu, ale na szczęście takie dodatkowe urozmaicenia można dezaktywować w ustawieniach.

Generalnie gra ma kapitalny zamysł i bardzo dobry klimat, co pozwala wciągnąć się na długie godziny. Obserwowanie karykaturalnych ludków jak wycinają kolejne konie na biegunach jest hipnotyzujące i wywołuje zachwyt, gdy widzimy zapełniający się magazyn. Osobiście jestem przy blisko dwusetnym dniu prowadzenia firmy i idzie mi całkiem nieźle, póki co ani razu nie zbankrutowałem i przynajmniej na razie się na to nie zanosi. Gra pozwala oglądać przebieg prac w przyspieszonym tempie, czasami jednak troszkę mi się dłużyło przy tych większych realizacjach.

Niestety są też pewne mankamenty, o których trudno nie wspomnieć. Gra jest na tyle złożona, że chyba sami twórcy pogubili się w jej kodzie, bowiem bugów tutaj nie brakuje. Zdarza się, że pracownicy przestają pracować w końcowej fazie zlecenia. Potrafią wytworzyć 14 z 15 pluszaków i zacząć chodzić bez celu, a czas i pieniądze uciekają z każdą chwilą. Z czasem nauczyłem sobie z tym radzić, poprzez zapisanie gry i jej ponowne wczytanie.

Czasami kuleją tez powiadomienia. Raz na jakiś czas się zdarzy tak, że okienko z jego treścią niby się pojawia, a tak naprawdę jest niewódeczne. Zdarzyło mi się nawet totalnie zawiesić grę. Da się z tymi błędami żyć, są jednak one dosyć mocno dokuczliwie i zmusiły mnie do częstego zapisywania gry, tak na wszelki wypadek.

Gdyby nie ten aspekt, mielibyśmy tutaj do czynienia z naprawdę solidnym tytułem. Pozostaje to jednak ważnym polem do poprawki, która mam nadzieję nadejdzie w niedalekiej przyszłości. Little Big Workshop to świetne połączenie arcadowej rozgrywki z ciekawie rozwiniętymi podstawowymi elementami ekonomii. To trochę jak takie Simsy, z ta różnicą, że zamiast życiem, zarządzamy warsztatem, a zamiast mebli, kupujemy maszyny.

Planowanie coraz to bardziej złożonych procedur i ich pomyślna realizację sprawia dużą frajdę, a apetyt rośnie w miarę jedzenia. Przyjazny klimat czyni grę otwartą na niemalże każdego, a gracz wcale nie musi być rekinem biznesu. Zdecydowane podejście będzie mile widziane, zwłaszcza gdy przyjdzie nam podejmować trudne decyzje, takie jak cięcie etatów i zwalnianie ludzi, by utrzymać firmę przy życiu. Bisnes is bisnes.

Grę Little Big Workshop znajdziecie w Microsoft Store w cenie 92,49 złotych.

Grę do recenzji udostępniło Dead Good Media

Artykuł Little Big Workshop – Tworzymy własną fabrykę. Recenzja gry pochodzi z serwisu World of Xbox.

Nie samymi nowościami człowiek żyje. Czasami niezwykle dobrą rzeczą może być zwyczajnie powrót do tytułów sprzed wielu lat. Takie sentymentalne wycieczki w przeszłość dla graczy Xbox co prawda są jeszcze prostsze dzięki silnie rozwiniętej wstecznej kompatybilności, niekiedy warto jednak sięgnąć po remaster i ujrzeć nasze ulubione tytuły w odświeżonej formie.

To też ostatnio zdaje się stawać ciekawym trendem. Dla przykładu mamy tu niedawno wydanego Tonego Hawka (Activision) czy równie solidne odświeżenia Destroy All Humans!, czy też SpongeBob SquarePants spod skrzydeł THQ Nordic. To studio jak widać zdaje się być w czołówce tej dyscypliny. Wszystkie te tytuły zaliczyły ogromną przemianę, wyglądając bardzo świeżo i „dzisiejszo”.

Także tym razem austriackie studio postanowiło pochylić się nad wydanym osiem lat temu tytułem z siódmej generacji konsol i wykupić do niego prawa. Owocem tej transakcji miał być remaster Kingdoms of Amalur: Reckoning, ze sprytnie podmienionym tytułem na „Re-Reckoning”. Czy także tutaj możemy liczyć na podobne rewolucje i nadanie grze drugiego, znacznie lepszego życia?

Siłą rzeczy po takim upływie czasu, graficzne zmiany są widoczne, tekstury są ostrzejsze a dźwięk jeszcze głębszy. Mimo to nadal widać, że do dziś wydawanych gier, tej trochę brakuje. To może być kwestia nieco opustoszałych otwartych przestrzeni, jednak i tak jest naprawdę przyzwoicie, bowiem klimat pozostał zachowany, a całość wciąga jak cholera.

Kingdoms of Amalur: Re-Reckoning jest grą z gatunku RPG na bazie elementów hack and slash, które są jednym z fundamentów produkcji. Moja miłość do tego gatunku jest dosyć młoda, ale szczera, a zrodziła się przy ogrywaniu Darksiders III. Nigdy nie sądziłem, że w takim rodzaju rozgrywki się jakkolwiek odnajdę. Niemniej jednak gdy już wiedziałem, że to jest to, co uwielbiam, z ogromną przyjemnością zabrałem się za recenzowaną dziś grę i z ogromną przyjemnością kontynuuję ją dalej do dziś.

Co mnie bardzo cieszy, gra jest bardzo obszerna, posiada ogromne lokacje do eksploracji, dostateczną różnorodność oponentów oraz linię fabularną starczącą na grubo ponad 100 godzin rozgrywki. Mam już sporo za sobą, ale nadal długa droga przede mną, co zwiastuje kolejne długie godziny z padem w ręku. Warto tez zaznaczyć, że ta edycja posiada w sobie wszystkie wydane wcześniej DLC w pierwotnej odsłonie tytułu, przy czym cenę udało się ustalić na jeszcze niższą niż w 2012 roku, a mówimy tu o kwocie 169,99 złotych.

Całość rozgrywki przekłada się w praktyce na bieganie po całym świecie Amalur i realizowaniu głównych zadań fabularnych oraz tych pobocznych od mieszkańców pomniejszych wiosek. Raz będziemy musieli coś dla kogoś przynieść z nieco niebezpiecznej okolicy, a jeszcze innym razem zwyczajnie zrobić trochę porządków z pewnymi osobnikami. Co prawda w pewnym momencie skorzystamy z możliwości szybkiej podróży między odwiedzonymi wcześniej odległymi punktami, jednak przemierzanie planszy na własnych nogach jest o wiele bardziej ciekawe i opłacalne.

Warto więc w miarę mozliwości wybrać się na wycieczkę. Te będą okazją do zebrania roślin niezbędnych do wytworzenia eliksirów, złota, uzbrojenia jak też całej masy innych przedmiotów. Co ważniejsze, to okazja by walczyć z napotkanymi nieprzyjaciółmi. To przekłada się na ciekawy loot, ale i przede wszystkim punkty doświadczenia, które pozwolą piąć się wyżej.

Swojego bohatera będziemy doskonalić w trzech segmentach: finesse, might i socrey. Wraz z każdym zdobytym poziomem doświadczenia, otrzymamy trzy punkty do rozdysponowania pomiędzy nimi. W tym właśnie momencie zadecydujemy, w którym kierunku zamierzamy iść. Nic więc nie będzie stało na przeszkodzie by równie dobrze władać mieczem jak i czarami jednocześnie. Nie musimy sie ograniczac do jednej profesji.

O ile ogólna mechanika gry wydaje się być nietknięta, i zarazem przestarzała, co tez jest na swój sposób urokliwe, to model walki jest niesamowicie dobry! Szeroki wachlarz dostępnego uzbrojenia: miecze, łuki, różdżki i nie tylko, daje ogromne możliwości. Rozwalanie całych hord wrogów to ogromna frajda i całe sedno gry.

Mocno jest też rozbudowana cała struktura gry. Mam tu na myśli na przykład alchemię czy rzemieślnictwo. Dla przykładu z zebranych kwiatów stworzymy eliksiry, jednak to nie będzie wcale tak proste. Musimy wiedzieć co i w jakiej ilości ze sobą połączyć, aby uzyskać pożądany efekt. W tym celu będziemy musieli eksperymentować, co może się skończyć utratą surowców przy niepowodzeniu, lub kupić recepturę, co też będzie nas kosztować.

Istotną rolę zagra tu odpowiedni rozwój postaci w adekwatnych gałęziach wiedzy. To otworzy drzwi na nowe możliwości i tym samym pozwoli na bardziej złożone operacje.

Podobnie jest z broniami. Te nawet będą się z czasem psuć, przez co systematycznie będzie trzeba je naprawiać, nim zniszczą się całkowicie. To zrobimy u kowala, lub sami w kuźni czy też w drodze za pomocą zestawów naprawczych, jeśli takowe przy sobie posiadamy. Nic nie stoi także na przeszkodzie, by wytwarzać własne, zupełnie unikalne uzbrojenie i nadawać im nowe nazwy.

Osobiście większość gry do tej pory przechodzę bazując na przedmiotach znalezionych po drodze i dropów z innych postaci. Rzadko kiedy coś kupuję czy wytwarzam. Nie czuję, by gra to na mnie wymuszała. Może to efekt tego, że jest odrobinę za łatwo? W każdym bądź razie dzięki temu udało mi się odłożyć pokaźniejszą ilość złota na tak zwaną czarną godzinę, bo być może najgorsze jeszcze przede mną na dalsze i faktycznie trudniejsze misje.

Te będziemy możemy wykonywać w wybranej przez nas samych kolejności. Nie ma problemu, by przełączać się pomiędzy dostępnymi celami i zostawić coś na później czy tez wykonać jako pierwsze.

Reasumując Kingdoms of Amalur: Re-Reckoning to bardzo zdolne połączenie gatunku RPG z hack and slashem i szansa na nadanie tytułowi nowego, lepszego życia niż miało to miejsce pierwotnie. Model walki robi kapitalną robotę, a konieczność dbania o wyposażenie, poziomy czy uzbrojenie nadaje grze jedynie głębi. Do tego doliczmy jeszcze dostępne za darmo na start wszystkie oryginalne DLC i robiąca wrażenie długość rozgrywki w dobrej cenie. Zywy przykład solidnie przygotowanej gry. Troszkę szkoda, że nie dostaliśmy polskiej wersji językowej, ale to totalnie nie przeszkadza.

Kingdoms of Amalur: Re-Reckoning szukajcie w Microsoft Store.

Grę do recenzji udostępniło Dead Good Media

Artykuł Kingdoms of Amalur: Re-Reckoning – Recenzja gry pochodzi z serwisu World of Xbox.

Destroy All Humans! to produkcja pełna frajdy i mocnego poczucia humoru. Wcielamy się w niej w pozaziemską postać zwaną Crypto-137. Naszym zadaniem jest zbieranie ludzkiego DNA oraz zniszczenie rządu USA, które to wytacza ku nam swoje najcięższe działa i stanowi nasz główny cel, posiadając niezbędne dla nas materiały. Niech nie zwiedzie Was lekka oprawa graficzna, to nie jest pozycja przeznaczona dla najmłodszych. Zresztą została sklasyfikowana, jako PEGI 16. Tytuł wydany pierwotnie w 2005 roku na oryginalną konsolę Xbox, powraca teraz po latach. Sporo się zmieniło. Oczywiście na plus!

Ogromniej zmianie uległa przede wszystkim oprawa graficzna, tutaj przeskok jest bowiem największy. Tak powinno się odświeżać stare już gry. Twórcy zresztą dali graczom doskonałą okazję, aby samemu wypróbować wydany remake w postaci darmowego dema, oraz porównać go do oryginału, który w zeszłym miesiącu był dostępny w ramach Games with Gold. Jeżeli go przypisaliście do konto, to sprawa jest banalnie prosta. W innym wypadku, pierwowzór możecie złapać w wersji cyfrowej za jakieś 17 złotych.

Aspekty audiowizualne to jednak nie wszystko. Usprawnień doczekała się także sama rozgrywka. Między innymi poprawiono sterowanie, wprowadzając możliwość wielozadaniowości. Możemy więc przykładowo unosić dany przedmiot oraz strzelać w tym samym czasie.

Levelowanie postaci również doczekało się znacznych zmian. O ile w wersji gry z 2005 roku mogliśmy udoskonalać postać 18-krotnie w kilku dziedzinach, tak teraz możemy zrobić to aż 66 razy. Spora zmiana. Ulepszać możemy praktycznie wszystko. Począwszy od uzbrojenia, po umiejętności aż po elementy naszego latającego talerza.

Wszelkiego podnoszenia umiejętności dokonamy w zamian za zebrane podczas misji DNA. Te dostajemy za samo wykonywanie kolejnych etapów kampanii, wyszukiwanie znajdziek ukrytych po wszystkich obszarach czy też wykonywanie dodatkowych wyzwań i celów pobocznych. Im bardziej zaawansowana technologia będzie nas interesowała, tym więcej DNA będziemy musieli zebrać. Bez tego przechodzenie dalszych etapów gry stanie się bardzo trudne lub wręcz niemożliwe.

W menu gry możemy swobodnie sprawdzić ile ukrytych przedmiotów udało nam się znaleźć w konkretnych lokacjach. Możemy do nich wracać w dowolnym momencie, by nadrobić zaległości czy też wypełnić odblokowywane po ukończeniu misji dodatkowe wyzwania w tej okolicy. To od nas więc zależy jak szybko i w jaki sposób rozwiniemy naszą postać.

Wszystko będzie zależało od naszych preferencji, na udoskonaleniu tego, na czym zależy nam najbardziej, a jest w czym wybierać. Do dyspozycji mamy jetpacka, osłonę oraz takie bronie jak wapolaryzator, działko soniczne czy sonda analna. Brzmi niepokojąco? I słusznie, tak też jest. Technologia obcych nie należy do najdelikatniejszych. Do tego dochodzą nasze zdolności fizyczne, tutaj też mamy spore pole manewru. Początkowo będziemy potrafili unosić ludzi, ale z czasem damy radę i z autami.

Dalej pozostaje jeszcze kosmiczny spodek. Tutaj też przygotowano graczom równie dużo dostępnych udoskonaleń do odblokowania. Ja osobiście wolałem skupiać się głownie na obcym, a latający statek zszedł na drugi plan. Przechodząc grę, ta dosyć rzadko wymusza korzystanie z niego. Samo latanie nim i sianie spustoszenia daje całkiem sporo frajdy.

Samych zadań trochę jest, aczkolwiek nie są za specjalnie długie. Pojedyncze misje będziemy w stanie wykonać w zaledwie kilka minut. Owszem, będą i takie, gdzie będziemy potrzebowali nieco więcej czasu. Poziom trudności nie należy do najtrudniejszych, jednakże czasami na pewno zdarzy Wam się powtarzać dane sekwencje na nowo po kilka razy. Minusem dla niektórych mogą okazać sie dosyć powtarzalne schematy.

Finalnie zabawy powinno starczyć na co najmniej kilka godzin, nie wliczając dodatkowych wyzwań. Taka formuła niewątpliwe dobrze by się sprawdziła na konsolach przenośnych przy krótkich sesjach w drodze do szkoły czy pracy. Niemniej jednak na Xboksie One jest równie świetnie. Można się co nieco odmóżdżyć, lub też zrobić to komuś, wyrywając mu mózg. Możliwości zabawy jest naprawdę sporo. Aha, w grze zostało zaimplementowane także dodatkowe zadanie, które zostało wycięte z oryginału!

Jedne z nich w trakcie ogrywania gry poznacie nieco bardziej, inne może nieco mniej. Przygotujcie się jednak, że przyjdzie Wam pozbawić kilka ziemian mózgów, wyrywając je na żywca, czytać w ich myślach, przybierać ich formę, oczyszczać umysł czy też nim zawładnąć. Poszczególne cele gry są bardzo jasne. Stopniowo poznajemy nowe możliwości, a jeśli tylko czegoś nie jesteśmy pewni, możemy zweryfikować to w podręczniku ze wszelakimi poradnikami. Mimo wszystko na pewno będziecie potrzebować nieco czasu, by wszystko dobrze ogarnąć i potrafić narzucić swoją strategię oraz styl realizacji narzuconych celów.

Cała gra została osadzona w lekkiej i przyjemnej dla oka oprawie graficznej. Główne postacie są lekko przerysowane, dzięki czemu jeszcze lepiej wpisują się w zabawną konwencję. Zwiedzimy przeróżne tereny. Począwszy od wsi, przez miasta aż po pustynie i nie tylko.

Pomimo takiego wachlarza lokacji, tak jak też już wspomniałem wcześniej, może być dosyć powtarzalnie. Stawiane zadania zwykle będą bardzo do siebie podobne. Lądujemy, wychodzimy ze spodka, dalej zwykle musimy wyciągnąć czyjeś myśli lub coś zniszczyć. To są główne elementy gry. Różnić będą się jedynie obiekty, które będą nas interesowały, oraz fakt tego, czy możemy zostać wykryci, czy tez nie.

W tym drugim przypadku jest nieco ciężej, ale i też ciekawiej. Raz wystarczy, że przybierzemy dowolną ludzką formę, lub tą konkretnie wskazaną. Żeby nie było zbyt łatwo, przejęcia musimy dokonać w sposób niewidoczny dla innych. Sama holoforma nie jest też trwała, musimy działać szybko, lub w miarę możliwości odświeżać ją, czytając w międzyczasie w umysłach innych. Dodatkową przeszkodą będą niewygodni nam agenci, w okolicy których nasze moce słabną, a holoforma zaczyna drastycznie słabnąć. To się może zakończyć zdemaskowaniem i niepowodzeniem zadania. W niektórych przypadkach z pomocą przyjdzie nam wyczyśzczenie pamięci delikwenta, lub wapolaryzator.

Bez problemu możemy też transmutować przedmioty. Gdy tylko nasza tarcza osłabnie, lub amunicja zacznie siękońcyzć, wybrane przedmioty z otoczenia możemy zamieniać na przydatną nam moc. To też się na pewno Wam przyda.

Podsumowując, Destroy All Humans! jest lekką i całkiem przyjemną grą. Trochę inną niż wszystkie, charakteryzującą się odważnym poczuciem humoru, ostrym żartem. Produkcja wspiera kinową polską wersję językową, co dla wielu jest istotnym czynnikiem. Jeżeli zamówiliście pre-order, możecie grać już teraz. Wszyscy inni mogą zacząć już jutro. Gry szukajcie w Microsoft Store, w cenie 169,99 złotych.

Grę do recenzji udostępniło Dead Good Media.

Artykuł Destroy All Humans! – Czyli jak zniszczyć nędznego człowieka. Recenzja gry pochodzi z serwisu World of Xbox.