Po 13 latach zbliża się premiera drugiej odsłony najbardziej mrocznej gry z Xboxa 360. Gracze wcielą się w skórę tytułowego bohatera już 27 października tego roku. Remedy Entertainment stopniowo odsłania coraz więcej kart. Wiemy też już, że znany nam pisarz nie będzie jedyną grywalną postacią, bowiem wcielimy się tez w Sagę Anderson, agentkę FBI. Do czynienia będziemy mieli więc z dwoma, równoległymi rzeczywistościami, które wzajemnie na siebie wpływają.

We wcześniejszych materiałach mogliśmy zobaczyć krótkie elementy rozgrywki, dziś zaś zaprezentowano graczom blisko piętnaście minut materiału, który przedstawia rzeczywisty wygląd gry. Oczywiście nie brakuje mrocznego klimatu. To i nasza latarka w ręku pozostaje niezmienne.

Pojawiają się zaś nowości jak odkrywanie miejsc, poszlak i budowanie na bazie tego łańcucha informacji, co pozwoli nam pchnąć fabułę do przodu i dowiedzieć się, co jeszcze wydarzy się w Bright Falls. Zobaczcie sami jak to wygląda:

Artykuł 14 minut rozgrywki z Alan Wake II pochodzi z serwisu World of Xbox.

Mając na myśli średniowiecze, często wyobrażamy sobie rycerzy na koniach, zamki, turnieje rycerskie lub wielkie bitwy toczone według honorowych zasad. Tutaj poruszony jest zupełnie inny aspekt okresu średniowiecza. Pentiment to gra, która w znacznym stopniu uzmysławia nam, że choć cywilizacja poszła do przodu a ludzie mają nieograniczony dostęp do wiedzy, to i tak często prymitywne rządze mają nad nami władzę i kierują nami w nieprzewidziany sposób. Bez znaczenia, który wiek mamy.

Graficzna perełka

Dzisiejsze gry przyzwyczaiły nas do ogromnych, otwartych światów z realistyczną grafiką oraz masą niezależnych postaci. Pentiment to zupełne zaprzeczenie ówczesnych trendów. Obrany styl graficzny jest bardzo nietypowy i bazuje na średniowiecznych drzeworytach. Wizualna strona gry jest wykonana z taką pieczołowitością, że niejednokrotnie wlepiałem wzrok w ekran by przyjrzeć się świetnie wykonanym animacjom czy postaciom. Nie znajdziemy tutaj ogromnych lokacji czy setek postaci.

Gra ogranicza się do kilku zamkniętych miejscówek, ale wykonanych tak, że czujemy jak ten świat żyje! Nawet najdrobniejszy element został tutaj dopracowany. Czcionka, używana podczas rozmowy, zależna jest od statusu danej postaci, jej umiejętności oraz zawodu. Przykładowo drukarz będzie w konwersacji z nami używał czcionki drukarskiej, wraz z jej niedoskonałościami, jak słabiej odciśnięte litery lub plamki atramentu.

Totalnym zaskoczeniem było dla mnie, że tekst, który wyświetla nam się podczas rozmowy jest pisany, tak jak pisano w tamtym czasie. Wszystkie imiona lub określenia Boga, zostają dopisane na końcu, ponieważ pisane były innym kolorem. Wszystko co w tej grze się znajduje jest potrzebne i idealnie pasuje do świata przedstawionego. Ścieżka audio to realistyczne odgłosy otaczającego nas świata oraz okazjonalna muzyka, by podkreślić jakieś ważne wydarzenie. Jeśli w grze trwa biesiada to słyszymy muzykę, jeśli jesteśmy w lesie to słyszymy odgłosy lasu, a jeśli stoimy obok kuźni to dochodzą nas dźwięki obrabianego metalu. Nieco surowo, ale wszystko idealnie pasuje. Jak dla mnie bomba!

No to sobie pogadamy

Najmocniejszą stroną gry jest fabuła oraz wydarzenia, których jesteśmy świadkami. Nie uświadczymy tutaj żadnych elementów zręcznościowych lub akcji, w których kontroler będzie wibrował jak szalony. Pentiment to gra słowa, powolna i skupiona na opowieści. Na naszej drodze spotykamy mnóstwo różnych postaci, które posiadają zupełnie odmienne charaktery oraz motywacje i cele.

Wcielając się w artystę wykonującego zlecenie dla Opactwa, stajemy się świadkiem morderstwa i tylko od nas zależy co z tym zrobimy. Pentiment nie oferuje żadnego edytora wyglądu postaci, więc mamy z góry narzuconą wolę twórców, ale mamy wpływ na główne cechy naszego bohatera, które wybieramy podczas rozgrywki. Wybór skąd pochodzi nasz artysta, czym się zajmował oraz kilku innych aspektów jego zainteresowań nie wpływa jakoś znacząco na grę, więc nie musicie się obawiać, że coś przegapicie, jednak odpowiednio wykorzystane atuty w rozmowie mogą znacząco wpłynąć na dalsze losy naszej przygody.

Trzon rozgrywki opiera się na prowadzeniu licznych konwersacji w celu rozwiązania zagadkowego morderstwa, ale i nie tylko. Mieszkańcy mogą mieć do nas różne prośby lub nawet wodzić nas za nos by podsunąć nam fałszywe tropy. Sam kilka razy złapałem się na tym, że wiedziony miłosierdziem do drugiej osoby przegapiłem kilka ważnych wydarzeń, które później negatywnie odbiły się na moim bohaterze. Choć gra nie stwarza pozoru jakoś bardzo rozbudowanej to podczas konwersacji musimy zważać na słowa. To nie jest gra w której bezmyślnie skipujemy kolejne linijki dialogu. Tutaj każde słowo ma znaczenie.

Historia widziana oczami pokoleń

„Pentimento”, czyli zmiana wykonana przez artystę w trakcie malowania obrazu, która jest widoczna w ostatecznej wersji, to idealny opis tej produkcji. Wszystkie skutki naszych działań odbijają się echem w ciągu 25-cio letniego okresu w grze. Czas ma tutaj ogromne znaczenie, wraz z jego upływem poznajemy fakty, które przeoczyliśmy lub uznaliśmy za nieprzydatne a ostatecznie miały ogromne znaczenie. Pozornie dobra decyzja, z biegiem czasu, może okazać się krzywdząca, nie tylko dla nas a także całej społeczności.

Pentiment to także świetny wirtualny spacer po XVI – wiecznych Niemczech. Choć miasteczko Tassing jest fikcyjne, to pewne zwyczaje, informacje czy nawet wydarzenia są autentyczne. Jako fan średniowiecznej Europy odkryłem tutaj mnóstwo ciekawych nawiązań do historycznych wydarzeń, które miały miejsce na naszym kontynencie. Bardzo ciekawym zabiegiem w Pentiment jest wizja w jaki sposób Kościół Katolicki przejmował obrzędy z lokalnego folkloru by następnie przemianować je na swoje a także kilka innych problemów, które trawią Kościół do dziś. Ta gra w bardzo ciekawy sposób chwyta elementy, które do dziś są tematem tabu, ale robi to w taki sposób, że osoba nie zainteresowana niczego nie dostrzeże.

Nie dla każdego

Pentiment to zdecydowanie nietuzinkowa produkcja, ale ze względu na jej specyficzną rozgrywkę, wątpię by zyskała znaczącą popularność. Jeśli jesteście fanami rozbudowanej fabuły a zamiast miecza wolicie używać słowa, to jak najbardziej znajdziecie tutaj swoje miejsce. Ja byłem bardzo pozytywnie zaskoczony i czas, który spędziłem w tej grze (około 10h) był dla mnie czasem wytchnienia od dużych produkcji i swoistym relaksem. Oby więcej takich gier z pomysłem na siebie.

Tytuł dostępny w dniu premiery (15 listopada) w Xbox Game Pass.

Grę do recenzji dostarczył Microsoft Polska

Artykuł Pentiment – Uważaj co mówisz. Recenzja gry pochodzi z serwisu World of Xbox.

Choć bardzo długo żyłem w przekonaniu, że tego typu gry mogą być dobre przede wszystkim na konsolach przenośnych, tak też bardzo szybko polubiłem je na większym ekranie. Platformówki nierzadko potrafią ująć gracza swoją nietuzinkową, klimatyczną oprawą wizualną.

Podobnie jest w przypadku The Eternal Hope. Grafika, choć niezbyt oryginalna, to doskonale wprowadza gracza w świat gry. Całość prezentuje się przeważnie mrocznie i tajemniczo, otrzymujemy jednak przyjemne dla oka pojedyncze, dobrze ze sobą współgrające kolory.

Jednak najważniejsza jest tu historia, to ona będzie grała pierwsze skrzypce. Naszym protagonistą będzie Ti’bi – samotny chłopiec, którego śmierć rozłączyła z miłością jego życia. Nabywamy jednak zdolność do podróżowania pomiędzy dwoma równoległymi światami – żywych i umarłych.

Wyruszymy więc na niezwykłą drogę, która pozwoli nam zebrać dla Strażnika Dusz zagubione cząstki duszy zmarłej dziewczyny, przywracając ją do życia. To będzie nasza fundamentalna mechanika, która będzie pozwalała widzieć więcej podczas tej pełnej miłości i tragedii podróży.

Dla przykładu znajdując się w sytuacji wydawać się by mogło bez wyjścia, będziemy musieli przejść do Świata Cieni, by ujrzeć rozwiązanie bieżącej zagadki, której rozwiązanie pomoże nam iść dalej. Jeżeli chodzi o tego typu elementy, to koła na nowo nie wymyślono. Będziemy przesuwać elementy, skakać, wspinać się, uciekać, używać przełączników. Typowe klasyki. Nie są one jednak nudne czy przesadnie przewidywalne.

Całość ogrywa się z przyjemnością, jakoby by to nie zabrzmiało na tle fabularnym. I mimo, że rozdziałów jest aż jedenaście, to całość jest dosyć krótka, bowiem rozgrywki oczekiwać tu możemy na jakieś dwie godziny. To też może być przyczyną tego, że gra nie zdąża się znudzić.

Jeżeli chodzi o stronę dźwiękową, to tutaj jest jak najbardziej poprawnie, dobrze. Bardzo fajnie wczułem się w rozgrywkę, gdy na przykład padał deszcz. W połączeniu z obrazem dawało to ciekawą immersję w bieżące wydarzenia. Na minus za to, wskazałbym nieme dialogi, oparte jedynie na napisach. Zabrakło mi tu głosów naszego biednego bohatera, czy istot zza światów. Bez zwątpienia uczyniłoby to rozgrywkę jeszcze bardziej ciekawszą.

Sama gra została wydana na komputery osobiste dwa lata temu, zaś teraz ląduje także na konsolach. Do tej pory produkcja cieszy się bardzo pozytywnymi opiniami, którą ja również w tym miejscu wystawiam.

The Eternal Hope kupicie w Microsoft Store w cenie 45,99 36,79 złotych.

Dziękujemy wydawcy za udostępnienie kopii gry. Graliśmy na konsoli Xbox Series X.

Artykuł The Eternal Hope – Recenzja pochodzi z serwisu World of Xbox.

Z dużą niecierpliwością i niemałą zazdrością patrzyłem na kolegów, którzy już od dłuższego czasu latali wirtualnymi skrzydlatymi maszynami na komputerach. Ja ze względu na swój, lekko mówiąc, słaby pecet zmuszony byłem obejść się smakiem i wyczekać na premierę wydania konsolowego. Finalnie nadszedł ten wielki dzień.

Już po pierwszych dwóch czy trzech dniach spędzonych przy tym tytule z kontrolerem w dłoni, byłem pewien, że chcę i potrzebuję czegoś więcej. Wiedziałem, że do pełni szczęścia brakuje mi jakiegoś steru, który pozwoli jeszcze bardziej wczuć się w to, co dzieje się na ekranie. Zdawałem sobie jednak sprawę, że nie są to tanie rzeczy, a za coś naprawdę extra trzeba naszykować dobrego tysiaka. Stwierdziłem, że jak na sam początek to zbyt dużo i że muszę zejść na niższy pułap, jeśli w ogóle mam o czymś takim myśleć.

Z pomocą nadszedł Thrustmaster i jego T.Flight Hotas One. Ten, w podstawowym zestawie zapewnia ster oraz wolant, który pozwoli nadać mocy naszej maszynie. I tutaj jeżeli chodzi o cenę jest naprawdę przyzwoicie. Zestaw ten kupicie bowiem za 400 złotych w cenie regularnej. Co jest już znacznie bardziej przystępnym wariantem, niż te przywołane przeze mnie powyżej. Co ważne, udało mi się załapać na okazję i wyhaczyć promocję zbijająca cenę do 350, a słyszałem tez o jeszcze nieco lepszych możliwościach. Warto jest więc przed ewentualnym zakupem się rozejrzeć, niczym dyspozytor w wieży kontrolnej lotu.

Mamy więc tu do czynienia z najtańszym takim urządzeniem dla konsol Xbox One, Xbox Series X|S a także zarazem PC. Czy niska cena oznacza także niskolotną jakość i możliwości? Wcale nie, osobiście uznaję zakup za może nie odlotowy, ale jak najbardziej udany i już zabieram się do tłumaczenia dlaczego.

Unboxing

Zacznijmy od samego początku. Pudełko w przejrzysty sposób przedstawia nam zawartość opakowania, a także informuje o możliwości zakupu opcjonalnych pedałów. Tutaj już cena nie jest tak przyjazna. Dlatego też je sobie na razie odpuściłem, a ich rolę w pełni przejmuje mechanizm wolantu który obsługujemy ręcznie. Dodatkowo na opakowaniu znajdziecie znaczek Designed for Xbox, który gwarantuje spełnienie odpowiednich standardów i pełnej kompatybilności, o czym też odrobinę nieco dalej napiszę.

Całość została sztywnie i bezpiecznie zapakowana w dwie styropianowe formy zapewniające odpowiednie zabezpieczenie. Fajnie, że zrezygnowano z owijania urządzeń dodatkową folią, a także pominięto plik papierowych świstków i całej papierologii, zastępując to wszystko jedną, nieco większą kartką z podstawowymi informacjami oraz adresami internetowymi zawierającymi pełne instrukcje do pobrania. I na tym się kończy to, co znajdziemy w środku. Lećm.. chodźmy więc dalej i przyjrzyjmy się temu wszystkiemu z bliska.

Prezencja

Na pierwszy rzut oka widzimy, że zestaw prezentuje się dobrze, elementy są spasowane w sposób poprawny, dzięki czemu wszystko jest dokładnie na swoim miejscu i nic nie trzeszczy i nie lata. W oczy rzuca się całkiem pokaźna liczba przycisków (ale i tak nadal zdecydowanie zbyt mała, żeby pomieścić wszystkie funkcje, jakie oferuje gra). Zarówno wolant jak i przepustnica zostały podzielone fizycznie na dwa oddzielne elementy. Te możemy ze sobą połączyć za pomocą klucza imbulsowego załączonego w zestawie jak i pozostawić rozdzielnie. Tym samym zachowamy znacznie większą swobodę i dogodne ulokowanie elementów na wynoszącym 50 centymetrów przewodzie pomiędzy sterem a przepustnicą. W razie potrzeby nadmiar można zwinąć i ukryć w specjalnie przeznaczonym do tego kanaliku. Z kolei przewód idący już do samej konsoli wynosi około dwa metry. Oczywiście nic nie stoi na przeszkodzie, by dokupić jakikolwiek dłuższy przedłużacz przewodu USB. Ale nie oszukujmy się – te dwa metry powinny spokojnie wystarczyć.

Jeżeli miałbym się tu do czegoś przyczepić, to byłoby to, że nie przewidziano tu nieco bardziej szybszego i intuicyjnego schematu łączenia elementów zestawu. Każdorazowo musimy zwinąć cały przewód, wypiąć klucz ukryty we spodzie urządzenia (a ten trzyma się naprawdę mocno, momentami obawiałem się wręcz że wyłamię zatrzaski w trakcji jego wyciągania). Dalej czeka nas jeszcze odkręcenie dwóch śrub, zespolenie ze sobą elementów i ponowne ich skręcenie plus schowanie klucza.

Jest z tym odrobina zabawy i myślę, że spokojnie można było zaprojektować to inaczej i wszystko to uprościć. Na szczęście jest to tylko czynność, która raczej przyjdzie nam wykonać raz na jakiś czas, o ile nie wcale.

No to lecimy!

Jak to na konsoli bywa, możemy zapomnieć o instalowaniu jakichkolwiek sterowników czy dodatkowego oprogramowania. Thrustmaster T.Flight Hotas One działa w trybie plug and play. Oznacza to, że jest gotowy od razu po podłączeniu. Nie musimy go nawet w żaden sposób kalibrować. Jeżeli mamy już minimum obycia z pilotowaniem wirtualnego samolotu (choćby na padzie), to bez problemu damy sobie dalej ze wszystkim radę. Pozostanie kwestia przyzwyczajenia, a szybko dostrzeżemy, że wzniesiemy naszą rozgrywkę na jeszcze wyższy poziom. Przepustnica bardzo dokładnie reaguje na wydawane polecenia, wiernie przenosząc je na grę. Jej minusem może być jednak drobne niedociągnięcie w postaci opadania dźwigni przy samym początku oraz końcu, jednak w zupełności nie daje się to odczuć w trakcie lotu, bowiem na takich mocach zwyczajnie się nie lata, a gdy na ich operujemy, trzymamy dźwignię w dłoni. Plusem natomiast będzie wyczuwalny skok, sygnalizujący kiedy osiągniemy próg 50% mocy bez spoglądania na aparaturę wewnątrz kokpitu.

Nadrukowany wskaźnik mocy dodaje nieco estetyki i pozwala jeszcze lepiej odzwierciedlić zadane obroty silników. Plastikowy uchwyt jest tak wyprofilowany, by bardzo wygodnie leżał w dłoni osoby praworęcznej. W tylnej części pod palcami ulokowano regulacje trimowania samolotu, zaś zaraz obok dwa guziki służące do regulacji ułożenia klap, które pozwalają zwiększyć opór powietrza, zwolnić i pomóc wyhamować maszynę w trakcie lądowania.

Z kolei z boku, tuż pod kciukiem odnajdziemy doskonale znane z kontrolera klawisze X, Y, A i B. Idąc dalej, u podstawy elementu umieszczono jeszcze trzy kolejne klawisze. Wszystko jest tu więc dostępne w wygodny i intuicyjny sposób. Problemem jednak na ten moment jest złe rozpoznawanie klawiszy przez grę. Dla przykładu, gdy Microsoft Flight Simulator podpowie nam, ze musimy na przykład wcisnąć B2 by rozpocząć hamowanie, tak naprawdę będziemy musieli wcisnąć B. Na szczęście rzeczywistych kombinacji można bardzo szybko się nauczyć na pamięć. Jednakże co najważniejsze, zarówno twórcy gry jak i Thrustmaster zajmują się już oficjalnym rozwiązaniem tego problemu co niestety zdaje się już przeciągać (na moment pisania tego tekstu). Być może jak czytacie ten tekst, to ta kwestia jest już jedynie przeszłością. Niemniej, klawisze jak najbardziej możecie dowolnie programować w ustawieniach gry.

Gdy już wiemy, jak sprawuje się przepustnica, możemy rzucić okiem na ster. Ten będzie odpowiadał za to, w którym kierunku i na jakiej wysokości poruszać się będzie nasz samolot. Niczym joystick z Atari odchylimy go na boki oraz przód i tył poruszając tym samym łopatkami na skrzydłach. Obrócimy go także wokół jego własnej osi. Taki zabieg pozwoli wpłynąć już nie na łopatki, a na ster znajdujący się na ogonie samolotu, zastępując przy tym opcjonalne pedały. Mamy więc pełną kontrolę w jednej ręce. Tutaj podobnie jak na przepustnicy umieszczono kilka klawiszy, w tym znane z pada logo Xbox, start i view. Jednak robiącym najwięcej roboty jest kierunkowy przycisk, dający się delikatnie przesunąć w czterech kierunkach. To dzięki jego pomocy będziemy mogli rozglądać się na boki, a nawet w szybki i bardzo komfortowy sposób zrobić dokładne i automatyczne zbliżenie na poszczególne obszary i ekrany pokładowe, wygodnie się tez między nimi przełączając. Zintegrowano to naprawdę fantastycznie i sprawuje się o niebo lepiej niż na padzie. Sami zobaczcie jak dobrze to działa w praktyce:

Co istotne od spodu przyrządu oprócz schowka na klucz imbulsowy znajdziecie także pokrętło. Te pozwoli na regulację oporu, jaki będzie nam stawiać wolant. Bardzo fajna możliwość, jak na sprzęt z tej półki cenowej. Na minus tutaj zaliczyłbym jedynie zbyt luźno wykonany ząbek w kanaliku na przewód. Być może jest to tylko drobny problem z moim egzemplarzem, jednak kabel nie chce mi na stałe w ten kanał wskoczyć i ciągle z niego się wypina przy każdym przenoszeniu sprzętu. Musze go więc przy każdej sytuacji poprawić tak, by wszystko równo stało i nie przyciąć kabla.

U podstawy nie zapomniano także o gumowych podkładkach zapewniających stabilność, oraz gwintach pozwalających przykręcić zestaw do większości dostępnych na rynku standów, na przykład tych do kierownic. Drobnym minusem może być jednak brak gumowych podkładek, które mogłoby się sprawdzić na niektórych nawierzchniach. Jak widzicie na zdjęciach, ja akurat posiadam dużą podkładkę pod mysz, na której to wszystko sobie ustawiłem. Nie miałem więc tutaj absolutnie żadnych problemów.

Ogólne wrażenia

Z Thrustmaster T.Flight Hotas One spędziłem już naprawdę dużo czasu, wylatując wiele dni. Loty na nim to znacznie większa przyjemność, komfort ale i precyzja niż na kontrolerze. Mogę wygodnie usiąść w fotelu, ustawić sobie wszystko w dogodny sposób na biurku tak, by nie męczyć dłoni i udać się na długi lot. To także znacznie lepsza immersja i frajda z prowadzenie w ten sposób samolotu.

Tymczasem dyspozytor wydał mi właśnie zgodę na kołowanie do pasa startowego. Do zobaczenia w przestworzach!

Artykuł Thrustmaster T.Flight Hotas One. Latamy w przestworzach. Recenzja. pochodzi z serwisu World of Xbox.

Tak, dobrze przeczytaliście. Dzisiejszy tytuł od rodzimego studia Live Motion Games pozwoli nam wcielić się w konserwatora zarówno pociągów jak i dworca kolejowego. Naszym zadaniem jest tchnienie w nich drugiego życia. Gra w ubiegłym roku trafiła na Steam, gdzie zebrała bardzo dobre oceny. Od niedawna – 02.06 – mamy możliwość zmierzenia się z tym środowiskiem pracy na konsolach Xbox.

Czyszczenie i konserwacja

Wiadomo w skrócie na czym polega gra a tak dokładniej? Otóż powierzono nam poważne zadanie – musimy doprowadzić do porządku małe jak i większe stacje kolejowe. Są one opuszczone i totalnie zdewastowane. Przy nich również znajdują się pociągi w niewiele lepszym stanie. Do dyspozycji dostajemy 10 stacji, które będą wyróżniać się innymi, pomysłowymi uszkodzeniami czy brudami.

Jeśli o uszkodzeniach już mowa, możemy wyróżnić tutaj zbite szyby, z których usuwamy zbite szkło czy całe okna zabite dechami niczym w horrorze. Połamane ławeczki także znajdują się na peronach a przy nich mnóstwo różnych śmieci. Oczywiście śmieci należy posegregować zgodnie z obowiązującymi przepisami odnośnie gospodarowania odpadami komunalnymi. Ok., to był żart ale gdy posegregujemy je prawidłowo, dostaniemy więcej pieniędzy. Jak myślicie, czy taka forma segregacji przydałaby się w rzeczywistości, gdy to nam płacą za segregacje swoich śmieci?

Podczas gdy rozdzielanie śmieci robimy własnymi rękami, tak inne rzeczy zrobimy za pomocą przydatnych narzędzi. Wśród nich znajdziemy szczotkę, łom czy pędzel.

Pierwsze koty za płoty

Zaczynając od małych wiejskich stacji a kończąc na dużych w miastach, poznajmy nowe mechaniki i środowisko pracy. Na początku wybieramy naszą nazwę i logo firmy. Paleta kolorów jak i klika wzorów z których możemy skorzystać pozwoli wybrać to, co najbardziej nam odpowieda. Po zarejestrowaniu naszej firmy możemy spojrzeć na mapę. Widnieją na niej punkty czyli stacje kolejowe z krótkim opisem historii. Zanim przejdziemy do pierwszego poważnego zlecenia, włączamy przewodnik i przenosimy się na stację w Joanowicach.

Pierwszym krokiem będzie zakup kontenera. Jak już wspomniałam, gdy będziemy segregować śmieci zdobędziemy dodatkowe fundusze ale musi to być odpowiednia segregacja. Dla ułatwienia twórcy umieścili odpowiednie oznaczenia na pokrywach kontenera abyśmy się nie pomylili przy wyrzucaniu odpadków.

Tak więc zaczynamy zbierać porozrzucane butelki czy inne rzeczy. Nasz przewodnik podpowiada ciekawe i przydatne rzeczy, m.in. zapełniający się worek na odpadki szklane czy mieszane. Kolejnym krokiem jest zmycie malowidła na ścianie. Z menu kołowego wybieramy gąbkę i staramy się jak najdokładniej oczyścić to miejsce. Po wyczyszczeniu jednej ściany możemy wypróbować  użycie pędzla czy kielni na kolejnych ścianach.

Pora poznać kolejne narzędzie czyli pacę z papierem ściernym, której użyjemy na zardzewiałych torach. Idąc za ciosem, wybieramy łom aby wymienić zepsute podkłady jak i rozbić starą ławkę, która ledwo już się trzyma na peronie. Z kolei siekiera pozwoli nam rozbić duże kartonowe pudła czy coś drewnianego, jak np. krzesła.

Jeśli myślicie, że to koniec zabawy to zapewniam Was, że nie. Naprawiamy oświetlenie, zamiatamy podłogę jak i pajęczyny. Przy użyciu tabletu nawet kupujemy nowe elementy otoczenia i materiały w postaci tynku/farby. Jak wiadomo, te czynności powtarzają się na stacjach ale na tym polega nasza praca w grze. Może czasami nudzić mozolne wyrzucanie ton śmieci ale dzięki zróżnicowanym pracom jest to szybko zapominane.

Jaka praca taka płaca

System oceny naszej pracy jest dość prosty. W zależności od wykonanej pracy a raczej jej postępach określonych w procentach, otrzymujemy gwiazdki. Innymi słowy, im więcej naprawimy i posprzątamy tym lepiej. Nie musimy kończyć danej stacji w stu procentach aby przejść dalej. To oczywiście zależy od chęci i nastawienia gracza.

Sama robota to głupota nie wszystko. Dostajemy drzewko specjalizacji, czyli nic innego jak typowe drzewko rozwoju. Dzięki niemu będziemy mogli przyspieszać wykonywanie prac na poszczególnych etapach czy pozyskać nowy sprzęt.

Podsumowanie

Gra z widokiem pierwszoosobowym pozwala bardziej wczuć się w wypełniane obowiązki. Prostota ich wykonywania, do tego bogate koło z narzędziami sprawiają, że gra się przyjemnie. Nie jest to graficzny potwór ale gra zachowane ma podstawowe elementy, które powinna mieć – odwzorować drobne prace konserwowe. Do tego możliwość własnej wizualizacji stacji czyli samodzielne wykreowanie wyglądu daje szeroki wachlarz na świetną zabawę.

Train Station Renovation czeka na Was w Microsoft Store.

Grę do recenzji udostępnił wydawca.

Artykuł Train Station Renovation. Recenzja pochodzi z serwisu World of Xbox.

Dotychczas za ową grę od ZRZStudio zainteresowanym przyszło zapłacić blisko 55 złotych, teraz zaś dostępna jest w stu procentach za darmo. Dla każdego posiadacza Xbox One oraz Xbox Series X|S. Nie potrzebne jest tu nawet aktywne konto Gold. Co ważne, gra posiada osiągnięcia, a pierwsze, niemałe jest naprawdę łatwo zdobyć. Cała resztę otrzymacie wraz z linią fabularną, a tak jak pisałem wcześniej, tytuł jest wciągający.

Gra została utrzymana w mrocznej i klimatycznej scenerii. Naszą postacią jest tytułowy Inop, a naszym zadaniem jest wyeliminować czyhające na naszej drodze niebezpieczeństwa a także uratować i wybudzić ze snu tak dużo mniejszych Inopów, jak tylko damy radę.

Wszystkie pomniejsze Inopy mogą łączyć się w jednego większego i vice versa. Oprócz klasycznych poziomów, przygotowano także tryb speed run, gdzie główną rolę odegra czas, w którym pokonamy planszę.

Artykuł Inops. Wciągająca platformowa za darmo dla każdego! pochodzi z serwisu World of Xbox.