Takiej bestii jak ta, jeśli chodzi o monitory, jeszcze dotąd nie mieliśmy okazji testować. Philips 42M2N8900 znany też pod pełniejszą nazwą Philips Evnia to 41,5-calowy potwór. Potwór z matrycą OLED oferującą rozdzielczość 4K UHD, z HDR o maksymalnej płynności 138 klatek na sekundę. Do tego liczyć możemy na Ambiglow, który jest idealnym dopełnieniem wizualnych wrażeń. Poza Dolby Vision mamy tu wszystko, a nawet i więcej, niż potrzebuje konsola Xbox Series X. Nie będę więc też absolutnie ściemniać, że takie parametry mają już swoją niemałą cenę. Zakup, choć uniwersalny do wielu celów i na lata kosztować nas będzie blisko siedem tysięcy złotych.

Philips lubi pozostawiać dobre i sprawdzone rozwiązania, przenosząc je do różnych swoich urządzeń. To już z doświadczenia mogę powiedzieć o ich monitorach. Zawsze bezpiecznie zapakowane, a zarazem w sposób, który umożliwia łatwe i wygodne rozpakowanie oraz złożenie sprzętu. Zwykle możemy zrobić to bez jakichkolwiek śrubek czy narzędzi. Tu zaś jedynie ze względu na rozmiary musiałem wkręcić dwie śrubki za pomocą śrubokrętu, który był załączony w zestawie.

Przyznać też muszę, że monitor swoje waży, więc etap przenoszenia go i ustawiania może myć nieco trudniejszy. Mówimy tu o pułapie ok. 20 kilogramów razem z podstawą. Drugim moim zmartwieniem było to, czy w ogóle zmieszczę się z nim na moim biurku. Przestrzeń 110 centymetrów została wypełniona z niewielkim zapasem, gdzie konsolę musiałem ukryć za ekranem. Wcześniej ta spokojnie mieściła się obok 27-calowego ekranu.

Producent tutaj na szczęście przewidział, że pokaźne jak na monitor wymiary mogą utrudniać dostęp do przycisku na obudowie. Stąd też w zestawie pojawił się pilot. O samej obsłudze monitora pochylimy się w dalszej części recenzji.

Skupmy się na początek o tym, co najważniejsze, czyli obrazowi. Matryca OLED prócz świetnych kontrastów daje nam także perfekcyjną czerń, której lepiej zrobić już zwyczajnie się nie da. Bowiem każdy piksel jest zarazem swoim własnym podświetleniem. Jeżeli więc w danych obszarach nic się nie wyświetla, to ekran pozostaje tam czarny, wyłączony. Dzięki temu granie w produkcje, gdzie światła jest niewiele (np. poruszanie się w nocy, jaskini itd.), staje się znacznie przyjemniejsze i realistyczne.

W przypadku tradycyjnych wyświetlaczy, w ciemnych obszarach widzimy mniej poprzez stałe podświetlanie matrycy. Ciemne barwy po podświetleniu są przekontrastowane a w rezultacie wypłukane z detali. Nie wspomnę już nawet o odbijającym się od tradycyjnego ekranu słońcu. W tym przypadku w testowanym ekranie mamy matrycę przeciwodblaskową, co pomaga niwelować ten efekt. Przeskok w przypadku OLEDa szczególnie odczułem przemierzając morze oraz dzikie wyspy nocą w Sea of Thieves.

Jeżeli zaś chodzi o płynność, to w przypadku konsoli wyciśniemy pełne 120 klatek, a w przypadku pecetów nieco więcej, bo 138. Monitor posiada kilka gotowym ustawień obrazu, zależnie co będziemy robić. Jeśli grać, to w jaki rodzaj gry czy też może jednak obejrzymy film lub będziemy pracować. W końcu tak duży ekran o takich parametrach może być doskonałym narzędziem dla grafików czy też w trakcie montażu materiałów wideo. Dobrze się także sprawdzi jak odpowiednik dwóch mniejszych ekranów. Po podłączeniu Xboxa nie zabrakło też specjalnego automatycznie wykrywanego trybu dla Series X|S.

Na pokładzie nie mogło zabraknąć technologii AMD FreeSync. To dzięki niej w przypadku spadków klatek gry ta zachowuje swoją płynność. Jest to ważne dla tych bardziej wymagających jak i przy dłuższych posiadówkach z konsolą, ponieważ oko mniej się męczy poprzez lepszą adaptację do płynnego obrazu.

Jedyną wadą, jaka tutaj wychodzi w trakcie grania w wybrane tytuły, to ograniczenia sprzętowe po stronie konsoli. Z bliska na wierzch wychodzą niedoskonałości, mniejsza ilość detali na obiektach w oddali i tak dalej.

Świetnie też wypadało nawet nie samo granie, ale i oglądanie filmów nocą. Ekran OLED robi tu kapitalną robotę, zwłaszcza gdy oglądamy ciemne ujęcia. Po obejrzeniu kilku materiałów demonstracyjnych skrojonych specjalnie pod tego typu matrycę zbierałem aż szczękę z podłogi. Przykładowo znak Las Vegas nocą pięknie się świecił a wokół ciemne niebo. Ta część ekranu była więc wyłączona, a świecący znak to jedyna rzecz, jaką widziałem. Napisy końcowe w filmie? Lewitują w powietrzu.

Jak najbardziej pokażę Wam zdjęcia najbardziej zjawiskowych pod tym względem ujęć, jednak miejcie na uwadze to, że nie odczujecie i nie zobaczycie tego samego co ja, o ile nie maci ekranu OLED. To samo się ma do obrazu HDR, który też tu robił świetną robotę. Płynąc statkiem ku słońcu, które wyłaniało się zza żagli, aż odruchowo mrużyłem oczy.

Blisko 42 cale widziane z bliska to kapitalna sprawa, jeżeli chodzi o wszelakie symulacje. Nie mogło obejść się bez wyciągnięcia na biurko sterów Thrustmaster T.Flight Hotas One i odpalenia Microsoft Flight Simulator. Immersja naprawdę dobra. Latać w taki sposób można bez końca.

Z pozostałych funkcji nie zabrakło też trybu PIP (Picture in Pciture) pozwalający wyświetlać obraz z w obrazie z dwóch sygnałów. Dzięki temu możemy grać, a jednocześnie śledzić mecz naszej lubionej drużyny piłkarskiej. Pośród wielu ustawień znajdziemy także te, które pozwolą nam zadbać o ekran, tak by zapobiec jakiegoś wypalaniu i powstawaniu powidoków. Jest to element, który w ekran OLED jest bardzo istotny, gdyż te z biegiem lat mogą ulegać uszkodzeniu przy systematycznym wyświetlaniu statycznych obrazów. Przykładowo może być to minimapa w naszej ulubionej grze, w której spędzamy wiele godzin w ciągu całego tygodnia.

Ambiglow również robi robotę. Dla niewtajemniczonych jest to odpowiednik znanej z telewizorów funkcji Ambilight. Jest to nic innego niż diody led, które są rozłożone wzdłuż trzech tylnych krawędzi obudowy. Oprogramowanie sczytuje wyświetlane barwy na monitorze i przenosi je na diody led, które rzucają światło na ścianę. W rezultacie otrzymujemy poświatę, która dalej efekt wizualnego poszerzenia obrazu.

Samo wykonanie nie zostawia nic do życzenia jeżeli chodzi o jakość. Jest elegancko i choć mamy tu sporo plastiku, to ten jest bardzo przyzwoitej jakości, a metal i stal zastosowano tylko tam, gdzie to konieczne. Dzięki temu konstrukcja jest solidna i możliwie najlżejsza. W tylnej części nie zabrakło wieszaka na słuchawki. Monitor w dużym zakresie wręgujemy góra dół, odchylimy do przodu lub do tyłu, a także na boki w osi poziomej. W zestawie znajdziemy także specjalny dystans, który przyda się nam przypadku chęci montażu na ścianie. Zastosowano tu standard VESA 100 x 100 mm. W opakowaniu czekają też podstawowe przewody w białym kolorze, pasującym do zestawu. Nie ma tu zewnętrznego zasilacza, gdyż ten jest wbudowany w monitor.

Złącz też nie brakuje. Dla lubiących dane, zobaczcie jak wszystko to wygląda na papierze:

Typ panela monitora:	OLED
Rozmiar matrycy:	41,54 cala / 105,5 cm
Powłoka ekranu:	Przeciwodblaskowa
Maks. rozdzielczość:	3840 x 2160 przy 138 Hz* (przetaktowywanie)
Gęstość pikseli:	106,06 PPI
Czas reakcji:	0,1 ms
Jasność:	Szczytowa: 450 nitów, normalna: 135 nit
Obsługa HDR10:	Tak
Technologia AMD FreeSync Premium:	Tak
Ambiglow:	Tak, 3-stronny
Wejście sygnału:	HDMI 2.1 x 1, DisplayPort 1.4 x 1, USB-C x 1 (tryb Alt DP, funkcja zasilania)
Wbudowane głośniki:	10 W x 2, DTS
MultiView:	PiP, PbP
Pilot zdalnego sterowania:	Tak

W tych wszystkich udogodnieniach i możliwościach zabrakło mi bardziej rozbudowanego systemu, czegoś smart. Urządzenia z możliwością wpięcia do Internetu, aktualizowania i z przynajmniej podstawowymi aplikacjami takimi jak YouTube, Netflix itd. Są to rzeczy, które już dziś możemy normalnie spotkać w znacznie tańszych urządzeniach.

Reasumując, Philips Evnia 42M2N8900 to monitor do zadań specjalnych, który powinien zadowolić nie tylko graczy. Świetne, żywe kolory, wysoka rozdzielczość przy dużej ilości klatek z HDRem. Sama cena to już kwestia dyskusyjna, w zależności od grubości naszego portfela. Niemniej wydatku do najtańszych zdecydowanie nie zaliczymy.

PS: Czarna lapmpa znajdujaca się u góry monitora nie jest jego częścią, a jest to jedynie mój prywatny Xiaomi Mi Computer Monitor Light, który bez problemów tutaj pasował.

Monitor do testów użyczył producent.

Artykuł Czy to już półka premium? Recenzja monitora Philips 42M2N8900 pochodzi z serwisu World of Xbox.

W dzisiejszych czasach wybór nowego monitora to wcale niełatwe zadanie. Zwłaszcza, gdy mówimy o produkcie, który ma nam posłużyć do gier. Fajnie w końcu by było zakupić coś przyszłościowego i na lata, tak by wykorzystać to, co oferują nie tylko obecne konsole, ale i te przyszłe.

Na półkach sklepowych wybór jest przeogromny. Tak samo ich podział, bowiem ceny są bardzo różne, tak samo producenci, rozdzielczości, rodzaje matrycy, ilość klatek na sekundę, magicznie brzmiące funkcje czy tez tryby. Jest tego od groma.

Oczywiście, dla niedzielnego gracza i codziennego, luźnego użytku w większości przypadków zdecydowanie wystarczy ekran Full HD. Jednak chcąc czegoś więcej, można sięgnąć po na przykład recenzowany dziś 27 calowy Philips 27M1F5800, znany tez jako Momentum 5000.

Jeżeli chodzi o jego specyfikację, to ten zaoferuje nam rozdzielczość 4K UHD na matrycy Nano IPS, 144 klatek na sekundę w przypadku PC (do 120 klatek w zależności od modelu konsoli), HDR czy VRR. Wszystko to oczywiście ma swoją, niemałą cenę, oscylującą w okolicach 3100 złotych. Jak to wszystko jednak sprawdza się w praktyce i czy warto wyłożyć w tym przypadku takie pieniądze? O tym mogłem się przekonać osobiście przez ostatnie kilkanaście dni.

Prywatnie na co dzień korzystam z również 27 calowego Samsunga, który generalnie do dziś działa bez zarzutów, jednak z biegiem czasu po latach jego jedyną zaletą stała się nieco wyższa rozdzielczość QHD (2560 × 1440). Nie ma tu żadnego HDR’a czy dodatkowych gamingowych funkcji. Ot taki całkiem zwykły monitor.

Chociaż dodatkowych cali nigdy mało, tak tym razem dobrze się złożyło, że mówimy o monitorze w tych samych wymiarach, co pozwoliło mi lepiej się wczuć w to, co oddaje obraz niż odciągać uwagę większą matrycą. Można więc powiedzieć, że zestawienie obu jest bardziej bezpośrednie, bo zmienia się praktycznie jedynie jakość wyświetlanego obrazu.

Bierzmy się jednak do roboty, bo przecież monitor sam się nie rozpakuje i nie podłączy. Tu całe szczęście Philips ma to bardzo fajnie opatentowane. Pudło zostało podzielone na dwie komory. W pierwszej z nich znajdziemy niezbędne przewody wraz z ogromnym jak cegła zasilaczem. Serio jest ogromny!

Umieszczono tu także oba elementy solidnej, stalowej podstawy. Te złączymy ze sobą za pomocą załączonej śruby, którą dzięki specjalnemu haczykowi wkręcimy ręcznie bez użycia jakichkolwiek narzędzi. Teraz nie pozostaje nam nic innego, jak zawiesić na tym to, co najważniejsze, czyli nasz ekran. Ten czeka już w drugiej komorze.

Zawieszenie go na uchwycie jest dziecinnie proste, gdyż jedyne co musimy zrobić, to wsunąć uchwyt podstawy w monitor do momentu, w którym usłyszymy kliknięcie. To wszystko. No prawie wszystko, jeszcze tylko ogarnąć przewody i jesteśmy gotowi rozpocząć zabawę. Dzięki temu, że wszystkie złącza HDMI są w tym samym standardzie (2.1), nie musimy się głowić co i gdzie podłączyć. Nie ma to żadnego znaczenia.

Zestaw gier, które katowałem w ostatnim czasie jest niemalże klasyczny, jak w przypadku ostatnich testów, jednak zaszły drobne zmiany. Oczywiście nie zabrakło Forzy Horiozn 5, Sea of Thieves, jednak poprzednie Warzone zastąpiło te nowe. Całkiem mocno wciągnąłem się także w dostępny w EA Play i Xbox Game Pass Ultimate Battlefield 2042. Fajnie odpręża po dniu w pracy.

Idąc po kolei, w Forzie Horizon 5 prócz rzecz jasna jak zawsze świetnej grafiki, pierwsze skrzypce tak naprawdę grał porażający HDR. Żółta karoseria mojego Dodge SRT Viper GTS na 10-cio lecie gry w słonecznym Meksyku aż wypalała oczy. Tutaj jeżeli o ten tryb obrazu chodzi, to mamy do wyboru kilka gotowych konfiguracji oraz miejsce na jedną własną. I szczerze mówiąc, w tym tytule miałem problem z trafieniem w ten najlepszy.

Domyślny był zbyt intensywny, jeszcze inny zbyt blady, kolejny uciekający jeszcze w inną stronę. Brakował mi tu czegoś pomiędzy. Niewątpliwie dużo też zależy od tego, czy będziemy grać w dzień, czy też w pomieszczeniu zaciemnionym. To ma istotny wpływ na postrzegany przez nas obraz. Finalnie pozostałem jednak przy tym pierwszym, a po kilkunastu minutach można było przyzwyczaić oko. To też niewątpliwie kwestia przeskoku względem tego, co miałem do tej pory ze swoim sprzętem, którego maksymalne jasności są na poziomie starych ekranów kineskopowych.

I tak, różnica między ekranami (moim Samsmungiem a tym dziś recenzowanym) pod tym względem jest piorunująca. Zwłaszcza jeśli powiemy o detalach w czerniach i bielach. Błyskawicznie odczułem to w Sea of Thieves. Najmocniej tak naprawdę krótko po tym, gdy z wielkim bólem spakowałem już Philipsa dla kuriera i odpaliłem SoT’a na swoim prywatnym monitorze. Choć tego nie lubię, to tym razem dobrze się złożyło, że swój rejs zacząłem w nocy. Ciemność totalna ciemność, centrum mojego i tak już nieco oświetlonego statku to czarna plama.

Nie widać totalnie nic. Poruszanie się i zrazem cała rozgrywka stała się mniej wygodna. Problem ten nie miał miejsca w przypadku Philipsa 27M1F5800 z HDR’em, gdzie w tych samych sytuacjach problem totalnie nie istniał. W ciemnych obszarach można było dostrzec to, co tam jest i to co widzieć według producentów gry powinniśmy. Nadal ewidentnie było ciemno, ale byłem w stanie dostrzec czy na statku stoją jakieś skrzynie ze skarbami, czy tez może niczego nie ma. To wszystko tak naprawdę przekładało się na całość – wodę, niebo, jaskinie.

To samo odnosi się do strzelanek, kiedy to skamuflowani wrodzy skrywają się w zaroślach. Dzięki szerokiej palecie barw łatwiej jest dostrzec wyróżniające się barwy i odcienie. Szczególnie się to sprawdza w takim Warzone, gdzie nierzadko eliminujemy drobne cele z ogromnych odległości. Tak jak jednak mówiłem, mankamentem pozostaje dla mnie trudność dobrania sobie idealnego trybu. Dokuczliwe było dla mnie także dosyć długie przełączanie się z sygnału SDR na HDR. Nie działo się to natychmiastowo, a matryca potrzebowała każdorazowo kilku sekund by się przełączyć, oddając w efekcie czarny ekran. Utrudniał to życie, jak na chwilę potrzebowałem wyjść z gry do dashboardu czy do niej wrócić, akcja się toczyła (zwłaszcza w multi) a ja nie mogłem nic przez te kilka cennych sekund zrobić.

Reasumując więc HDR w tym monitorze robi bardzo dobrą robotę, czego niestety nie jestem w stanie oddać Wam tego zdjęciami, bo jest to zwyczajnie technicznie niemożliwe. Trzeba to zobaczyć bezpośrednio na własne oczy. Także jeżeli jakkolwiek kiedyś zastanawialiście się, czy ten cały HDR jest czegoś wart, to po tym przykładzie jak i swoim ogólnym doświadczeniu zdecydowanie mogę odpowiedzieć, że tak. Oczywiście, należy wziąć nakładkę na to, że jedno urządzenie wspierające ten standard może być daleko od drugiego. To przede wszystkim leży u tego, jakie maksymalne jasności jest w stanie oddać nasz ekran.

Jednak HDR to nadal nie wszystko. W wspieranych grach na konsoli Xbox Series X wyciśniemy do 120 klatek na sekundę. I tutaj doszedłem do momentu, w którym możliwości monitora przewyższają to, co może konsola. Idealnym przykładem ponownie będzie morze piratów.

Miałem niemały dylemat, czy grać w trybie 60 klatek przy rozdzielczości UHD, czy może jednak 120 kosztem Full HD. I mimo tego, że 60 fps to już całkiem fajny i płynny wynik, tak przy przejściu na 120 ta płynność zdecydowanie zauważalnie rosła, tym bardziej, że zdarza mi się w ten tytuł pogrywać na myszce. Jednak tu pojawiał się już problem grafiki, oprócz czterokrotnie niższej rozdzielczości spadały też detale. Takie jak słabsze cienie, krótsze rysowanie, gorsze wygładzanie krawędzi, detale i tak dalej.

Siedząc jeszcze bezpośrednio przed wyświetlaczem mocno to widać. Oczywiście to wszystko jest podyktowane ograniczonymi możliwościami konsoli, które ten monitor w pełni i z dużym zapasem zaspakaja. Do tak pełnego jego wykorzystania przydałby się mocarny PC, gdzie tutaj moglibyśmy jeszcze pójść parę kroków dalej, do 144 klatek na sekundę, co jednak byłoby niesamowicie kosztowną zabawą. Jeżeli chodzi o ogólną płynność, to przede wszystkim w grach które mają z nią problem, czeka VRR. Ten stara wyrównać wszelkie spadki, czyniąc animację gładszą i przyjemniejszą dla oczu, dzięki temu te się mniej męczą.

Z dodatkowych możliwości i bajerów przygotowano funkcję Crosshair, która pozwala wyświetlić celownik na środku ekranu. Mega fajnie i przydatna rzecz do gier, które go nie posiadają. Jasne, co do zasady, gdy gra nie ma celownika, to nie ma go celowo. Możemy więc sobie tym sposobem sprytnie ułatwić rozgrywkę i osiągnąć przewagę nad rywalem. I też jak najbardziej najuczciwiej byłoby używać tego dodatku jedynie w grach singleplayer.

Nie mogło też zabraknąć trybu ochrony oczu, który stłumia kolory i ogranicza światło niebieskie w czterech poziomach do wyboru. To coraz częściej spotykanie rozwiązanie, mimo to nadal bardzo ważne i przydatne dla osób długo pracujących przy ekranie, szczególnie do późnych godzin. Zaś dla osób lubiących wielozadaniowość czeka tryb PBP (picture by piciture), który pozowała wyświetlić sygnały z obu wejść obok siebie jednocześnie. a więc możemy dla przykładu grać a obok oglądać mecz. Fajnie, że nadal wyświetlane obrazu mają wysoką rozdzielczość, dzięki czemu po zmniejszeniu robią się jeszcze ładniejsze. Szkoda tylko, że zabrakło tu trybu PIP (picture in picture), którego zwolennikiem jestem. Jego różnicą jest to, że nie wyświetla obrazów obok siebie, a jeden na drugim, w wybranym przez nas rogu ekranu. Uważam, że przy 27 calach takie rozwiązanie mogłoby się okazać bardzo praktyczne. Zabrakło tutaj wyboru. Sam interface monitora to charakterystyczny dla Philips EasySelect, którego obsługa nie powinna sprawić nikomu żadnych problemów, szczególnie gdy mieliście z nim już wcześniejszy kontakt.

Plusem są też niewątpliwie udostępnione porty USB (v. 3.2), dzięki którym możemy wykorzystać monitor jako swego rodzaju hub, czy też podłączyć akcesoria o krótszych przewodach. Choć krótsze przewody tutaj nie były dla mnie problemem, tak nim były, gdy testowałem większy, 32 calowy Philips Momentum 32M1N5800A. Jak widzicie na zdjęciach używam lampki Xiaomi Mi Computer Monitor Light Bar, która jest zamontowana do górnej krawędzi ekranu. Przy 32 calach jej przewód okazywał się zbyt krótki by podłączyć go do zasilacza, tak też bez problemu wykorzystałem wtedy port USB z tyłu monitora, co rozwiązywał sprawę całkowicie.

Samo wykonanie urządzenia także wysoko stawia poprzeczkę. Podstawa jest solidna, monitor choć pokryty już plastikiem, to takim, który jest dobrze spasowany i nie trzeszczy, nie daje uczucia taniości. Regulacja położenia ekranu daje nam pełen PIVOT. Spor zakres ruchu góra – dół, pod kątami. Wspaniała sprawa. Na minus wskazałbym tylko brak jakiegoś kliku, gdy ekran znajduje się w idealnie poziomej pozycji, będąc idealnie na wprost. Czasami nieco trudno było wyłapać ten moment, gdy chciało się coś poprawić czy na chwilę zmienić. Same złącza ułożóne są typowo dla większości monitorów tej marki – z tyłu obudowy skierowane w dół.

Abstrahując od ceny, która dla każdego będzie ograniczeniem na innym poziomie, mogę taki monitor z czystym sumieniem polecić każdemu. Każdemu, kto chce z konsoli wycisnąć wszystko, a od obrazu oczekuje czegoś więcej. Philips 27M1F5800 powinien sprawdzić się tu doskonale i zdać test. Warto jednak pamiętać, że ten głównie skupia się na tym, co najważniejsze – czyli na obrazie. Nie uświadczycie tu żadnego Ambilight czy bardziej w tym przypadku Ambiglow, wbudowanych głośników, smart systemu czy aplikacji.

Dziękujemy za użyczenie sprzętu na czas testów!

Artykuł Philips 27M1F5800 – Recenzja monitora gamingowego pochodzi z serwisu World of Xbox.

Jakiś czas temu Philips zapytał się nas, czy nie zechcielibyśmy sprawdzić w akcji ich gamingowego monitora Momentum 32M1N5800A. Trochę się tego obawiałem ze względów niekoniecznie dużej ilości czasu, jednak jako gracz, który często grywa na monitorze nie mogłem odmówić.

W przeszłości testowaliśmy już dla Was inny ekran tej marki, który był oparty na licencji Designed for Xbox. Wspomnianą recenzję sprawdzicie pod tym linkiem. Tym razem na tapet wzięliśmy coś, co prawda bez wspomnianego certyfikatu, ale za to o dosyć podobnych parametrach przy jeszcze większym, 32 calowym rozmiarze. I nie ukrywam, że tutaj przesiadka z mojego prywatnego, 27 calowego wyświetlacza była to naprawdę miła przesiadka. Owszem po parunastu dniach użytku różnica nie jest już tak intensywnie odczuwalna jak na początku, tak doskonale zdaję sobie sprawę, że faktyczną różnicę odczuję dopiero po zakończeniu testów i oddaniu sprzętu ze łzami w oczach kurierowi.

Jednak nadal 32 cale na biurku przed samą twarzą, z 4K i HDR robią robotę, kwestia szybkiego przyzwyczajenia do niego oka może wynikać z mojej pracy, jaką wykonuję zawodowo, gdzie spędzam sporo czasu przy dużych rozmiarów telewizorach. Tak duża matryca to zarówno komfort pracy na komputerze czy też bardzo wygodna rozgrywka w ulubione tytuły.

Jednak co tak dokładnie otrzymujemy poza sympatycznym wymiarem, na co warto zwrócić tu uwagę? Jakie są najmocniejsze strony tego modelu, a które stanowią jego słabostkę? Sprawdzałem to przez ostatnie dwa tygodnie z hakiem i chętnie podzielę się z Wami moimi odczuciami. Zapraszam do lektury.

Philips Momentum 32M1N5800A ma być przede wszystkim modelem skierowanym do graczy. Możemy więc się spodziewać, że otrzymamy coś więcej, niż tylko działającą jakkolwiek matrycę. W tym przypadku mowa o ekranie IPS o rozdzielczości maksymalnej 4K UHD z odświeżaniem na poziomie 144 klatek na sekundę. Dzięki wykorzystaniu na każdym ze złącz HDMI standardu 2.1 możemy liczyć, że zarówno tak wysoka rozdzielczość jak i klatki na sekundę pójdą ze sobą w parze (120 w przypadku HDMi, 144 przy Display Port). Oczywiście mówimy tu także o najnowszej generacji konsol – Xbox Series X|S. I jak najbardziej plusem jest właśnie to, że oba ze złącz ten standard posiadają, gdzie na przykład niektórych telewizorach, które wejść mogą posiadać po 3-4, tak te z HDR nierzadko jest tylko jedno.

Oczywiście nic nie stoi na przeszkodzie, aby do owego monitora podłączyć komputer czy też inną konsolę. Produkt ten nie posiada nawet wspomnianego wcześniej certyfikatu. Jest to po prostu gamingowy monitor, który powinien się sprawdzić w parze z różnego rodzaju sprzętem. Ma on jednak swoje pewne braki (ale i też plusy) względem swojego kolegi, który już taki certyfikat ma. Ale o tym dalej, w swoim czasie.

Dla wielu jak i samego mnie połączenie rozdzielczości z klatkami na zaoferowanym tu poziomie brzmi doskonale i tak naprawdę wystarczająco, zwłaszcza, że prywatnie dysponuję monitorem o rozdzielczości 1440p 120hz, gdzie jest już naprawdę fajnie. Jednak gdyby do tego dołożyć HDR, tak jak w przypadku recenzowanego Philipsa, to efekt staje się jeszcze bardziej podsycony.

Tak wysoka rozdzielczość widziana z bliska na 32 calach robi niesamowite wrażenie, także dodając do tego szeroką paletę barw mamy zestaw niemalże idealny. HDR10 (brak wsparcia dla Dolby Vision) działa tu w standardzie HDR Display 400, co pozwala już ten efekt odczuć w wspieranych grach.

Co ważne monitor jest fabrycznie kalibrowany i weryfikowany pod kątem spełnienia minimalnych wymogów jakości oddawanego obrazu. Po włączeniu jesteśmy więc tak naprawdę gotowi do zabawy. I tutaj przyznam szczerze, że nie uświadczyłem żadnych problemów z przesyconymi barwami na żadnym z dostępnych trybów, co miało miejsce w przypadku testowanego wcześniej Philips Momentum 279M1RV. Nie odnotowałem także problemów z kilkusekundowym brakiem obrazu przy zmianie sygnału z SDR na HDR. Monitor działa więc pod tym względem znacznie sprawniej.

Możliwe jednak, że wynika to ze zrezygnowania z kilku elementów. Dla przykładu w Philips Momentum 32M1N5800A nie znajdziemy tu tylnego oświetlenia Ambiglow (odpowiednik Ambilight dla monitorów), czy drobnych udogodnień dla graczy w postaci możliwości włączenia celownika na środku ekranu. Niewykluczone więc, że te aspekty pozwalają urządzeniu zaoszczędzić pamięć i działać sprawniej.

Oczywiście nie zabrakło za to tego, co dla graczy nierzadko może odgrywać wolną rolę. Otóż tak: rozdzielczość: jest, klatki: są, nawet do 144 w przypadku komputerów, HDMI 2.1: jest; DipslayPort: jest; złącza USB: są. No i rzecz jasna Variable Framerate. Dla gier, które potrafią zaliczać spadki płynności, to coś, co pozwala je pod tym aspektem uratować i wygładzić nierówności, uzupełniając braki. Dzięki temu rozgrywka staje się płynniejsza, bardziej dokładna a nasze oczy mniej się męczą.

Ja już klasycznie w przypadku testów monitora z punktu widzenia gracza, w domowych warunkach wybrałem te tytuły, które moim zdaniem pozwolą zaobserwować mi najwięcej. Dlatego też odwiedziłem Meksyk w Forzie Horizon 5, przemierzałem morza w Sea of Thieves, ale i tez trochę pobiegałem z karabinami w Call of Duty czy tez Gears 5. I tak w każdym z przypadków byłem równie wysoce zadowolony. Naprawdę ciężko jest o sprzęcie z takimi parametrami powiedzieć coś złego, jeżeli mówimy o jego działaniu. Pamiętając jeszcze o dokonanej kalibracji wiemy też, że widzialny przez nas obraz jest możliwie najlepszy w oferowanych parametrach.

Jeżeli zaś jednak cokolwiek użytkownikowi by nie odpowiadało, to zawsze do dyspozycji jest pozostawiony tryb obrazu we własnej konfiguracji, gdzie co nieco możemy pozmieniać i dostosować wedle swoich potrzeb i preferencji. Tak naprawdę więcej i najwięcej można by powiedzieć dopiero po fachowym teście z odpowiednim osprzętem. Jednak na samym końcu o wszystkim decydujemy my gracze, widząc to wszystko swoimi oczami, nie zwracając uwagi na liczby osiągnięte w testach. Dopiero znaczące odchyły, od dajmy na to konkurencyjnych urządzeń, byłyby jakkolwiek zauważalne. Jednak dla fanów danych, załączam poniżej te najważniejsze:

Typ panelu LCD	Technologia IPS
Typ wyświetlacza	System W-LED
Maks. rozdzielczość	3840 × 2160 przy 144 Hz
Gęstość pikseli	139,87 PPI
Jasność	500 cd/m²
Niewielkie opóźnienie wejścia	Tak
Bez efektu migotania	Tak
Tryb LowBlue	Tak
AMD FreeSync	Tak
Wejście sygnału	HDMI 2.1 x 2, DisplayPort 1.4 x 2
Wyjście audiou	Słuchawkowe
USB	USB-B x 1 (typu upstream), USB 3.2 1 generacji x 4 (typu downstream, 2 z funkcją szybkiego ładowania BC 1.2)
MultiView	Picture by Picture

Osobiście więc pod względem obrazu nie mam tak naprawdę nic złego do powiedzenia, jedynie może ten HDR… no mógłby być choć odrobinę mocniejszy, bardziej namacalny. Bo mimo wszystko płacąc około 3800 złotych za produkt, są rzeczy, których można z pełną śmiałością oczekiwać w zamian.

Jak się ma samo wykonanie monitora Philips Momentum 32M1N5800A? Tutaj jest niezmiennie s-o-l-i-d-n-i-e. Niesamowicie masywna, stalowa podstawka podstawa daje poczucie wysokiej jakości, w przeciwieństwie do powszechnie obecnego plastiku. Niejednej osobie do gustu może nie przypaść za to jej kształt. Bowiem podstawa w kształcie litery „C” zajmuje dosyć dużo miejsca i nie wszędzie może być to dobrym rozwiązaniem. Tak samo jak ulokowanie joysticka sterowania monitorem po prawej stronie na tylnej obudowie.

Nie byłoby w tym rozwiązaniu nic złego, gdybyśmy mieli do czynienia z czymś mniejszym. W moim przypadku, tak jak widzicie na zdjęciach taki rozmiar pochłania już sporo miejsca. W rezultacie nie jestem wsunąć dłoni pomiędzy monitor a stojącą obok konsolę, by włączyć wyświetlacz. Każdorazowo jestem zmuszony obrócić go i dopiero wtedy jestem to uczynić. Umieszczenie tego guzika po środku na dole rozwiązałoby problem całkowicie. Zwłaszcza, gdy spojrzymy na to przez pryzmat osób posiadających więcej niż jeden monitor, gdy te są ściśle koło siebie. Sam montaż elementów podstawy jak i podłączanie do niej monitora to także poezja. Zapomnijcie o śrubokręcie, śrubkę łączącą dwa elementy podstawy skręcicie za pomocą zamontowanej zawleczki, a całość do monitora łapiemy na „klik”.

Co do samej regulacji ekranu i jego obracania, to w przypadku Philipsa jest niezmiennie wręcz kapitalnie. Spory zakres ruchu góra-dół, pod kątem (na boki i góra-dół), a nawet możliwość obrócenia całości do pozycji pionowej. Wszystko to wykonamy lekkim ruchem jednej ręki, co jest zarazem plusem jak i drobnym minusem. Przykładowo przy każdym włączeniu konsoli chcąc ten monitor lekko obrócić by go włączyć, sporadycznie miałem nieznaczne problemy, żeby powrócić z nim do pozycji początkowej, w idealnym poziomie, tak jak było.

Jeżeli chodzi o estetykę i jakość wykonania samego Philips Momentum 32M1N5800A, to mamy tu do czynienia z plastikiem. Generalnie wygląda to bardzo dobrze, nie wygląda to na możliwie najtańszy komponent. Frontowa obudowa jest minimalistyczna. Posiada cienkie ramki z wyłączeniem tej dolnej, która przy wykonaniu ze szczotkowanego metalu mogłaby jedynie jeszcze bardziej wkomponować się w całość wraz z podstawką.

Estetycznie jest także jeżeli chodzi o plecki. Jeżeli więc w Waszym przypadku byłby one na widoku nie musicie się o ten aspekt obawiać. Miłym plusem jest tez to, że przygotowano opcjonalną nakładkę z haczykiem, na której zawiesicie swoje słuchawki. Na minus wskazałbym za to sposób w jaki ulokowano złącza. Na pewno nie jest on przyjazny przy podłączaniu nowych urządzeń.

Wzdłuż podstawy przygotowano drobny kanalik, w którym to poprowadzicie wszystkie kable. No dobra, raczej nie wszystkie. Kanalik jest na tyle nieduży, że trudno pomieści tam wszystkie przewody. Taki też problem miałem, gdzie nie posiadam wcale grubszych przewodów HDMI, już nie mówiąc o niewykorzystanych złączach USB czy DisplayPort.

Na ratunek Waszego cable managementu może za to przyjść zasilacz wbudowany już w monitor. Nie szukajcie więc w opakowaniu żadnej wielkiej kostki zasilającej, bo jej zwyczajnie nie ma.

Porządek został także zachowany w pudełku. Te podzielono na dwa poziomy, gdzie na pierwszym znajdziemy niezbędne przewody oraz elementy podstawy. Niżej bezpiecznie czekać będzie ekran. Cieszy też rezygnacja ogumienia w drucikach spinających kable na rzecz papierowego zamiennika.

Artykuł Philips Momentum 32M1N5800A. Recenzja monitora. pochodzi z serwisu World of Xbox.

Jako gracz konsolowy przeszedłem długą drogę pod względem ekranów. Zaczynając na kineskopowym telewizorze, poprzez te Full HD dotarłem do ery 4K. Na co dzień grywam zarówno na monitorze jak i na telewizorze. Zależnie od kaprysu i zapotrzebowania.

Jeżeli chodzi o ten większy wyświetlacz, to jest to model z 2016 roku. Poza rozdzielczością UHD czy umownym HDR nie posiada zbytnich bajerów. Z kolei mój prywatny, 27 calowy monitor pozwala na rozgrywkę w rozdziałce QHD (2560 x 1440 pikseli) przy 120 klatkach, aczkolwiek bez szerokiego zakresu dynamiki i wielu innych oferowanych przez dzisiejszą technologię rozwiązań.

Zaś w ostatnim czasie dzięki uprzejmości marki Philips przez ostatnie tygodnie mogłem testować w swoim domowym zaciszu model Momentum 279M1RV. Jest to także ekran o tym samym wymiarze, z jakim mam do czynienia każdego dnia. Rozmiarowo jest to dla mnie optymalny wariant, i zarazem dobry pod względem zestawienia z tym co mam.

Co jednak ma wyróżniać Philips Momentum? Przede wszystkim jest to model opracowany wspólnie z Microsoftem w ramach certyfikatu Designed for Xbox. Ten oznacza, że dany produkt spełnia dane standardy i jest możliwie jak najbardziej kompatybilny i spójny z Waszymi konsolami. Możemy więc tu liczyć na praktycznie pełne wykorzystanie tego, co oferuje obecna generacja konsol. Jedyne czego tak naprawdę tutaj nie uświadczymy to Dolby Vision.

Jeżeli spojrzymy na możliwości techniczne, to Momentum 279M1RV zaoferuje nam matrycę nano IPS o odświeżaniu do 144Hz (maksymalnie 120 w przypadku Xboksa), HDR z certyfikatem Display 600, VRR, tryb gry czy też Ambiglow. Są to główne cechy tego modelu, którymi chwali się producent. Jak to jednak wypada w praktyce i czy jest adekwatne swoich pieniędzy?

Ze względu na to, że otrzymany od nas egzemplarz jest użyczany różnym redakcjom nie będę się mocno skupiał na jego rozpakowaniu. Przyjeżdża on jednak w dość dużym i ciężkim opakowaniu. Za wagę w głównej mierze odpowiada masywna i solidna stalowa podstawa, ale o niej za chwilę. Całość natomiast jest zgrabnie i bezpiecznie zapakowana, pozwalając na sprawne przygotowanie monitora do pracy. Plusem na pewno będą załączone w zestawie przewody – HDMI 2.1, DisplayPort oraz USB.

Składanie to czysta przyjemność. Zależnie od konstrukcji naszego stanowiska ekran możemy zawieść na ścianie dzięki przygotowanym otworom w standardzie VESA 100×100, lub użyć do tego podstawy. Ta jest naprawdę ciężka. Nie mamy tu do czynienia z plastikiem, a dwuelementową stalą na gumowych nóżkach. Waga sama w sobie zapobiega jakiemukolwiek przemieszczaniu się ekranu po blacie na przykład w przypadku jego regulacji. Trzeba użyć autentycznie sporo siły aby spróbować go przesunąć. Po złożeniu podstawa zyskuje kształt litery „T”.

Zajmuje więc możliwie jak najmniej przestrzeni pozostawiając pod sobą wolne miejsce na na przykład głośniki. Co ważne, ten model posiada takowe wbudowane, na nich też się zresztą zaraz skupimy. Budowa uchwytu pozwala na bardzo swobodną regulację góra-dół niemalże w zakresie 15 centymetrów, obracanie pod kątem na boki oraz wychylenie górnej lub dolnej krawędzi. Pod tym względem jest nieźle i super byłoby to widzieć w każdym monitorze.

Monitor prezentuje się bardzo dobrze. Nie wygląda nadmiernie gamingowo, pozwalając wkomponować się w większość wnętrz. Wąskie ramki, z tyłu część górnej obudowy wykończona plastikiem piano-black, pozostawiając resztę matową. Wzdłuż krawędzi poprowadzono diody od systemu Ambiglow. Nie mam żadnych zastrzeżeń co do jakości użytych materiałów. Te jedynie mogę mieć co do rozlokowania złącz. Pomimo tego, że monitor możemy bardzo swobodnie obracać, to podłączanie nowych urządzeń nie należy do najwygodniejszych. Wszystkie wejścia / wyjścia skierowane są w dół. Przez to dostęp do nich jak i widoczność jest ograniczona, zwłaszcza gdy pod uwagę weźmiemy wagę całego monitora, gdybyśmy chcieli go lekko na chwilę odstawić. Ponadto przy nieco sztywniejszych przewodach te mogą nie zdążyć się wywinąć do góry, w kierunku kanału, przez co mogą być nieznacznie widoczne pod dolną krawędzią ekranu.

Myślę, że o wiele intuicyjnie byłoby, gdyby porty były skierowane w bok, a całość by posiadała ewentualną klapkę na tylną obudowę czy innego rodzaju zaślepkę dla zachowania estetyki. W ten sposób użytkownik jasno by widział, gdzie znajduje się poszukiwane przez niego złącze pozwalając na wygodne i bezpieczne podłączenie przewodu. Bo jeżeli o same złącza chodzi jest bardzo fajnie. Dostajemy trzy wejścia HDMI, a każde z nich w standardzie 2.1, nie musimy się więc zastanawiać gdzie podłączyć konsolę, bo będzie to bez znaczenia, gdyż na każdym wejściu mamy full opcję. Dalej mamy DisplayPort, USB-C oraz USB-B (typu upstream), cztery USB 3.2 (typu downstream, 1 z funkcją szybkiego ładowania BC 1.2) a także wyjście na słuchawki.

No dobrze, tyle z tej całej otoczki. Pora teraz odpowiedzieć sobie na najważniejsze pytanie: jak to wszystko działa w praktyce?

Chcąc jak najlepiej sprawdzić monitor, poza pracą na komputerze skupiłem się na możliwie jak najlepszych do tego grach. Kierowałem się tutaj tymi tytułami, które stawiają na grafikę lub płynność, a także te, które z jej utrzymaniem mają mniejsze lub większe problemy, by zobaczyć jak poradzi sobie z nimi tryb VRR. W ten oto sposób głównie ogrywałem takie tytuły jak: Forza Horizon 5, Gears 5, Call of Duty: Warzone, Sea of Thieves czy Marvel: Strażnicy Galaktyki.

Odpalamy więc konsolę! Zanim jednak przejdziemy do pierwszej gry trzeba koniecznie przejść do sekcji ustawień konsoli i upewnić się, że mamy włączoną maksymalną rozdzielczość, odświeżanie, VRR itd. Wszystko się zgadza, wszędzie zielone ptaszki (prócz Dolby Vision).

Na pierwszy rzut idzie Forza Horizon 5. Póki co na domyślnych ustawieniach obrazu w monitorze. I tutaj jest jeden wielki opad szczęki. Rozdzielczość 4K na 27 calach, które mamy tuż przed oczami w odróżnieni do typowej sytuacji z telewizorem robi przeogromne wrażenie. Pry takim zagęszczeniu pikseli jadąc piaszczystą drogą widać na nawierzchni każdy jeden kamyczek, detal. Głębia kolorów też gra niepowtarzalnie ważną rolę. Te od samego początku sprawiały wrażenie tak pełnych, naturalnych. No i ten HDR! Mimo, że grałem w słoneczny dzień, to czuć było, że ten tu jest, a certyfikat Display 600 nie jest tylko pustą frazą na opakowaniu. To już jest ten poziom, gdzie ten efekt zdecydowanie się odczuwa. Trudno odkleić się od zabawy.

Słońce w Sea of Thieves? Autentycznie odruchowo mrużyłem oczy, szczególnie przy wieczornych sesjach. Oczywiście na potrzeby testów przełączyłem w ustawieniach tytuł z trybu 120 FPS & FHD na 60 FPS & UHD. Tu też od razu było czuć każdy jeden detal, który tylko oddaje nam gra. Nie omieszkałbym użyć stwierdzenia, że niemalże każdy ogrywany tytuł zyskiwał nową jakość, świeżość.

To wszystko składa się na niesamowicie doskonałą immersję w grę i jej otoczenie. Byłem w mocnym szoku, że tak mocno odczuję przeskok z mojego 1440p na Philipsa Momentum.

Jeżeli chodzi o same tryby obrazu, jakie oferuje monitor mamy tu do wyboru takie jak między innymi: Xbox, Gra HDR, Display 600, Zdjęcie HDR, Film HDR czy też własny. I tutaj z każdym z nich tak naprawdę miałem problem, co mnie trochę zdziwiło, bowiem ekran jest fabrycznie skalibrowany pod względem maksymalnego poziomu przekłamania barw.

Otóż ewidentnie każdy z powyższych trybów przeginał z kolorami, każdy w swoją stronę. Jeden był zbyt wypłukany z kolorów, drugi zaś nimi emanował do przesady. O ile na przykład Gra HDR sprawdzała się świetnie za dnia, to już wieczorem musiałem przejść na Display 600 lub tryb własny. Najtrudniej było mi odnaleźć się wieczorami i trafić w ten idealny punkt.

Z kolei kąty widzenia jak to na matrycę IPS przystało są jak najbardziej prawidłowe i absolutnie nie ma tu do czego się przyczepić.

Co ważne mamy do dyspozycji tryb LowBlue, ten jak sama nazwa wskazuje ogranicza szkodliwe dla oczu światło niebieskie. Bardzo fajne jest to, że ten nie działa zero jedynkowo, a oddano do użytku aż cztery jego poziomy. Pozwala to nawet na komfortowe korzystanie z niego w ciągu dnia. Oczywiście tryb LowBblue nie zadziała przy sygnale HDR.

Rozczarowaniem jest dla mnie Ambiglow. Dla tych co nie wiedzą, jest to nazwa systemu diod ukrytych na tylnej obudowie monitora. Te mają za zadanie świecić na ścianę w taki sposób, by wizualnie powiększyć nam ekran i wnieść dodatkowy klimat do pokoju. Czytaj w tych samych kolorach, jakie są aktualnie wyświetlane. I o ile przy jednolitych kolorach, lub mocno oddzielonych sprawdza się to bardzo fajnie, to gdy na ekranie dzieje się więcej nie działa to już tak fajnie, jakbym mógł oczekiwać. Zwykle przy graniu w tak barwnych Strażników Galaktyki kończyło się na wyświetlaniu jednolitego, delikatnego niebieskiego odcienia.

Poza tym kluczowym dla Ambiglow trybem przygotowano jeszcze świecenie w rytm muzyki, pulsowanie, różne wzory i animacje czy jeden stały kolor w tym trzy poziomy jasności. Na minus mogę wskazać jeszcze jedynie to, że załącza się on ogólnie dla całego monitora, a nie dla konkretnych kanałów HDMI. Przez to po wieczornej sesji z konsolą musiałem za każdym razem rano go wyłączać siadając do komputera.

Spytacie się pewnie o ten cały VRR? Jak to działa, co to w ogóle jest? Otóż Variable Refresh Rate ma za zadanie uczynić naszą grę jak najbardziej płynną. Tyczy się to głównie gier, które mają problem z utrzymaniem stałej ilości klatek. Tutaj wszelkie spadki i skoki powinny być łatane w locie, zapobiegając efektowi rwania obrazu, wywołanym wyświetlaniem tak zwanych półklatek. Doskonałym przykładem takiej gry będzie tutaj Call of Duty: Warzone, które potrafi działać w zakresie 100 – 120 klatek na sekundę. System ma więc nad czym pracować. Moje odczucia? Wszystko jak najbardziej w porządku, gra się bardzo dobrze. Jest płynnie, ostro, nie ma efektu pływającego obrazu. Oczywiście bez skilla nawet najlepszy monitor nam nie pomoże, ale było w zupełności okej.

Jeżeli mowa o grach typu FPS, to tutaj Philips Momentum wychodzi z drobnym ułatwieniem, które może się przydać w niektórych grach. Otóż w jego ustawieniach możemy włączyć… celownik. Bardzo przydatne w grach, w których go intencjonalnie nie ma. Taki mały cheat!

Dodatkowym atutem na pewno będzie obsługa funkcji HDMI CEC. Ta pozwala na dodatkową komunikację pomiędzy konsolą a monitorem, która przekłada się na możliwość wzajemnej kontroli urządzeń. Bez problemu uczynimy więc, by monitor włączył się automatycznie po uruchomieniu konsoli ale i nie tylko. To zawsze szansa na bardziej komfortowe korzystanie ze sprzętu.

Jednak poza tymi zaletami i wadami, które wymieniłem jest przynajmniej jeszcze jedna, która rzuciła mi się w oczy. Urządzenie długo myśli, przechodząc pomiędzy trybami SDR i HDR w obie strony. To powoduje kilkusekundowe wyświetlanie czarnego ekranu na przykład w momencie gdy z gry przechodzimy do dashboardu. W pewien sposób spowalnia nam to działanie naszej przeciez szybkiej konsoli. Musimy w końcu wyczekać te kilka sekund, aż monitor wreszcie poda nam sygnał by cokolwiek widzieć.

Aha, jeszcze głośniki, obiecałem, że będzie o głośnikach. Czy można powiedzieć o nich coś więcej niż tylko super, że w ogóle są? Na pewno można przyznać, że nie należą do tych najgorszych. Dwa głośniki 5W potrafią grać całkiem głośno, sam dźwięk jest za to dość płaski, i nie wyrywa z kapci. Z oczywistych przyczyn brakuje bassu. Do grania, szczególnie tym bardziej wymagającym na pewno tych zewnętrznych (nic nie stoi na przeszkodzie żeby takie podłączyć, lub użyć słuchawek) nie zastąpią, ale powinny być nienajgorszą alternatywą na jakiś czas.

Philips Momentum 279M1RV nie jest więc sprzętem idealnym, wolnym od mankamentów. Urzeka zaś tym co najważniejsze, czyli fantastyczną jakością obrazu, pełnią kolorów, mocnym HDR’em, dobrym odświeżaniem z VRR. To wszystko na samym końcu pozwala wykorzystać możliwości konsol obecnej generacji do maksimum (tak, PlayStation 5 też zadziała).

Pytanie jest tylko, czy to wszystko jest wprost proporcjonalne do ceny? Nie ma co ukrywać, że nie jest to monitor tani, przyjdzie nam bowiem zapłacić za niego w graniach ceny dwóch konsol Xbox Series X. Przy czym podkreślę, że to nadal monitor, nie uświadczymy tu więc żadnego smartTV czy aplikacji.

By tak naprawdę poznać odpowiedź na to pytanie, trzeba go zobaczyć na własne oczy. Żadne zdjęcia czy moje słowa nie oddadzą faktycznego efektu. Abstrahując od samej ceny mogę jedynie powiedzieć, że jest naprawdę bardzo, bardzo dobrze. Z wielkim żalem oddawałem go kurierowi po zakończonych testach.

Artykuł Philips Momentum 279M1RV. Recenzja monitora stworzonego dla konsoli Xbox. pochodzi z serwisu World of Xbox.

W czerwcu tego roku zapowiedziany został gigantyczny monitor dla graczy Philips Momentum 559M1RYV. Dostał on specjalne oznaczenie Designed for Xbox, ale o tym 55′ calowym monitorze szerzej pisaliśmy w publikacji pod tym linkiem do którego Was odeślę po więcej informacji. Dziś skupimy się na kolejnych nowościach.

Otóż do serii stworzonej przy współpracy i na licencji Microsoftu, dołączają dwa kolejne modele: 279M1RV oraz 329M1RV. Do sprzedaży trafią już w listopadzie. Oba z nich posiadają 10-bitowe (1.07 miliarda kolorów) matryce 4K HDR z odświeżaniem 144Hz. Dzięki złączu HDMI 2.1 mogą one wykorzystywać pełnię możliwości najnowszych konsol Xbox Series X a nawet i więcej.

Zniewalać z nóg może jednak cena, wynosząca kolejno 5055 i 4595 złotych. Co tak dokładnie otrzymamy w tej cenie?

Philips Momentum 329M1RV

Monitor posiada 32-calową, 10-bitową matrycę IPS o rozdzielczości UHD (3840 x 2160 px) i odświeżanie 144Hz. Do tego otrzymujemy Certyfikat DisplayHDR 400 oraz AMD FreeSync Premium. Urządzenie wyposażono w 3 porty HDMI 2.1, jedno złącze DisplayPort 1.4, USB-B a także USB-C które obsłuży obraz 3840 x 2160 @ 120 Hz. Nie zapomniano także o czterech portach USB 3.2 i wyjściu audio. Ponadto znajdziemy tu także czterokrawędziowy Ambiglow, czyli odpowiednik dobrze znanej z telewizorów funkcji Ambilight. Ta pozowała wizualnie poszerzyć wyświetlany obraz, rzucając odpowiednie barwy na ścianę za ekranem. Wbudowane głośniki dadzą wsparcie dla systemu DTS Sound.

Philips Momentum 279M1RV
Tańszą opcją jest mniejszy wariant 27′ calowy. Różni się od jednak parametrami. Tu z kolei zastosowano 10-bitową (98% pokrycia przestrzeni barwowej DCI-P3) matrycę Nano IPS wyświetlającą obraz o maksymalnej rozdzielczości UHDK (3840 x 2160 px) i odświeżaniu 144Hz. Produkt cechuje się wyższym od powyższego modelu certyfikatem DisplayHDR 600 i wsparciem technologii NVIDIA G-SYNC. Tutaj także znajdziemy oznaczenie Designed for Xbox, system Ambiglow oraz wsparcie dla systemu DTS Sound oddawane z wbudowanych głośników. Jeżeli mowa o złączach to tutaj jest nieco skromniej, a liczyć możemy na: 1x DisplayPort 1.4; 3x HDMI 2.1 i jedno USB-C.

Czy ceny idą w parze z tym, co otrzymujemy? Dajcie koniecznie znać na naszych portalach społecznościowych. Szukajcie nas na Facebooku i Twitterze!

Źródło: informacja prasowa

Artykuł Philips prezentuje dwa nowe modele z linii Momentum. Co zaoferują? pochodzi z serwisu World of Xbox.

Designed for Xbox jest całkiem świeżym oznaczeniem dla produktów, które zostały stworzone z myślą o konsolach Xbox, a następnie zostały one oficjalnie zatwierdzone przez Microsoft. Oznacza to, że kupując produkty z tym zielonym znakiem nabywamy produkt w pełni kompatybilny z naszą konsolą, wykorzystując wszystko, co ta oferuje.

Tym razem do grona takich sprzętów dołącza MMD, czyli producent monitorów marki Philips. Mówimy tutaj o nowym modelu z linii Momentum. Oznaczony jest on kodem 559M1RYV, a kryje się pod nim 55-calowy monitor o rozdzielczości 4K, częstotliwości odświeżania 144 Hz i wsparciu standard VESA DisplayHDR 1000. I tak – to nie telewizor, to gigantyczny monitor! Czym jeszcze dokładnie się on cechuje, i ile przyjdzie nam za niego zapłacić? Przyjrzyjmy się szczegółom.

Podstawą Philips Momentum 559M1RYV jest matryca VA. Oznacza to najniższy input lag (czas reakcji), jaki tylko można było w tym przypadku zaoferować (4 milisekundy) zachowując przy tym możliwie najlepszą jakość obrazu. Mamy więc tu idealny wybór dla graczy. Oczywiście nic też nie stoi na przeszkodzie, żeby monitor tak jak każdy inny, podłączyć pod komputer. Jeśli ten nam tylko na to pozwoli to wyświetlany obraz zaoferuje nawet 4K przy 144 Hz.

Kolejną z zalet będzie dla Variable Refresh Rate, które pozwoli zniwelować efekt rwania poszczególnych klatek obrazu. A gdy obraz będzie już płynny do maksimum możliwości, oko na pewno będzie cieszyć fakt spełnienia standardów VESA DisplayHDR 1000 (gdzie obecnie najwyższym standardem jest 1400). To oznacza, że mamy tu do czynienia z tysiącem nitów szczytowej luminancji. To przekłada się na niesamowicie wysoki realizm obrazu, oddanie barw i detali w jasnościach czy tez czerniach. A jak wiadomo gier obsługujących HDR na konsolach Xbox jest coraz więcej. Skorzystają tutaj tez starsze gry z trybem Auto HDR, gdzie efekt jest generowany maszynowo.

Pomimo sporych rozmiarów jak na monitor matrycy – 55 cali, otrzymamy Ambiglow. Jeżeli ta nazwa Wam nic nie mówi, to w ramach podpowiedzi użyję tutaj znamy z telewizorów Ambilight. To pierwsze jest tak naprawdę tym samym. Na tylnej obudowie ulokowane zostały diody ledy, które mogą świecić się w barwach wyświetlanych na ekranie. To w rezultacie oddaje wizualny efekt poszerzenia wyświetlanego obrazu. Idealna sprawa do wieczornego grania.

Przygotowano także specjalny tryb gry, nazwany Xbox Game Mode. Ten od razu za pomocą jednego kliknięcia włączy szereg odpowiednich opcji, dzięki którym pozwoli wycisnąć z konsoli jak najwięcej. Całkiem bogato jest także jeżeli mowa tu o wszelakich portach (HDMI, USB itd.) oraz ich wersjach. Dla przykładu spodziewać się możemy trzech portów HDMI w wersji 2.1 czy też DisplayPort 1.4. To wszystko dla przejrzystości podsumuję na samym końcu wpisu w czytelnej tabeli.

Obraz to oczywiście nie wszystko! W grze czy to filmie liczy się też dźwięk. Jest to pole, które odgrywa coraz ważniejszą rolę. Dobrze wiemy, że tradycyjne głośniki w telewizorze nie dadzą tak dobrego efektu, jakby można było tego oczekiwać, a w monitorze ich obecność jest już w ogóle rzadkością. Gdy zaś są, to zwykle wołają o pomstę do nieba. Nawet jeśli jakimś cudem jesteśmy z jego jakości zachwyceni, to zapewne nie zdajemy sobie sprawy, jak wiele tutaj tracimy.

Opisywany monitor jednak to wszystko przewidział, także tu zapewniając odpowiednie rozwiązanie, bowiem monitor został zintegrowany z soundbarem. Do czynienia mamy tu z głośnikami w systemie 2.1 od Bowers & Wilkins o mocy 40 W. Pozwoli on na dekodowanie dźwięku DTS. To wszystko powoduje, że mamy tu do czynienia z produktem kompletnym. Kupujemy, podłączamy, włączamy tryb gry i wszystko jest już tak naprawdę gotowe i ustawione do najlepszej dostępnej konfiguracji obrazu oraz dźwięku.

No i oczywiście jest jeszcze jedna bardzo ważna kwestia, która Was teraz zapewne może zastanawiać. Ile za to wszystko trzeba zapłacić? Gigantyczny monitor o wysokich parametrach, topowi producenci, certyfikacja Xbox, soundbar… Odpowiedź na to pytanie to 6269 złotych. Czy to dużo? To już zapewne zależy od tego, czy możemy pozwolić się na takie wydatki oraz rzeczywiste osiągi ekranu. Tego, czy faktycznie jest wart swojej ceny powinniśmy dowiedzieć się w niedalekiej przyszłości ze wszelakich recenzji.

Philips Momentum 559M1RYV ma trafić do sprzedaży już w sierpniu tego roku.

Źródło: Informacja prasowa.

Artykuł Philips Momentum – pierwszy na świecie monitor z certyfikatem Designed for Xbox! pochodzi z serwisu World of Xbox.