Jeżeli chodzi o serię Motorsport, to przyzwyczailiśmy się, że ta wydawana jest cyklicznie co około dwa lata. Tym razem przyszło nam jednak czekać znacznie dłużej, ponieważ mija właśnie sześć lat od wydania poprzedniej odsłony. Czas ten miał być tak długi ze względu na ogrom zmian w silniku gry i zbudowaniu wszystkiego zupełnie od nowa. Począwszy od modelu jazdy aż po samą wizję tego, czym tak naprawdę jest Forza.

Stąd też tym razem przy tytule nie ujrzymy żadnego numerka. Jest to swego rodzaju postawienie kreski pomiędzy tym co było a tym co jest teraz. To, co jest teraz, mogliśmy sprawdzić dzięki uprzejmości Xbox Polska na kilkanaście dni przed premierą. Jak więc nowa Forza Motorsport wypada w praktyce? Zapraszam do zapoznania się z moimi odczuciami.

NO TO JAZDA!

Twórcy przed premierą wielokrotnie chwalili się tym, jak przebudowali całą grę. Tym, jak realistyczna będzie teraz jazda. Jak wiele czynników i danych będzie branych pod uwagę i o ile więcej będzie ich łącznie. Oczywiście wszystko to w pełnym wymiarze odczujemy przede wszystkim na ustawieniach pełnej symulacji, bez żadnych wspomagaczy. Idealnie byłoby posiadać tu zaawansowaną kierownicę z systemem forced feedback. Takie kółka już swego czasu dla Was sprawdzaliśmy, a ich testy znajdziecie w dziale z recenzjami sprzętu. Głównie taka konfiguracja zapewni nam pełną immersję.

Jasną sprawą jest jednak to, że większość z nas grać będzie jednak na padzie lub co najwyżej prostym modelu kierownicy. Tu też jednak czuć różnicę, a na naszą jazdę prócz naszych umiejętności wpływ mają także takie czynniki jak nawet sama temperatura nawierzchni.

Gra klasycznie pozwala elastycznie dopasować poziom symulacji do naszych umiejętności, a każdą asystę włączymy lub wyłączymy zależnie od swoich potrzeb. Deweloperzy jednak w tej części zrobili ukłon w stronę maniaków czterech kółek. Podejście do tematu jest o wiele bardziej zaawansowane i poważne (ale i niedzielni kierowcy również będą zadowoleni).

Teraz przed przystąpieniem do każdego wyścigu należy ukończyć minimum dwa lub trzy okrążenia próbne, by móc się zapoznać z torem. Dla tych, co podchodzą do sprawy na serio, jest to niewątpliwie cudowna rzecz, jednak przykładowo ja do takiej grupy się nie zaliczam i nie ukrywam, że mocno mnie to na początku drażniło.

I wiele osób też może tak to z początku postrzegać, w końcu chcemy zrobić jeden wyścig i bez zastanowienia ruszać w następnym, gdzie trening oznaczony wielkim napisem „WYAMAGNE” temu nie sprzyja, aczkolwiek drobna rozgrzewka nie jest zła. Tylko właśnie drobna.

Sam jednak potrafiłem w sesje treningowe wkręcić się na tyle, że nie zdążyłem się zorientować, kiedy ukończyłem trzy wymagane okrążenia. Po prostu jechałem dalej i czułem się już jak na wyścigu, kiedy to ten był dopiero przede mną. W tym miejscu sprzedam Wam też pro-tip. Jeśli tylko chcecie, jazdę próbną pomimo oznaczenia „WYMAGANE”, można pominąć. Wystarczy przejść w zakładkę zakończ wyścig, a następnie wybrać „Pomiń trening”. Osobiście potrzebowałem jednak trochę czasu, by taką opcję odkryć.

Zakładam, że nie każdy znajdzie ją od razu, a takiego typu dodatkowe wyzwania mogą zniechęcić tych mniej zainteresowanych motoryzacją. Myślę więc, że opcja pominięcia powinna być bardziej wyeksponowana, albo wymóg ukończenia treningu powinien być zredukowany do przynajmniej jednego obligatoryjnego okrążenia i reszty wedle uznania. Naznaczę też, że trening to miejsce na dodatkowe punkty doświadczenia, a więc jest dobrą okazją do szybszego rozwoju nas samych, jak i auta pomiędzy kolejnymi zawodami.

Wszystko więc zależy od nas jak bardzo, ale też, na czym na tak naprawdę zależy, co nie zmienia moich powyższych spostrzeżeń.

Bez problemu dostosujemy także poziom trudności drivatarów, czyli naszych oponentów. Zadecydujemy zarazem o pozycji startowej, gdzie nim dalej tym większy bonus zgarniemy na koniec. Zakładając oczywiście wysoką pozycję na mecie.

Wisienką na torcie jest tryb jazdy dowolnej, gdzie stworzycie wyścig lub zawody Waszych marzeń i poćwiczycie swoje umiejętności bez żadnych konsekwencji czy ograniczeń. Cytując klasyka: Sky is the limit. Tym razem zabrakło za to trybu podzielonego ekranu, co zawsze było wyróżnikiem w przeciwieństwie do serii Horizon.

Dużo frajdy daje także tryb Rywali znany z poprzednich części. W tym trybie wybieramy klasę pojazdu oraz sam pojazd, jak wariant danego toru i jedyne co musimy zrobić to tylko (albo i aż) osiągnąć jak najlepszy czas. Konkurować będziemy z duchem naszego rywala, którego musimy prześcignąć.

Gdy to się nam uda od razu dostaniemy kogoś innego z lepszym czasem. I w ten sposób możemy jeździć bez przerwy do upadłego, również doskonaląc swoje umiejętności. Jeżeli nie mieliście okazji sprawdzić się w tym trybie, to serdecznie polecam.

Dla bardziej zaawansowanych ciekawą propozycją może być też tryb publicznych rozgrywek sieciowych. W Internecie w końcu nie brakuje tak zwanych kozaków. Będziecie więc mogli oczekiwać tu prawdziwych wyzwań. Oczywiście nic nie stoi na przeszkodzie, by grać wyłącznie ze znajomymi. Co tylko dusza zapragnie.

TRASY I AUTA.

Forza zawsze powalała kosmiczną liczbą dostępnych aut. Nie inaczej jest i tutaj, gdzie na start otrzymujemy 500 bardzo dobrze odwzorowanych pojazdów przeróżnych marek. Oczywiście to ile ich faktycznie będziemy mieć finalnie do dyspozycji, będzie zależało od posiadanej wersji gry. Pamiętajcie tutaj, że tytuł naturalnie w dniu premiery zawita do katalogu Xbox Game Pass w wersji podstawowej.

Gdy mówimy o tym, co widzimy na pierwszy rzut oka, to zawsze wygląda to kapitalnie, jednak nie wszystkie samochody są dopracowane jednakowo. Mam tu na myśli tryb ForzaVista, gdzie w naszym garażu możemy przyjrzeć się naszemu cacku z bliska. Pootwierać drzwi, bagażnik czy maskę.

Tutaj więc warto mieć na uwadze, że nie każdy dwuślad pozwoli zajrzeć sobie pod maskę. Takie detale oferują przede wszystkim najpopularniejsze modele, zarówno nowsze, jak i starsze klasyki.

Przechodząc zaś do torów, to tych na start mamy 20. Praktycznie każdy z nich możemy przejechać w kilku wariantach tras. Bez problemu dostosujemy też dowolną pogodę.

TYLKO MNIE KOCHAJ!

Nowa Forza Motorsport ma skupiać się na naszej więzi z pojazdami. Nie chciano, byśmy po jednych zawodach porzucali swój pojazd i brali następny i tak w kółko. Chciano nadać im swego rodzaju duszy, by nie patrzeć na nie jedynie przedmiotowo a zobaczyć coś więcej.

W tym celu przygotowano poziomy dla każdego z posiadanych pojazdów. Te będziemy zdobywać nie tylko z każdym ukończonym wyścigiem, ale z każdym pokonanym zakrętem, czy też z każdym wyprzedzonym kierowcą, o czym szerzej napiszę za moment. Zarówno w trybie kariery, gry wieloosobowej, jak i jazdy dowolnej. Dzięki poziomom odblokujemy możliwości kolejnych ulepszeń pojazdu (te oczywiście nie są darmowe).

Oznacza to więc, że mimo posiadanego budżetu nie zrobimy w aucie wszystkiego od razu. Musimy spędzić z nim całkiem sporo czasu na torze. Dla przykładu po ukończeniu jednej serii zawodów Volkswagenem i paru jazdach swobodnych dobiłem do około 25 poziomu, gdzie do całkowitej wymiany silnika wymagany jest 40.

Jest to mechanika, która prawdopodobnie nie spodoba się każdemu. Jednak do mnie samego przemawia i wydaje mi się, że większość graczy stwierdzi to samo. Powiązano to jednak z innymi, fajnymi mechanikami. Doskonałym przykładem będą tu oceny odcinkowe, gdzie nasza jazda zostanie zweryfikowana nie tylko pod kątem prędkości, ale i stylu. W zależności od tego, jak dobrze sobie poradzimy, otrzymamy stosowną notę w skali od 1 do 10 oraz adekwatną ilość punktów doświadczenia.

To jak nam poszło, wyraźnie zobaczymy na ekranie, a rekord zostanie zapisany, dzięki czemu będziemy mogli się nieustannie doskonalić aż do perfekcji. Za dziewiątkę czy dziesiątkę otrzymamy nawet dwa oddzielne osiągnięcia w systemie Xbox Network. Wirtualny sędzia oceni także, czy ścięte zakręty powinny nieśc za sobą karę czasową.

Natomiast gdy zechcecie sprawdzić zupełnie nowy, niekoniecznie tani pojazd, to idealnym rozwiązaniem będzie jazda w trybie dowolnym, gdzie swobodnie wypożyczymy auto na przejazd próbny.

PROGNOZA POGODY

Zmiany zaszły też, jeżeli chodzi o pogodę. I choć tutaj pod pewnymi względami jest zdecydowanie lepiej, to są też obszary, gdzie wypada to bladziej. Głównym plusem jest pełna swoboda w doborze pogody, czy też wybór pory dnia niezależnie od toru. Do tej pory noc, czy deszcz wspierała jedynie garstka wybranych tras.

Tym razem nie dość, że możemy zrobić to wszędzie to i znacznie dokładniej. Pora dnia nie ogranicza się jedynie do wyboru dzień/noc, ale jest tu pełen wachlarz możliwość. Przykładowo wczesny ranek, ranek, południe, wieczór, noc, północ i tak dalej. To samo tyczy się pogody. Do wyboru czekają takie warianty jak lekka mgła, częściowa mgła, silna mgła, mżawka, deszcz, ulewa czy burza.

Upływ czasu czy zmienna, dynamiczna pogoda także nie stanowi problemu. Na samej już tej płaszczyźnie można więc mówić o sporym postępie. Jak najbardziej warto też dodać, że zmiana pory dnia nie kończy się jedynie na aspekcie wizualnym. Tym razem pora dnia jak i pogoda niesie ze sobą inną temperaturę, która także wpływa na nawierzchnię. Inaczej więc będziemy jechać po torze, który jest nawet suchy o różnych porach dnia.

I do tej pory jak najbardziej jest wszystko super, jednak tak duże zmiany niosą za sobą pewne kompromisy. Dla przykładu przypomnijcie sobie, jak przy Forzie Motorsport 6 chwalono się tym, jak dokładnie skanowany był każdy tor w realnym świecie, by móc idealnie odwzorować go w grze z taką dokładnością, że mieliśmy nawet oddane rzeczywiste kałuże.

Oczywiście najazd w nie powodował bardzo intensywnego wpływu na auto, oddając zarazem przyjemny efekt wizualny rozprysku wody. Tym razem niestety na takie kałuże nie traficie. Teraz tor jest zwyczajnie jednolicie mokry.

Podobnie słabiej moim zdaniem wypada noc, gdzie mam na myśli ciemność. W poprzednich częściach noc była prawdziwą nocą, totalna ciemność, gzie nierzadko ratowały nas jedynie nasze reflektory. Teraz zaś niebo jest dosyć jasne, nie jest to oddane aż tak realistycznie.

NIE WIDZĘ PRZESZKÓD

Przełomowym dla tej części elementem jest niewątpliwe pełne wsparcie dla osób nie tylko niedowidzących, ale i całkowicie niewidomych. Pomyślicie sobie, że ale jak to, jak to możliwe, by osoba niewidoma prowadziła pojazd mający kilkaset koni mechanicznych pod maską? Otóż wbrew pozorom jest to możliwe. I oczywiście nie mówię tu o narracji, która ogranicza się to poruszania się po menu. W samych wyścigach jesteśmy w stanie włączyć sygnalizację za pomocą emisji specjalnych dźwięków, które usłyszymy podczas jazdy.

Dla przykładu, gdy jadąc, zaczniemy zbaczać na prawą krawędź toru, wtem usłyszymy coraz szybciej pikające tony z tego właśnie kierunku (wszystko to najlepiej działa na słuchawkach). Wtem wiemy, by zacząć odbijać w przeciwnym kierunku. Zbliżając się do zakrętu, usłyszymy trzy dźwięki o innym tonie, które informują nas, jak daleko ten zakręt się znajduje. Dodatkowo narracja głosowa poda nam ostrość zakrętu w skali od 1 do 6. W tym samym czasie dźwięk naszego silnika wyraźnie przeniesie się w lewą lub prawą słuchawkę. Dzięki temu jesteśmy w stanie określić, w którym kierunku powinniśmy skręcić i kiedy to skręcanie zakończyć.

By jeszcze łatwiej było się poruszać, możliwe jest wyłączenie kolizji z innymi pojazdami.

Wszystko to wydało się dla mnie niesamowicie ciekawe, dlatego też spędziłem w tym trybie trochę czasu z zasłoniętymi oczami. Wyczucie przestrzeni niewątpliwie wymaga dłuższej nauki. Zarówno ogólnie, jak i na konkretnym torze. Choć moja jazda bardziej przypominała bardziej toczenie się z prędkością ok. 40 km/h niż jazdę przypominającą rywalizację o szczyt podium, tak też udawało mi się nie raz wyczuć momenty z długą prostą, gdzie z powodzeniem pozwalałem sobie docisnąć stopę na gaz. No dobra, nie będę ukrywać, że raz zaliczyłem porządny dzwon ze ścianą, ale totalnie nie wyłapałem sygnalizacji dźwiękowej, by zwolnić.

Radość na mej twarz rosła jak czułem, że jadę jednak coraz płynniej, pokonując kolejne zakręty. Bez większych problemów udawało mi się także wrócić z trawy czy też kamieni na tor bez funkcji przewijania. Po pierwsze dokładnie słyszałem, w którym kierunku jechać, a i pomagały też naturalne dźwięki nawierzchni. Podobnie pomocne okazać się mogły dźwięki silników innych pojazdów, które nakreślały kierunek jazdy. Te jednak potrafiły też zarazem być formą utrudnienia, kiedy to dźwięki kilkunastu pojazdów skutecznie tłumiły specjalnie wydawane dla nas dźwięki.

Tak więc, możliwości dostosowywania asyst pod tym względem jest wiele i jest to bardzo elastyczne. Wierzę i mam nadzieję, że przyniesie to radość i satysfakcje niejednej osobie. To bardzo ważne, że w grach pojawiają się takie udogodnienia. Tutaj warto też mieć na uwadze dostępność co-pilota na konsolach, który pozwala wykorzystać dwa kontrolery jako jeden.

ASPEK AUDIOWIZUALNY

Tym razem wyjątkowo zacznę od tego, co słyszymy. Oczywiście dla jasności zaznaczę, że grę testowałem na kinie domowym z systemem 5.1 naprzemiennie ze słuchawkami z obsługą Dolby Atmos for headphones. Nie będzie zaskoczeniem, kiedy napiszę, że pierwsze skrzypce gra silnik auta. Te dźwięki jak najbardziej wybrzmiewają bardzo godnie, podobnie reagując na otoczenie.

Fale dźwiękowe doskonale reagują na otoczenie, odbijając się od innych aut, czy też elementów toru takich jak barierki. Szczerze nie wiem, jak jest teraz, ale pamiętam dobrze, że w poprzedniej części zastosowano właśnie ray-tracing dla dźwięku. Niemniej, jakby nie było, jest bardzo dobrze.

Świetnie wypadają też przejazdy pod mostkami czy tunelach, niskie tony w subwooferze robią wtedy dobrą robotę. Nową są również efekty dźwiękowe kolizji. Te są teraz mocniejsze i pełniejsze. Jeżeli mowa zaś o grafice, to jest lepiej od poprzedników. Nie jest to natomiast efekt wyrywający z kapci, a dla lepszego zestawienia musiałem wrócić do dwóch poprzedników. Różnica tak jak wspomniałem, owszem jest, ale nie robi piorunującego wrażenia jak na sześć lat czekania. Zwłaszcza że gra ukazuje się jedynie na najnowszą generację konsol. I mówię tu zarówno o trybie wydajności jak i tym skupiającym się na jakości, zostawiając produkcję na nie więcej niż 30-stu klatkach na sekundę.

Tak samo, jak już napisałem parę akapitów wyżej – noc nie jest tak intensywna, jak by być mogła, co niewątpliwie fenomenalnie wypadałoby na OLEDach. Z kolei niejednolita mgła sprawdza się już fantastycznie, po wjeździe w intensywnie zamglony obszar widoczność spada do zaledwie kilkunastu metrów w czasie, gdy musimy pędzić kilkaset kilometrów na godzinę.

Elementy otoczenia toru są raczej proste i powtarzalne, ubogie w detale. Jednak gdy mijamy wszystko z prędkośćią kilkuset kilometrów na godzinę jest to zupełnie niewidoczne. Dzięki temu zabiegowi możnabyło zaoszczędzić moc obliczeniową i wykorzystać ją na innym polu.

W GARAŻU JESTEM!

W warsztacie dokonamy dziesiątki przeróżnych prac. Jeżeli tylko pozwoli nam na to budżet i osiągnięty poziom pojazdu, to wymienimy takie elementy jak układ paliwowy i olejowy, intercooler, wałki rozrządu, koło zamachowe i nie tylko. Dla tych, co trochę w tym siedzą i co nieco na ten temat wiedzą, będą czuli się jak dziecko bawiące się ulubionymi klockami. Tak elastyczna możliwość dopasowania pojazdu czy też dostosowania przeróżnych parametrów.

W tym ciśnienie w oponach, skrzynia biegów, geometrię kół, a nawet stabilizatory poprzeczne. Jest tego cała masa, a dla niektórych pewne elementy mogą brzmieć jak czarna magia. To też ogromne pole do kombinowania i szukania idealnych rozwiązań skrojonych pod siebie, tak by wykorzystać nie tylko pełen potencjał siebie, ale i samochodu. Wszelakie zmiany w przejrzysty są w przejrzysty sposób pokazane, dzięki czemu wiemy co i jak wpłynie na jazdę.

Gdy jednak nie czujemy się w takich pracach zbyt mocni, to możemy skorzystać z gotowych rozwiązań oferowanych przez grę, a także pobierać gotowe tuningi przygotowane przez społeczność.

Zmienimy także wygląd naszego kierowcy. Ten jednak ogranicza się jedynie do wyboru płci czy kombinezonu jako całość. Nie zmienimy oddzielnie kasku, rękawiczek czy obuwia. Jest za to, w czym wybierać a przygotowane kreacje prezentują się naprawdę przyzwoicie.

INTREFEJS

Pod względem przejrzystości menu użytkownika moje podium wygląda następująco: Forza Motorsport (2023), FM 6 i FM 7. I o ile to ostatnie sprawia wrażenie czytelnego, to w zestawieniu z oboma konkurentami jest mocno naćkane i ociężałe. W FM6 wykorzystano modne wtedy kafelki.

Teraz postawiono na zwykłą przejrzystość i zwykłe tekstowe menu ułożone od góry do dołu z dużą przestrzenią na wyeksponowanie naszego auta na ekranie głównym. Widzimy więc przede wszystkim to, co najważniejsze. To, o czym tak naprawdę jest ta gra. Mało tego, zadecydujemy nawet, jakie samochody znajdą się na naszej wystawce.

Prostota to także dobre i sprawdzone rozwiązanie na lata. Dzięki temu nie ma tu nic, co by mogło się znudzić czy przejeść przez najbliższe lata. Brak cyferki przy tytule też może sugerować, ze nieprędko otrzymamy kontynuację, a być może będziemy żyć dłuższy czas z jedną, stale doskonaloną grą.

PODSUMOWANIE

Trudno jest napisać coś o takim tytule w paru słowach. Niewątpliwie należy przyznać tylko, że ta odsłona jest jak dotychczas najlepszą. Wnosi do serii wiele dobrego, ale w całokształcie nie robi też totalnej rewolucji. Otwiera się na bardziej zaawansowanych graczy, wciąż pozostając dostępną dla tych, co dopiero chcą zacząć swoją przygodę z wyścigami. Kusi jeszcze bardziej dzięki dostępności w katalogu Xbox Game Pass od dnia samej premiery, czyli 10-go października. Posiadacze early access zagrają już jutro.

Grę do recenzji otrzymaliśmy od Microsoft Polska.

Artykuł Forza Motorsport – Pierwsza na linii mety? Recenzja pochodzi z serwisu World of Xbox.

Nie do poznania…

Jestem fanem gier strategicznych. Już jako mały szkrab zagrywałem się w The Settlers, Empire Earth czy właśnie w Age of Empires. Miłość do gier strategicznych została u mnie do dziś i choć niestety rynek w zakresie gier strategicznych znacznie uszczuplał, to wytrwali tylko najsilniejsi, serię Age of Empires w to wliczając. Na samym początku jednak muszę się Wam do czegoś przyznać… Gdy pierwszy raz uruchomiłem AoE4 i zagrałem w nią chwilę to stwierdziłem, że to nie wygląda jak Age of Empires! Kolorystka oraz modele postaci nieco odbiegają od tego, do czego zdążyłem się przyzwyczaić przez te wszystkie lata, ale im dalej w las tym…

Im dalej w las, tym LEPIEJ!

Kolorystyka gry jest nieco, hmm „inna” niż to, do czego zdążyliśmy się przyzwyczaić przez ponad dwie dekady życia tej serii. Nie zrozumcie mnie źle, bo grafika jest bardzo ładna i szczegółowa (o tym będzie dalej), ale pewien jestem, że każdy kto odpali AoE 4, wejdzie w „opcje” i sprawdzi poziom ustawień graficznych. Nawiązując jednak do tytułu tematu… „Im dalej w las, tym lepiej”, ponieważ po pewnym czasie zrozumiałem, że obrany styl, ma ułatwić graczowi rozpoznanie własnych jednostek oraz ich rodzaj. Czy to działa? TAK! Prowadząc duże potyczki nie miałem problemu z mieszaniem się wojsk, niedostrzeganiem ich w gęstej roślinności, czy nawet szukaniu ich na ekranie, co w poprzednich częściach czasem się zdarzało. Rozpoznanie własnych jednostek jest tutaj bardzo intuicyjne, ale jak to na wojnie… Gdy zrobi się kocioł, to swoich rozpoznamy albo po kolorze mundurów, albo po tym w którą stronę dźgają dzidami.

Jest ładnie

Age of Empires nie odkrywa koła na nowo. Wiele rzeczy zostało po prostu usprawnionych, w myśl „więcej, mocniej, lepiej”. Animacje ruchu postaci oraz wykonywanych czynności zostały znacznie usprawnione, przez co gra wygląda bardziej naturalnie. Ścinane drzewa lądując na ziemi wzbijają tumany kurzu, zasoby złota uszczuplają się w trakcie wydobywania a ścinane zboże znika w miejscu, w którym zostaje ścięte. Dla wielu być może nie będą to zmiany bardzo istotne, ale ja zawsze lubiłem patrzeć na pracę swoich poddanych i jest to tutaj po prostu przyjemne. Budowanie budynków również doczekało się odświeżenia i moim zdaniem, otrzymaliśmy najładniejszą animację budowania w historii serii. Jeśli miałbym się do czegoś przyczepić to byłby to atak jednostek strzelających… Strzały wystrzelone z łuku wbijają się w ziemię i po kilku sekundach chamsko znikają… Myślę, że dało się to zrobić lepiej, bo wygląda to po prostu słabo.

Historia niejednego bohatera

Dużym zmianom została też poddana kampania dla pojedynczego gracza. Nie śledzimy już tutaj historii pojedynczego bohatera tylko obracamy się w pewnych ramach czasowych, obejmujących aż kilka stuleci. Misje, które przyjdzie nam wypełniać w poszczególnych rozdziałach to raczej nic odkrywczego. Ot taka militarna podróż przez stulecia. Zaznaczyć jednak muszę, że konstrukcja poszczególnych misji stoi na wyższym poziomie niż w AoE 3. Konkretnie mówiąc, misje są bardziej dynamiczne i skoncentrowane na celu oraz krótsze, choć zdarzają się również dłuższe posiedzenia.

W ramach kampanii przyjdzie nam mierzyć się w historycznych bitwach, rozbudowywać naszą wioskę, a także przeprowadzać zwiad, by odpowiednio podejść do czekających nas potyczek. Nowością jest tu również podejście do tematu w kwestii prezentacji wydarzeń. Film opisujący nasze przyszłe działania, to już nie animacja stworzona na silniku w grze a pełnoprawny, choć krótki, film! Nałożenie zarysowanych postaci na faktyczne miejsca historyczne, to moim zdaniem świetny pomysł. Narracja dokładnie opisuje wydarzenia a same filmiki są stworzone w sposób kreatywny i efektowny. Ciekawostką jest, że filmiki możemy odtworzyć również w 4k, co na odpowiednich matrycach skutkuje piorunującym wrażeniem jakości. Chyba pierwszy raz widzę tak dobre połączenie gry z filmem.

Powiew zmian

Przejdźmy teraz do najważniejszego… Czy Age of Empires 4 jest godną kontynuacją poprzednich części? Według mnie tak. Duch strategiczny poprzedników jest tu jak najbardziej obecny a same potyczki w nowej części są jeszcze bardziej dynamiczne. W grze funkcjonuje tryb „kamień, papier, nożyce” czyli każda jednostka kontruje inną. System ten, jest tutaj bardzo widoczny, bo wystarczy jedna zła decyzja a nasze wojska pójdą w rozsypkę. Ciekawą nowością są również umiejętności jednostek, które dobrze wykorzystane mogą zmienić przebieg bitwy. Przykładowo, łucznicy mogą na chwilę „przyzwać” wokół siebie palisadę, co daje im możliwość powstrzymania przez chwilę wrogiej jazdy lub piechoty. W grze dużą rolę pełni również jednostka kapłana. Ta, gdy jest w posiadaniu relikwii, może szybko odmienić losy bitwy nawracając wrogich żołnierzy. Ilość jednostek jakie możemy posiadać raczej nie zrobi na nikim wrażenia… Populacja jaką możemy posiadać zamyka się w liczbie 200 na gracza. Owszem, w multiplayerze gdzie będzie 8 graczy daje nam to 1600, ale w singlu moim zdaniem powinno być więcej, tym bardziej, że niektóre jednostki zajmują więcej niż jedno miejsce! Muszę również przyznać, że choć liczba jednostek wydaje mi się niewystarczająca to dowodzenie nimi jest bardzo angażujące. Jak wcześniej wspominałem, musimy dobrze planować potyczkę, by wróg nie rozbił naszych wojsk zachodząc nas konnicą z tyłu lub dobrze wykorzystując kontrujące jednostki i umiejętności.

Era imperiów!

Age of Empires 4 oferuje 8 cywilizacji:

• Anglia
• Mongołowie
• Rusowie
• Chiny
• Sułtanat Delhi
• Abbasydzi
• Francuzi
• Święte Cesarstwo Rzymskie

To dużo czy raczej mało? Dla mnie wystarczająco, bo każda z tych frakcji posiada inne bonusy cywilizacyjne oraz unikalne jednostki i budynki. Rozwój naszej potęgi warunkuje również wybór bonusu cywilizacyjnego podczas wyboru imperium oraz po przekroczeniu każdej ery. Nowość, choć wydająca się skromna, dla wprawnego gracza może mieć kluczowe znaczenie by w maksymalny sposób wykorzystać atuty wybranej cywilizacji. Każda frakcja oferuje zupełnie inny gameplay i inny poziom trudności rozwoju. Rusowie przykładowo, posiadają bonusy do zbieractwa oraz polowań a Mongołowie stawiają na ekspansję oraz agresywny styl gry. Czy da się to odczuć w grze? Jak najbardziej tak. Myślę, że każdy gracz znajdzie tutaj dla siebie odpowiednią frakcję.

Age of Empires 4 stawia na taktykę

Fortyfikacje oraz ukształtowanie terenu odgrywają tutaj bardzo duże role. Age of Empires 4, to pierwszy tytuł, w którym odczułem tak duży nacisk na stawianie murów, wież oraz obwarowań. Choć nie jestem zwolennikiem tego typu budowli, nie było to w żaden sposób uciążliwe lub problematyczne. Nowością również jest ustawianie strzelców na murach, którzy sporo zyskują na takim zastosowaniu. Oczywiście w kontrze do fortyfikacji stoją maszyny oblężnicze, które potrafią nieźle namieszać. Odpowiednia formacja oraz rozstawienie jednostek, potrafi przynieść ogromne profity w bitwie. Mam wrażenie, że ten aspekt został tutaj mocno usprawniony.

Kilka słów od fana gier strategicznych…

Szczerze jestem szczęśliwy, że doczekałem chwili, w której będę mógł powrócić do tej wspaniałej serii jaką jest Age of Empires. Czy jestem zadowolony z czwórki? Tak, ale nie do końca…

Jestem bardzo rozczarowany brakiem choćby polskich napisów! No szanujmy się, ale poprzednia część dostała nawet polski dubbing, nawet byle indyki ze steama otrzymują polskie napisy… Jestem zaskoczony nielogicznym działaniem Microsoftu co do polonizacji ich tytułów. Warto też wspomnieć o optymalizacji, która nie jest jakaś wybitna. Ryzen 5 i GTX 1650 pozwalały na komfortową grę przy ustawieniach „High” w okoliach 40-60fps. Mimo tego kubła zimnej wody, jestem zadowolony z tej odsłony serii Age of Empires. Choć pierwsze wrażenie było nieco chłodne, to im dalej w las, tym jest lepiej. Jeśli dacie szansę temu tytułowi z pewnością odnajdziecie w nim ducha serii i znów spędzicie w nim wiele czasu.

Premiera już w czwartek, 28 października. Gra na premierę dostępna będzie w Xbox Game Pass dla PC.

Grę do recenzji udostępnił Microsoft.

Artykuł Age of Empires IV (PC). Powrót w dobrym stylu. Recenzja. pochodzi z serwisu World of Xbox.

Już za dwa i pół tygodnia, bo 13 czerwca o godzinie 19:00 czasu polskiego odbędzie się specjalne wydarzenie, którego będziemy mogli być świadkami.

Wydarzenie potrwa 90 minut, a w trakcie jego trwania skupi się ono na grach od Xbox Game Studios, Bethesdy, oraz innych partnerów z całego świata. W tym zobaczymy zapowiedzi zupełnie nowych gier, rozszerzenia katalogu Xbox Game Pass w lato o nowe tytuły ale i nie tylko.

Szykuje się więc naprawdę ciekawe show no i gry, gry gry i jeszcze raz gry. Trzymamy więc kciuki, aby faktycznie było tak grubo, jak się zapowiada. Kto wie, może ujrzymy więcej nowej Forzy Motorsport, czy też Forzy Horizon 5, o której coraz więcej w ostatnim czasie się mówi? A może wyczekujecie czegoś zupełnie innego?

Zobacz także: Super Saver Sale ruszyło! 235 pozycji na dużych przecenach.

Tego wszystkiego dowiemy się już w niedzielę, 13 czerwca o godzinie 19:00. Transmisje obejrzycie na:

• Twitch.tv/Xbox
• YouTube.com/Xbox
• Twitter.com/Xbox
• Facebook.com/Xbox

PS: Jak donosi Xbox Polska na swoim Twitterze, transmisja będzie dostępna z polskimi napisami.

Źródło: Informacja prasowa

Artykuł Xbox & Bethesda Games Showcase – dołącz do wydarzenia w niedzielę, 13 czerwca pochodzi z serwisu World of Xbox.

Nasze pierwsze wrażenia już zapewne znacie. Jeśli coś Wam umknęło, zapraszamy tutaj do zapoznania się z nimi.

Delos Crossing jak żywe

DONTNOD Entertainment czyli studio odpowiadające za grę zrobiło krok naprzód, a nawet dwa. Pierwszym ważnym krokiem było poznanie i zaimplementowanie w grze regionu, gdzie mieszka wiele rdzennych społeczności. Alaska, bo o niej mowa została odwzorowana z niemałą dokładnością. Kultura którą spotkamy to Tlingnit. Jest wieloaspektowa, kładzie nacisk na rodzinę i pokrewieństwa. Niebywałą pomoc przy tworzeniu gry przyniosła współpraca z Huna Heritage Foundation.

Huna Heritage Foundation wspiera szkolnictwo ale i dzieli się ważnymi informacjami o przodkach, dziedzictwie i kulturze dla przyszłych pokoleń. Dzięki temu partnerstwu elementy w grze przedstawione są z szacunkiem. Wisienką na torcie jest możliwość odkrywania zabytków, które tylko możemy znaleźć na wiejskich obszarach południowo-wschodniej Alaski. Zabytki zostały wykonane przez lokalnych rzemieślników Huna Tlingnit i zostały one umieszczone w grze. Ciekawostką jest fakt, iż w grze spotykamy dwie postacie Tlingnit. Ciekawe czy odgadniecie o kogo chodzi.

Ważny krok

Tworząc grę studio DONTNOD Entertainment nie przypuszczało, że zrobią taki krok. Gdy zdecydowali się przedstawić transseksualnego bohatera wiedzieli, że będzie to coś nowego dla branży gier. Kreatywność zarówno jak i odpowiedzialność za przedstawienie takiej osoby w grze wymagała ścisłej współpracy z pracownikami trans płciowymi GLAAD. Jest to organizacja, która eliminuje dyskryminację i homofobię a także promuje zrozumienie i akceptację. Inspiracje i doświadczenia wielu osób pomogły wykreować postać Tylera na taką jaką jest. Miała ona być przede wszystkim naturalna.

Odważnie ale i wyraziście

W grze spotykamy różne dialogi naszych postaci. Rozmawiając z sobą, od początku czuć szacunek bez względu na zaistniałą sytuację. Inaczej dzieje się z lokalną społecznością Delos Crossing tuż na początku gry. Spotykamy ignoranckie komentarze w stronę Tylera pomimo, że go wcześniej znali i lubili. Sprawa odwraca się o 180 stopni w dalszej części gry, gdy postacie zwracają się do Tylera bez agresji i z szacunkiem, jak do samych siebie, jak za dawnych lat. Pokazanie tego w grze pomoże uświadomić graczy co może przeżyć ta druga osoba. Jako, że sami w grze kierujemy Tylerem, twórcy chcą zobrazować nam uczucia ale i pewność siebie takiej osoby. Ukazanie jej jako głównej postaci w grze jest tylko dodatkiem do głównego wątku, czyli rozwikłania tajemnicy sprzed laty. W końcu po to bliźniacy spotkali się po dziesięciu latach – aby odkryć co wydarzyło się pechowej nocy.

Wspomnienia wywołane wspólnym spotkaniem naszych bohaterów rozpalają w nich te miłe jak i nie do końca błogie czasy. Wspólnie odkrywają tajemnice, przeżywając posiadane moce. Twórcy po raz kolejny umiejętnie wtapiają efekty paranormalne do gry. Jako że Tyler i Alyson mogą telepatycznie się porozumiewać ze sobą zbliża ich to ponownie ku sobie. Jako bliźniacze rodzeństwo stają się jeszcze bardziej przywiązani do siebie. I wcale nie mam tu na myśli kneblowania czy wiązania, bo jak wiadomo nic by to nie dało – przeczytali by wszystko w swoich myślach.

Każdy rozdział to nowe ciekawostki, tematy i odpowiedzi na nurtujące pytania. Wszystkie rzeczy zaimplementowane w grze, począwszy od kultury Tlingnit po transseksualną główną postać wymaga pewności siebie, pewności odbioru przekazu. Czy gracze gotowi są na takie akcenty w grze? Odpowiedz znajduje się w ocenach gry, jednak jak wiadomo sama ocena nie powie czy Kowalskiemu gra się spodoba, ale tak jest ze wszystkimi grami czy innymi rzeczami. Bowiem jak brzmi łacińskie przysłowie de gustibus non est disputandum, czyli o gustach się nie dyskutuje.

Oprawa audio-wizualna

Tekstury 4K, dodany szeroki zakres dynamiki a także ścieżka dźwiękowa tworzą niezwykłe trio. Muzyka potrafiąca oddać emocje komponuje się z pięknymi widokami które możemy podziwiać na ośnieżonej Alasce. Pewna równowaga w dźwiękach wpływa pozytywnie na odebranie całej treści. Pewne rzeczy oczywiście wymagają dopracowania i powtarzają się od poprzedniej części a mianowicie twarze postaci. Momentami dźwięk płynący z ich ust nijak trzymał się mimiki twarzy, bądź było to opóźnione. Ruchy i odwzorowanie twarzy to chyba pięta Achillesowa zarówno Life Is Strange jak i Tell Me Why. Myślę, że z każdym kolejnym tytułem twórcy zaskoczą nas pozytywnie i nie odpuszczą szlifowania obrazu, ponieważ chyba każdy oczekuje wizualnego wow. Jedynie szkoda, że nie usłyszymy polskiej wersji językowej, która dodałaby więcej immersji podczas gry. Kto wie, być może doczekamy się polonizacji?

Więc po co przerwy?

Gra została podzielona na trzy epizody. Każdy z nich jest udostępniany w równym odstępie (jednak jeśli to czytacie, dostępne są już wszystkie trzy, lub ostatni pojawi się lada moment). Jaki jest tego cel? Cel może być (ale nie musi) prosty. Każdy epizod wnosi coś nowego. Aby gra nie była zagrana i porzucona w jeden dzień (taki tylko przykład), pamiętamy o historii i chcemy o niej pamiętać w oczekiwaniu z niecierpliwością na kolejny uchylony rąbek tajemnicy. Tygodniowe przerwy nakłaniają do refleksji na temat postrzegania i akceptowania ludzi, jakimi są, niezależnie od tego co mówią, co robią. Pokazują także silne więzi rodzinne ale i to, jak możemy źle pamiętać i odbierać rzeczy, które działy się w przeszłości gdy byliśmy dziećmi. Nie raz spotykamy się ze wspomnieniami które ożywają gdy weźmiemy zdjęcie z dzieciństwa do dłoni, lub wręcz odwrotnie – zupełnie nie pamiętamy danego wydarzenia czyli mamy tzw. amnezję dziecięcą.

Ponadto poszczególne wątki okażą się jeszcze głębsze niż nam by się mogło wydawać, posiadając drugie dno i nieoczekiwane zwroty sytuacji.

Nie oceniaj książki po okładce

Możliwość eksploracji świata jest kluczowym i nieodłącznym elementem gry. Interakcja z otoczeniem pomaga poznać otaczający świat, a wywołane retrospekcje ułatwiają zbliżenie się do naszych bohaterów. Mechanika wyboru nie jest aż nadto wrażliwa na nasze podejmowane decyzje, ale wiąże się z uczuciem tej drugiej osoby. A to wszystko uzupełniają łamigłówki. Nie są skomplikowane a ich wplątanie w grę i rozwiązanie dobrze wpływa na różnorodność rozgrywki. Nie gramy monotonnie skupiając się tylko na odpowiedzi na poszczególne pytania ale zwalniamy tempo i rozluźniamy się przy zagadkach.

Inne spojrzenie na grę i przełamanie tematu tabu w grach AAA może nie spodobać się niektórym na pierwszy rzut oka. Niepotrzebne są takie obawy, ponieważ ciekawa historia, więź rodzinna i kultura pokazana w grze sprawia, że gra się przyjemnie i z ogromną ciekawością. Gra wciąga a chęć poznania dalszej części jest tak silna, że ciężko sobie odmówić kolejnych minut spędzonych z bliźniakami i ich historią.

Tell Me Why polecamy każdemu. Dobrze wiemy, jak przyjęła się poprzednia gra Life Is Strange. Poprzedni tytuł równie dobrze można wpleść w dzisiejszy, świeższy gameplay i całą historię, a wyjdzie całkiem niezłe i ciekawe połączenie: tell me why, life is stragne.

Gra oczywiście znajduję się w Microsoft Store oraz na platformie Steam. Możecie kupić ją na własność lub zagrać w ramach abonamentu Xbox Game Pass.

Jeszcze raz dziękujemy Microsoft za udostępnienie gry do recenzji.

Artykuł Tell Me Why – Recenzja bez spoilerów pochodzi z serwisu World of Xbox.

Na ten tytuł czekało dużo osób. Po ciepło przyjętym Life Is Strange, oczekiwaliśmy czegoś podobnego ale nowego, jak zawsze z resztą. Wtedy mogliśmy manipulować czasem a dzisiaj doświadczamy telepatii i więzi między rodzeństwem. Jednak to nie jest to zwykłe rodzeństwo. Tyler i Alyson to bliźniacy.

Długa rozłąka

Tyler i Alyson nie widzieli się przez dłuższy czas. Rozstali się, gdy zmarła ich matka. Od tamtej pory minęło dziesięć lat…

Bliźniacy po tym długim czasie postanowi spotkać się w rodzinnym domu na Alasce. Skrępowani sytuacją, iż długo się nie widzieli, najpierw wymienili zdania pisząc listy do siebie. Zwrócili uwagę na symboliczną zabawkę, którą każde z nich posiadało. Była to figurka goblina, którą bawili się w dzieciństwie. Może to rodzaj amuletu, a może po prostu zwykła zabawka, która zatrzymała w sobie wspomnienia.

Szczere, wzajemne powitanie wypadło nawet nieźle. Nie było żalu z żadnej strony, przynajmniej nie było to wyczuwalne. Dotarcie na docelowe miejsce, sprawiło iż zaczęli odczuwać coś innego, coś dziwnego. Wtedy po raz pierwszy odkryli swoją bliźniaczą moc. Odkrycie telepatii sprawiło, iż porozumiewali się na odległość, nic nie mówiąc a jedynie myśląc. Swoją drogą, ciekawa opcja na rozmowie przy kimś. Wyobrażacie sobie jak dwie kobiety telepatycznie mówią o tej trzeciej, która ma takie same buty czy torebkę jak jedna z nich? Jednak dobrze, że nie mamy takiej mocy, ponieważ w myślach już dawno wybuchałaby III wojna światowa.

Szybkie podsumowanie

Jako gra narracyjna, wypada naprawdę dobrze. Twórcy ukazują, jak wspomnienia z dzieciństwa mogą być źle zrozumiane, a w dorosłym życiu wyprostowane. Główne postacie są wyraziste a nasze wybory mają znaczenie, więc podejmujemy przemyślane wybory, które wpłyną na dalszy etap rozgrywki. Rozgałęzione dialogi wciągają, więc spędzamy z grą coraz więcej czasu, aby poznać całą historie rodzeństwa. Szkoda tylko, że w tym wszystkim zabrakło polskiej wersji językowej.

Porywa także klimat. Odwiedzane lokacje, zimowa, malownicza aura i oprawa graficzna w 4K z HDR robią niesamowitą robotę. To pozwala jeszcze bardziej wczuć się w historię.

Całość została podzielona na trzy rozdziały. Te będą udostępnianie dokładnie co tydzień. Poruszane wątki mogą okazać się przejmujące oraz istotne nie tylko dla fabuły, ale i także w perspektywie postrzegania przez nas świata i innych osób. Przerwy w wydaniu kolejnych odcinków mają sprzyjać przemyśleniom, które pomogą iść dalej.

Tell Me Why ląduje dziś w Xbox Game Pass zarówno na konsoli Xbox jak i PC. Dla osób, które zdecydują się zakupić tytuł na własność, czeka wydatek w wysokości 129,99zł. Gra oczywiście znajduję się w Microsoft Store oraz na platformie Steam.

Nie pozostaje mi nic innego, jak zachęcić Was, do zanurzenia się w tą opowieść i poznania odpowiedzi na tytułowe pytanie: Tell Me Why. Tymczasem ja wracam do dalszej gry, a naszą pełną recenzję przeczytacie już wkrótce

Grę zagraliśmy dzięki uprzejmości Microsoft. Dziękujemy!

Artykuł Amnezja dziecięca? Tell Me Why – Pierwsze wrażenia pochodzi z serwisu World of Xbox.

Wczesny dostęp…

Aktualnie „Grounded” zostało wydane w formie gry we wczesnym dostępie. Co to oznacza? Ano to, że zawartość jest znacznie okrojona a twórcy co jakiś czas serwują nam kolejne aktualizacje dodające nowe zadania, aktywności oraz elementy rozwijające gameplay. Czy aktualny stan gry pozwala dobrze się bawić? Pewnie! Na tę chwilę jest co robić w grze i spokojnie wystarczy ona na kilka bądź kilkanaście godzin dobrej zabawy. Grounded, choć nastawione na typowy survival, oferuje również dość interesujący wątek główny, który niestety w tym momencie nie jest zbyt długi, ale jego rozwinięcie pojawi się w najbliższych aktualizacjach.

Adaptacja!

Rozpoczynamy grę jako miniaturowa wersja ludzików w zwykłym świecie. Przygoda zaczyna się w ogrodzie, który z tej perspektywy staję się prawdziwą areną przetrwania! Owady, mrówki czy biedronki stanowią dla nas śmiertelne zagrożenie a pająki… Jeśli ktoś się ich panicznie boi, to ustawienia pozwalają je nieco „upiększyć”. Przetrwanie w takich warunkach wymaga strategicznego myślenia i ciężkiej pracy. Wykorzystywanie elementów otoczenia zwiększa nasze szanse na przeżycie, ale jednocześnie daje świadomość jak bardzo potrafimy zanieczyścić nasze środowisko…

Puszki po coli, opakowania po fast-foodach i inne z pozoru „niegroźne” papierki są tutaj niczym wielkie wieżowce i choć możemy wykorzystać je na swoją korzyść to świat widziany z wysokości mrówki napawa przerażeniem w jaki sposób traktujemy matkę naturę. Planując dalsze eskapady musimy pamiętać by nasza postać nie była głodna lub spragniona. Oprócz paska życia, gra oferuje jeszcze stopień nawodnienia oraz pokarmu, który kurczy się w zależności od wykonywanych czynności i zawsze należy dbać by mieć pod ręką jakąś przekąskę.

Walcz o przetrwanie!

Jako nowe ogniwo w łańcuchu pokarmowym fauny naszego ogródka, musimy wypracować sobie w nim miejsce. Część żyjątek jest wobec nas neutralnych i lepiej z nimi nie zadzierać, ale chcąc stworzyć sobie lepszy ekwipunek lub bazę musimy pozyskiwać różnorodne składniki. Grounded to gra typowo kooperacyjna i granie samemu według mnie mija się z celem. Grupa może liczyć do 4 graczy i w takiej konfiguracji gra się najlepiej. Wspólna bitwa o przetrwanie daje mnóstwo frajdy oraz znacznie pomaga w poznaniu wszystkich mechanik gry.

Baza, którą możemy postawić w dowolnym miejscu, posiada wiele możliwości rozbudowy oraz fortyfikacji. Każda budowla potrzebuje innych surowców więc aby się rozwijać jesteśmy zmuszeni pokonywać coraz bardziej wymagających przeciwników. Arsenał jakim możemy dysponować jest pokaźny. Do dyspozycji oddano nam łuki, włócznie, młoty, maczugi oraz sztylet. Każdą z tych broni walczy się inaczej więc każdy znajdzie coś dla siebie. Zestawy pancerzy również oferują inne bonusy, co pomaga dostosować ekwipunek pod własny styl walki.

Miniaturowy świat zachwyca!

Grounded to tytuł, który nie zachwyca grafiką, ale czasem potrafi zaprzeć dech w piersiach. Widok przedzierających się promieni słońca przez gęstą trawę wywołuje uśmiech na twarzy a maszerujące w szeregu mrówki przyprawiają o chwilę zadumy. Świat żyjący własnym życiem jest zdecydowanym atutem gry a zachody słońca i budzące się po nim stworzenia przyprawiają o zgrozę. Noc jest pełna niebezpieczeństw, więc warto odpowiednio się zabezpieczyć. Choć grafika nie wygląda na zbyt wymagającą to gra potrafi gubić klatki a przy dłuższym posiedzeniu nawet się zacinać. Rozwiązanie zapewne pojawi się w najbliższej aktualizacji, ale myślę, że warto o tym wspomnieć

Grounded to mała gra o wielkim potencjale. Jako fan tego typu gier, czuję się usatysfakcjonowany i chętnie wrócę, gdy tylko pojawi się nowa zawartość. Chęć odkrycia większej ilości szczegółów naszego pomniejszenia, pokonania kolejnych przeciwników, stworzenia jeszcze bardziej zaawansowanego sprzętu oraz bazy i poznania nowych terenów jest dla mnie ekscytująca na tyle, by śledzić wszelkie nowinki o tym tytule. Cieszy mnie fakt, że w dobie pogoni za jak największymi światami, otrzymujemy tytuł, który być może i nie imponuje rozmiarami, ale pomaga dostrzec wielkość skromnych rzeczy.

Zagrać możecie w ramach Xbox Game Pass.

Artykuł Grounded – mała, ale wielka gra! pochodzi z serwisu World of Xbox.