Takiej bestii jak ta, jeśli chodzi o monitory, jeszcze dotąd nie mieliśmy okazji testować. Philips 42M2N8900 znany też pod pełniejszą nazwą Philips Evnia to 41,5-calowy potwór. Potwór z matrycą OLED oferującą rozdzielczość 4K UHD, z HDR o maksymalnej płynności 138 klatek na sekundę. Do tego liczyć możemy na Ambiglow, który jest idealnym dopełnieniem wizualnych wrażeń. Poza Dolby Vision mamy tu wszystko, a nawet i więcej, niż potrzebuje konsola Xbox Series X. Nie będę więc też absolutnie ściemniać, że takie parametry mają już swoją niemałą cenę. Zakup, choć uniwersalny do wielu celów i na lata kosztować nas będzie blisko siedem tysięcy złotych.

Philips lubi pozostawiać dobre i sprawdzone rozwiązania, przenosząc je do różnych swoich urządzeń. To już z doświadczenia mogę powiedzieć o ich monitorach. Zawsze bezpiecznie zapakowane, a zarazem w sposób, który umożliwia łatwe i wygodne rozpakowanie oraz złożenie sprzętu. Zwykle możemy zrobić to bez jakichkolwiek śrubek czy narzędzi. Tu zaś jedynie ze względu na rozmiary musiałem wkręcić dwie śrubki za pomocą śrubokrętu, który był załączony w zestawie.

Przyznać też muszę, że monitor swoje waży, więc etap przenoszenia go i ustawiania może myć nieco trudniejszy. Mówimy tu o pułapie ok. 20 kilogramów razem z podstawą. Drugim moim zmartwieniem było to, czy w ogóle zmieszczę się z nim na moim biurku. Przestrzeń 110 centymetrów została wypełniona z niewielkim zapasem, gdzie konsolę musiałem ukryć za ekranem. Wcześniej ta spokojnie mieściła się obok 27-calowego ekranu.

Producent tutaj na szczęście przewidział, że pokaźne jak na monitor wymiary mogą utrudniać dostęp do przycisku na obudowie. Stąd też w zestawie pojawił się pilot. O samej obsłudze monitora pochylimy się w dalszej części recenzji.

Skupmy się na początek o tym, co najważniejsze, czyli obrazowi. Matryca OLED prócz świetnych kontrastów daje nam także perfekcyjną czerń, której lepiej zrobić już zwyczajnie się nie da. Bowiem każdy piksel jest zarazem swoim własnym podświetleniem. Jeżeli więc w danych obszarach nic się nie wyświetla, to ekran pozostaje tam czarny, wyłączony. Dzięki temu granie w produkcje, gdzie światła jest niewiele (np. poruszanie się w nocy, jaskini itd.), staje się znacznie przyjemniejsze i realistyczne.

W przypadku tradycyjnych wyświetlaczy, w ciemnych obszarach widzimy mniej poprzez stałe podświetlanie matrycy. Ciemne barwy po podświetleniu są przekontrastowane a w rezultacie wypłukane z detali. Nie wspomnę już nawet o odbijającym się od tradycyjnego ekranu słońcu. W tym przypadku w testowanym ekranie mamy matrycę przeciwodblaskową, co pomaga niwelować ten efekt. Przeskok w przypadku OLEDa szczególnie odczułem przemierzając morze oraz dzikie wyspy nocą w Sea of Thieves.

Jeżeli zaś chodzi o płynność, to w przypadku konsoli wyciśniemy pełne 120 klatek, a w przypadku pecetów nieco więcej, bo 138. Monitor posiada kilka gotowym ustawień obrazu, zależnie co będziemy robić. Jeśli grać, to w jaki rodzaj gry czy też może jednak obejrzymy film lub będziemy pracować. W końcu tak duży ekran o takich parametrach może być doskonałym narzędziem dla grafików czy też w trakcie montażu materiałów wideo. Dobrze się także sprawdzi jak odpowiednik dwóch mniejszych ekranów. Po podłączeniu Xboxa nie zabrakło też specjalnego automatycznie wykrywanego trybu dla Series X|S.

Na pokładzie nie mogło zabraknąć technologii AMD FreeSync. To dzięki niej w przypadku spadków klatek gry ta zachowuje swoją płynność. Jest to ważne dla tych bardziej wymagających jak i przy dłuższych posiadówkach z konsolą, ponieważ oko mniej się męczy poprzez lepszą adaptację do płynnego obrazu.

Jedyną wadą, jaka tutaj wychodzi w trakcie grania w wybrane tytuły, to ograniczenia sprzętowe po stronie konsoli. Z bliska na wierzch wychodzą niedoskonałości, mniejsza ilość detali na obiektach w oddali i tak dalej.

Świetnie też wypadało nawet nie samo granie, ale i oglądanie filmów nocą. Ekran OLED robi tu kapitalną robotę, zwłaszcza gdy oglądamy ciemne ujęcia. Po obejrzeniu kilku materiałów demonstracyjnych skrojonych specjalnie pod tego typu matrycę zbierałem aż szczękę z podłogi. Przykładowo znak Las Vegas nocą pięknie się świecił a wokół ciemne niebo. Ta część ekranu była więc wyłączona, a świecący znak to jedyna rzecz, jaką widziałem. Napisy końcowe w filmie? Lewitują w powietrzu.

Jak najbardziej pokażę Wam zdjęcia najbardziej zjawiskowych pod tym względem ujęć, jednak miejcie na uwadze to, że nie odczujecie i nie zobaczycie tego samego co ja, o ile nie maci ekranu OLED. To samo się ma do obrazu HDR, który też tu robił świetną robotę. Płynąc statkiem ku słońcu, które wyłaniało się zza żagli, aż odruchowo mrużyłem oczy.

Blisko 42 cale widziane z bliska to kapitalna sprawa, jeżeli chodzi o wszelakie symulacje. Nie mogło obejść się bez wyciągnięcia na biurko sterów Thrustmaster T.Flight Hotas One i odpalenia Microsoft Flight Simulator. Immersja naprawdę dobra. Latać w taki sposób można bez końca.

Z pozostałych funkcji nie zabrakło też trybu PIP (Picture in Pciture) pozwalający wyświetlać obraz z w obrazie z dwóch sygnałów. Dzięki temu możemy grać, a jednocześnie śledzić mecz naszej lubionej drużyny piłkarskiej. Pośród wielu ustawień znajdziemy także te, które pozwolą nam zadbać o ekran, tak by zapobiec jakiegoś wypalaniu i powstawaniu powidoków. Jest to element, który w ekran OLED jest bardzo istotny, gdyż te z biegiem lat mogą ulegać uszkodzeniu przy systematycznym wyświetlaniu statycznych obrazów. Przykładowo może być to minimapa w naszej ulubionej grze, w której spędzamy wiele godzin w ciągu całego tygodnia.

Ambiglow również robi robotę. Dla niewtajemniczonych jest to odpowiednik znanej z telewizorów funkcji Ambilight. Jest to nic innego niż diody led, które są rozłożone wzdłuż trzech tylnych krawędzi obudowy. Oprogramowanie sczytuje wyświetlane barwy na monitorze i przenosi je na diody led, które rzucają światło na ścianę. W rezultacie otrzymujemy poświatę, która dalej efekt wizualnego poszerzenia obrazu.

Samo wykonanie nie zostawia nic do życzenia jeżeli chodzi o jakość. Jest elegancko i choć mamy tu sporo plastiku, to ten jest bardzo przyzwoitej jakości, a metal i stal zastosowano tylko tam, gdzie to konieczne. Dzięki temu konstrukcja jest solidna i możliwie najlżejsza. W tylnej części nie zabrakło wieszaka na słuchawki. Monitor w dużym zakresie wręgujemy góra dół, odchylimy do przodu lub do tyłu, a także na boki w osi poziomej. W zestawie znajdziemy także specjalny dystans, który przyda się nam przypadku chęci montażu na ścianie. Zastosowano tu standard VESA 100 x 100 mm. W opakowaniu czekają też podstawowe przewody w białym kolorze, pasującym do zestawu. Nie ma tu zewnętrznego zasilacza, gdyż ten jest wbudowany w monitor.

Złącz też nie brakuje. Dla lubiących dane, zobaczcie jak wszystko to wygląda na papierze:

Typ panela monitora:	OLED
Rozmiar matrycy:	41,54 cala / 105,5 cm
Powłoka ekranu:	Przeciwodblaskowa
Maks. rozdzielczość:	3840 x 2160 przy 138 Hz* (przetaktowywanie)
Gęstość pikseli:	106,06 PPI
Czas reakcji:	0,1 ms
Jasność:	Szczytowa: 450 nitów, normalna: 135 nit
Obsługa HDR10:	Tak
Technologia AMD FreeSync Premium:	Tak
Ambiglow:	Tak, 3-stronny
Wejście sygnału:	HDMI 2.1 x 1, DisplayPort 1.4 x 1, USB-C x 1 (tryb Alt DP, funkcja zasilania)
Wbudowane głośniki:	10 W x 2, DTS
MultiView:	PiP, PbP
Pilot zdalnego sterowania:	Tak

W tych wszystkich udogodnieniach i możliwościach zabrakło mi bardziej rozbudowanego systemu, czegoś smart. Urządzenia z możliwością wpięcia do Internetu, aktualizowania i z przynajmniej podstawowymi aplikacjami takimi jak YouTube, Netflix itd. Są to rzeczy, które już dziś możemy normalnie spotkać w znacznie tańszych urządzeniach.

Reasumując, Philips Evnia 42M2N8900 to monitor do zadań specjalnych, który powinien zadowolić nie tylko graczy. Świetne, żywe kolory, wysoka rozdzielczość przy dużej ilości klatek z HDRem. Sama cena to już kwestia dyskusyjna, w zależności od grubości naszego portfela. Niemniej wydatku do najtańszych zdecydowanie nie zaliczymy.

PS: Czarna lapmpa znajdujaca się u góry monitora nie jest jego częścią, a jest to jedynie mój prywatny Xiaomi Mi Computer Monitor Light, który bez problemów tutaj pasował.

Monitor do testów użyczył producent.

Artykuł Czy to już półka premium? Recenzja monitora Philips 42M2N8900 pochodzi z serwisu World of Xbox.

W dzisiejszych czasach wybór nowego monitora to wcale niełatwe zadanie. Zwłaszcza, gdy mówimy o produkcie, który ma nam posłużyć do gier. Fajnie w końcu by było zakupić coś przyszłościowego i na lata, tak by wykorzystać to, co oferują nie tylko obecne konsole, ale i te przyszłe.

Na półkach sklepowych wybór jest przeogromny. Tak samo ich podział, bowiem ceny są bardzo różne, tak samo producenci, rozdzielczości, rodzaje matrycy, ilość klatek na sekundę, magicznie brzmiące funkcje czy tez tryby. Jest tego od groma.

Oczywiście, dla niedzielnego gracza i codziennego, luźnego użytku w większości przypadków zdecydowanie wystarczy ekran Full HD. Jednak chcąc czegoś więcej, można sięgnąć po na przykład recenzowany dziś 27 calowy Philips 27M1F5800, znany tez jako Momentum 5000.

Jeżeli chodzi o jego specyfikację, to ten zaoferuje nam rozdzielczość 4K UHD na matrycy Nano IPS, 144 klatek na sekundę w przypadku PC (do 120 klatek w zależności od modelu konsoli), HDR czy VRR. Wszystko to oczywiście ma swoją, niemałą cenę, oscylującą w okolicach 3100 złotych. Jak to wszystko jednak sprawdza się w praktyce i czy warto wyłożyć w tym przypadku takie pieniądze? O tym mogłem się przekonać osobiście przez ostatnie kilkanaście dni.

Prywatnie na co dzień korzystam z również 27 calowego Samsunga, który generalnie do dziś działa bez zarzutów, jednak z biegiem czasu po latach jego jedyną zaletą stała się nieco wyższa rozdzielczość QHD (2560 × 1440). Nie ma tu żadnego HDR’a czy dodatkowych gamingowych funkcji. Ot taki całkiem zwykły monitor.

Chociaż dodatkowych cali nigdy mało, tak tym razem dobrze się złożyło, że mówimy o monitorze w tych samych wymiarach, co pozwoliło mi lepiej się wczuć w to, co oddaje obraz niż odciągać uwagę większą matrycą. Można więc powiedzieć, że zestawienie obu jest bardziej bezpośrednie, bo zmienia się praktycznie jedynie jakość wyświetlanego obrazu.

Bierzmy się jednak do roboty, bo przecież monitor sam się nie rozpakuje i nie podłączy. Tu całe szczęście Philips ma to bardzo fajnie opatentowane. Pudło zostało podzielone na dwie komory. W pierwszej z nich znajdziemy niezbędne przewody wraz z ogromnym jak cegła zasilaczem. Serio jest ogromny!

Umieszczono tu także oba elementy solidnej, stalowej podstawy. Te złączymy ze sobą za pomocą załączonej śruby, którą dzięki specjalnemu haczykowi wkręcimy ręcznie bez użycia jakichkolwiek narzędzi. Teraz nie pozostaje nam nic innego, jak zawiesić na tym to, co najważniejsze, czyli nasz ekran. Ten czeka już w drugiej komorze.

Zawieszenie go na uchwycie jest dziecinnie proste, gdyż jedyne co musimy zrobić, to wsunąć uchwyt podstawy w monitor do momentu, w którym usłyszymy kliknięcie. To wszystko. No prawie wszystko, jeszcze tylko ogarnąć przewody i jesteśmy gotowi rozpocząć zabawę. Dzięki temu, że wszystkie złącza HDMI są w tym samym standardzie (2.1), nie musimy się głowić co i gdzie podłączyć. Nie ma to żadnego znaczenia.

Zestaw gier, które katowałem w ostatnim czasie jest niemalże klasyczny, jak w przypadku ostatnich testów, jednak zaszły drobne zmiany. Oczywiście nie zabrakło Forzy Horiozn 5, Sea of Thieves, jednak poprzednie Warzone zastąpiło te nowe. Całkiem mocno wciągnąłem się także w dostępny w EA Play i Xbox Game Pass Ultimate Battlefield 2042. Fajnie odpręża po dniu w pracy.

Idąc po kolei, w Forzie Horizon 5 prócz rzecz jasna jak zawsze świetnej grafiki, pierwsze skrzypce tak naprawdę grał porażający HDR. Żółta karoseria mojego Dodge SRT Viper GTS na 10-cio lecie gry w słonecznym Meksyku aż wypalała oczy. Tutaj jeżeli o ten tryb obrazu chodzi, to mamy do wyboru kilka gotowych konfiguracji oraz miejsce na jedną własną. I szczerze mówiąc, w tym tytule miałem problem z trafieniem w ten najlepszy.

Domyślny był zbyt intensywny, jeszcze inny zbyt blady, kolejny uciekający jeszcze w inną stronę. Brakował mi tu czegoś pomiędzy. Niewątpliwie dużo też zależy od tego, czy będziemy grać w dzień, czy też w pomieszczeniu zaciemnionym. To ma istotny wpływ na postrzegany przez nas obraz. Finalnie pozostałem jednak przy tym pierwszym, a po kilkunastu minutach można było przyzwyczaić oko. To też niewątpliwie kwestia przeskoku względem tego, co miałem do tej pory ze swoim sprzętem, którego maksymalne jasności są na poziomie starych ekranów kineskopowych.

I tak, różnica między ekranami (moim Samsmungiem a tym dziś recenzowanym) pod tym względem jest piorunująca. Zwłaszcza jeśli powiemy o detalach w czerniach i bielach. Błyskawicznie odczułem to w Sea of Thieves. Najmocniej tak naprawdę krótko po tym, gdy z wielkim bólem spakowałem już Philipsa dla kuriera i odpaliłem SoT’a na swoim prywatnym monitorze. Choć tego nie lubię, to tym razem dobrze się złożyło, że swój rejs zacząłem w nocy. Ciemność totalna ciemność, centrum mojego i tak już nieco oświetlonego statku to czarna plama.

Nie widać totalnie nic. Poruszanie się i zrazem cała rozgrywka stała się mniej wygodna. Problem ten nie miał miejsca w przypadku Philipsa 27M1F5800 z HDR’em, gdzie w tych samych sytuacjach problem totalnie nie istniał. W ciemnych obszarach można było dostrzec to, co tam jest i to co widzieć według producentów gry powinniśmy. Nadal ewidentnie było ciemno, ale byłem w stanie dostrzec czy na statku stoją jakieś skrzynie ze skarbami, czy tez może niczego nie ma. To wszystko tak naprawdę przekładało się na całość – wodę, niebo, jaskinie.

To samo odnosi się do strzelanek, kiedy to skamuflowani wrodzy skrywają się w zaroślach. Dzięki szerokiej palecie barw łatwiej jest dostrzec wyróżniające się barwy i odcienie. Szczególnie się to sprawdza w takim Warzone, gdzie nierzadko eliminujemy drobne cele z ogromnych odległości. Tak jak jednak mówiłem, mankamentem pozostaje dla mnie trudność dobrania sobie idealnego trybu. Dokuczliwe było dla mnie także dosyć długie przełączanie się z sygnału SDR na HDR. Nie działo się to natychmiastowo, a matryca potrzebowała każdorazowo kilku sekund by się przełączyć, oddając w efekcie czarny ekran. Utrudniał to życie, jak na chwilę potrzebowałem wyjść z gry do dashboardu czy do niej wrócić, akcja się toczyła (zwłaszcza w multi) a ja nie mogłem nic przez te kilka cennych sekund zrobić.

Reasumując więc HDR w tym monitorze robi bardzo dobrą robotę, czego niestety nie jestem w stanie oddać Wam tego zdjęciami, bo jest to zwyczajnie technicznie niemożliwe. Trzeba to zobaczyć bezpośrednio na własne oczy. Także jeżeli jakkolwiek kiedyś zastanawialiście się, czy ten cały HDR jest czegoś wart, to po tym przykładzie jak i swoim ogólnym doświadczeniu zdecydowanie mogę odpowiedzieć, że tak. Oczywiście, należy wziąć nakładkę na to, że jedno urządzenie wspierające ten standard może być daleko od drugiego. To przede wszystkim leży u tego, jakie maksymalne jasności jest w stanie oddać nasz ekran.

Jednak HDR to nadal nie wszystko. W wspieranych grach na konsoli Xbox Series X wyciśniemy do 120 klatek na sekundę. I tutaj doszedłem do momentu, w którym możliwości monitora przewyższają to, co może konsola. Idealnym przykładem ponownie będzie morze piratów.

Miałem niemały dylemat, czy grać w trybie 60 klatek przy rozdzielczości UHD, czy może jednak 120 kosztem Full HD. I mimo tego, że 60 fps to już całkiem fajny i płynny wynik, tak przy przejściu na 120 ta płynność zdecydowanie zauważalnie rosła, tym bardziej, że zdarza mi się w ten tytuł pogrywać na myszce. Jednak tu pojawiał się już problem grafiki, oprócz czterokrotnie niższej rozdzielczości spadały też detale. Takie jak słabsze cienie, krótsze rysowanie, gorsze wygładzanie krawędzi, detale i tak dalej.

Siedząc jeszcze bezpośrednio przed wyświetlaczem mocno to widać. Oczywiście to wszystko jest podyktowane ograniczonymi możliwościami konsoli, które ten monitor w pełni i z dużym zapasem zaspakaja. Do tak pełnego jego wykorzystania przydałby się mocarny PC, gdzie tutaj moglibyśmy jeszcze pójść parę kroków dalej, do 144 klatek na sekundę, co jednak byłoby niesamowicie kosztowną zabawą. Jeżeli chodzi o ogólną płynność, to przede wszystkim w grach które mają z nią problem, czeka VRR. Ten stara wyrównać wszelkie spadki, czyniąc animację gładszą i przyjemniejszą dla oczu, dzięki temu te się mniej męczą.

Z dodatkowych możliwości i bajerów przygotowano funkcję Crosshair, która pozwala wyświetlić celownik na środku ekranu. Mega fajnie i przydatna rzecz do gier, które go nie posiadają. Jasne, co do zasady, gdy gra nie ma celownika, to nie ma go celowo. Możemy więc sobie tym sposobem sprytnie ułatwić rozgrywkę i osiągnąć przewagę nad rywalem. I też jak najbardziej najuczciwiej byłoby używać tego dodatku jedynie w grach singleplayer.

Nie mogło też zabraknąć trybu ochrony oczu, który stłumia kolory i ogranicza światło niebieskie w czterech poziomach do wyboru. To coraz częściej spotykanie rozwiązanie, mimo to nadal bardzo ważne i przydatne dla osób długo pracujących przy ekranie, szczególnie do późnych godzin. Zaś dla osób lubiących wielozadaniowość czeka tryb PBP (picture by piciture), który pozowała wyświetlić sygnały z obu wejść obok siebie jednocześnie. a więc możemy dla przykładu grać a obok oglądać mecz. Fajnie, że nadal wyświetlane obrazu mają wysoką rozdzielczość, dzięki czemu po zmniejszeniu robią się jeszcze ładniejsze. Szkoda tylko, że zabrakło tu trybu PIP (picture in picture), którego zwolennikiem jestem. Jego różnicą jest to, że nie wyświetla obrazów obok siebie, a jeden na drugim, w wybranym przez nas rogu ekranu. Uważam, że przy 27 calach takie rozwiązanie mogłoby się okazać bardzo praktyczne. Zabrakło tutaj wyboru. Sam interface monitora to charakterystyczny dla Philips EasySelect, którego obsługa nie powinna sprawić nikomu żadnych problemów, szczególnie gdy mieliście z nim już wcześniejszy kontakt.

Plusem są też niewątpliwie udostępnione porty USB (v. 3.2), dzięki którym możemy wykorzystać monitor jako swego rodzaju hub, czy też podłączyć akcesoria o krótszych przewodach. Choć krótsze przewody tutaj nie były dla mnie problemem, tak nim były, gdy testowałem większy, 32 calowy Philips Momentum 32M1N5800A. Jak widzicie na zdjęciach używam lampki Xiaomi Mi Computer Monitor Light Bar, która jest zamontowana do górnej krawędzi ekranu. Przy 32 calach jej przewód okazywał się zbyt krótki by podłączyć go do zasilacza, tak też bez problemu wykorzystałem wtedy port USB z tyłu monitora, co rozwiązywał sprawę całkowicie.

Samo wykonanie urządzenia także wysoko stawia poprzeczkę. Podstawa jest solidna, monitor choć pokryty już plastikiem, to takim, który jest dobrze spasowany i nie trzeszczy, nie daje uczucia taniości. Regulacja położenia ekranu daje nam pełen PIVOT. Spor zakres ruchu góra – dół, pod kątami. Wspaniała sprawa. Na minus wskazałbym tylko brak jakiegoś kliku, gdy ekran znajduje się w idealnie poziomej pozycji, będąc idealnie na wprost. Czasami nieco trudno było wyłapać ten moment, gdy chciało się coś poprawić czy na chwilę zmienić. Same złącza ułożóne są typowo dla większości monitorów tej marki – z tyłu obudowy skierowane w dół.

Abstrahując od ceny, która dla każdego będzie ograniczeniem na innym poziomie, mogę taki monitor z czystym sumieniem polecić każdemu. Każdemu, kto chce z konsoli wycisnąć wszystko, a od obrazu oczekuje czegoś więcej. Philips 27M1F5800 powinien sprawdzić się tu doskonale i zdać test. Warto jednak pamiętać, że ten głównie skupia się na tym, co najważniejsze – czyli na obrazie. Nie uświadczycie tu żadnego Ambilight czy bardziej w tym przypadku Ambiglow, wbudowanych głośników, smart systemu czy aplikacji.

Dziękujemy za użyczenie sprzętu na czas testów!

Artykuł Philips 27M1F5800 – Recenzja monitora gamingowego pochodzi z serwisu World of Xbox.

Nie będę ukrywać, że ten tekst miał powstać dawno temu. Z wielu powodów odwlekł się on jednak w czasie, z czego finalnie się bardzo cieszę. Dało mi to bowiem dodatkowe miesiące praktycznego i codziennego korzystania z fotela, co przekłada się na jeszcze bardziej autentyczne odczucia.

Na fotelu spędzam wiele czasu każdego dnia, zarówno prywatnie jak i w trakcie pracy zdalnej, która wymusiła na mnie jeszcze intensywniejsze korzystanie z niego niż zwykle. Na zakup SPC Gear SR300F V2 zdecydowałem się w maju 2021 roku, w promocyjnej cenie 699 złotych. W tej kwocie naprawdę trudno znaleźć coś sensownego, co nie będzie tandetne a w dobrej jakości i z wykorzystaniem dobrych materiałów.

Polska marka na tym polu mnie do siebie przekonała względem wielu innych propozycji, które oglądałem. Poza samą ceną, przede wszystkim przekonał mnie użyty materiał, czyli tkanina. Moje poprzednie siedziska to ekoskóra, której miałem już totalnie dość. Taki materiał nie oddycha, skóra ma tendencje do pocenia się a co za tym idzie nieprzyjemnego przyklejania się, co ma miejsce przede wszystkim latem. Nie wspomnę już o szybkim pękaniu takiej ekoskóry w bardzo szybkim czasie. Same złe wspomnienia.

W przypadku tkaniny, którą zastosowano w tym fotelu takie coś zupełnie nie ma miejsca. Materiał jest przyjemny w dotyku, człowiek się nie przykleja. Jedyną moją obawą były ewentualne zabrudzenia i plamy, których to po blisko roku stwierdzam totalny brak, czego dowodem są załączone zdjęcia. Oczywiście staram się o niego dbać, jednak nie jest to nic szczególnego. Ogranicza się to tak naprawdę do odkurzenia co jakiś czas zakamarków czy przetarcia podłokietników oraz nóżek.

Cała konstrukcja fotela to oczywiście stal. Sam spód wsparty jest elastycznymi pasami, które dodatkowo wpływają na komfort oraz trwałość. Z kolei zastosowana przez producenta pianka pod obiciem działa w modelu „molded foam”, co ma zapobiegać potencjalnym odkształceniom. Takowych także u siebie nie stwierdzam, ale to też nigdy nie było problem w innych przypadkach.

Użyty tutaj siłownik, to siłownik czwartej klasy (do 150 kg statycznego obciążenia), zaś całość została przewidziana dla osób o wadze do 120 kg. Do górnej granicy jest mi więc naprawdę daleko.

Wszystko to spoczywa na pięciu plastikowych kółkach. W przeszłości jedno z moich krzeseł porządnie wytarło pod sobą okrąg na panelach. Tutaj, jak na razie nic takiego nie zachodzi.

Fotel pozwala użytkownikowi na ustawienie wysokości siedziska od około 47 do 54 centymetrów, samo oparcie mierzy zaś 84 centymetry. Sam zakres regulacji wypada naprawdę dobrze na tle innych, nawet droższych modeli.

Jak to przystało na gamingowe siedzenie, nie zabrakło kubełkowego kształtu. Jednak sam wygląd nie jest na tyle agresywny, by nadmiernie rzucał się w oczy czy był niewygodny, ciasny. Kształt jest możliwie subtelny. Ponadto dostępny jest w dwóch wersjach kolorystycznych – czarnej oraz czarno-czerwonej. SPC Gear SR300F V2 dobrze sprawdzi się więc zarówno w domu jak i w biurze.

O nasz komfort jak i ergonomię naszego ciała dbają dodatkowo dwie poduszki, lędźwiowa oraz dodatkowa pod szyję / głowę. Obie natomiast wyróżnia wypełnienie. W dolnej znajdziemy twardszą piankę, a w górnej sylikonowe płatki. Początkowo bałem się o tą grubą i twardą piankę, już oczami wyobraźni widziałem jak ta po miesiącach staje się płaska, wgnieciona, a materiał wewnątrz zaczyna się strzępić. Do dziś jednak jest w porządku.

Wnętrza obu poduszek możemy swobodnie wyciągnąć, dzięki czemu w razie potrzeby bez problemu je wypierzemy.

Klasycznie nie mogło zabraknąć możliwości odchylenia oparcia aż do pozycji leżącej. Bardzo rzadko z niej korzystam, jednak jak już mi się zdarzy, jest to bardzo wygodne. Bujanie też jak najbardziej jest. Zaznaczyć jednak muszę, że fotel lubi nieznacznie poskrzypywać, ale nie uważam tego za coś bardzo strasznego, a raczej jest to rzecz naturalna i nieunikniona. Dlatego właśnie cieszę się z odwleczeniem tego tekstu w czasie, co teraz pozwala mi jeszcze lepiej to ocenić.

Wymagać mógłbym więcej od samych podłokietników. Same w sobie wykonane są jak najbardziej dobrze, jednak jest to kwestia funkcjonalności. W moim modelu mogę liczyć jedynie na regulację góra – dół, w czasie gdy wyższe modele, z których zdarzało mi się przelotnie korzystać, pozwalały jeszcze na dodatkowe obroty wokół własnej osi oraz przód – tył. Ponadto mają tendencję do delikatnego brudzenia się i są odrobinę luźne przez co nieznacznie się bujają.

Dodatkowa regulacja to niby drobnostka, aczkolwiek potrafi poprawić komfort pracy. Jak widać zarezerwowano ją jedynie dla modeli z wyższej półki. Dziś w końcu skupiamy się na czymś stosunkowo tańszym, zwłaszcza jeżeli trafimy na dodatkową promocję tak, jak było to w moim przypadku.

Czy poleciłbym fotel SPC Gear SR300F V2 po blisko roku użytkowania? Jak najbardziej tak! W cenie za którą go nabyłem jest to moim zdaniem doskonały zakup, zwłaszcz, że jest to produkt polskiej marki. Unikajcie foteli z ekoskóry, kuszących pseudo gamingowym pazurem, które w rzeczywistości okazują się słabo wykonanymi i mało trwałymi tworami. Zdecydowanie lepiej od czegoś za powiedzmy 450 – 500 złotych jest dopłacić te 200 więcej i cieszyć się znacznie lepszym wykonaniem, które pozwoli na lata zadowalającego użytkowania.

Pamiętajmy, że na takim fotelu będziemy spędzać bardzo dużo czasu, zadbajmy więc o siebie, nasz komfort i zdrowie kręgosłupa. Potraktujmy taki zakup możliwie jak najpoważniej.

Fotel zakupiony ze środków własnych. Wszystkie zdjęcia wykonane po blisko roku użytkowania.

Artykuł SPC Gear SR300F V2 – Recenzja fotela gamingowego pochodzi z serwisu World of Xbox.

Czas zakończyć testy z ograniczoną biblioteką trzydziestu gier. Dziś, w ręce graczy oficjalnie zostaje oddanych ponad 150 tytułów, w które zagracie z dowolnego miejsca na ziemi za pomocą swojego telefonu z systemem Android, bez konieczności posiadania własnej konsoli. Gramy z serwerów Azure. O tym, jakie wymagania techniczne należy spełnić pisaliśmy już tutaj.

Dodatkowo, Minecraft Dungeons na start otrzymał pełne wsparcie rozgrywki za pomocą dotykowego ekranu. To świetna okazja, żeby sprawdzić, jak to zadziała w praktyce. Z kolei jeszcze w te święta, do gry zdalnej zostaną dodane także wybrane tytuły z katalogu EA Play (dawne EA Access).

Zobacz także: Nowe gry w Xbox Game Pass na wrzesień

Oto lista gier, dostępnych na start:

• A Plague Tale: Innocence
• Absolver
• Afterparty
• Age of Wonders: Planetfall
• ARK: Survival Evolved
• Astroneer
• Batman: Arkham Knight
• Battletoads
• Battle Chasers: Nightwar
• Black Desert
• Blair Witch
• Bleeding Edge
• Bloodstained: Ritual of the Night
• Bridge Constructor Portal
• Carrion
• Children of Morta
• ClusterTruck
• Crackdown 3: Campaign
• Crosscode
• Darksiders Genesis
• Darksiders III
• DayZ
• de Blob
• Dead by Daylight
• Dead Cells
• Dead Island Definitive Edition
• Death Squared
• Deliver us the moon
• Demon’s Tilt
• Descenders
• Destiny 2: Shadowkeep & Forsaken expansion (September 22)
• DiRT 4
• Don’t Starve
• Double Kick Heroes
• Drake Hollow
• Dungeon of the Endless
• Enter The Gungeon
• F1 2019
• Fallout 76
• Farming Simulator 17
• Felix the Reaper
• Fishing Sim World: Pro Tour
• For the King
• Forager
• Forza Horizon 4
• Fractured Minds
• Frostpunk: Console Edition
• Gato Roboto
• Gears of War 1: Ultimate Edition
• Gears of War 4
• Gears of War 5
• Goat Simulator
• Golf with Your Friends
• Grounded
• Guacamelee! 2
• Halo 5: Guardians
• Halo Wars 1: Definitive Edition
• Halo Wars 2
• Halo: The Master Chief Collection
• Halo: Spartan Assault
• Hellblade: Senua’s Sacrifice
• Hello Neighbor
• Hollow Knight (Renewal)
• Hot Shot Racing
• Human Fall Flat
• Hyperdot
• Hypnospace Outlaw
• Indivisible
• Journey to the Savage Planet
• Katana ZERO (Coming soon)
• Killer Instinct DE
• Kona
• Levelhead
• Lonely Mountains: Downhill
• Marvel vs. Capcom: Infinite
• Metro 2033 Redux
• Middle Earth: Shadow of War
• Minecraft: Dungeons
• MINIT
• Momodora: Reverie Under the Moonlight
• Moonlighter
• Mortal Kombat X (Not available in Korea)
• Mount & Blade: Warband
• Moving Out
• Mudrunner
• Munchkin: Quacked Quest
• Mutant Year Zero: Road to Eden
• My Time At Portia
• Neon Abyss
• New Super Lucky’s Tale
• NieR:Automata
• Night Call
• Night in the Woods (Coming soon)
• No Man’s Sky
• Nowhere Prophet
• Observation
• Ori and the Blind Forest: Definitive Edition
• Ori and the Will of the Wisps
• Overcooked! 2
• Oxenfree
• Pathologic 2
• Pikuniku
• Pillars of Eternity: Complete Edition
• Power Rangers: Battle for the Grid
• ReCore: Definitive Edition
• Remnant: From the Ashes
• Resident Evil 7 Biohazard
• Rise & Shine
• River City Girls (Coming soon)
• Sea of Thieves: Anniversary Edition
• Sea Salt
• Secret Neighbor
• Shadow Warrior 2
• Slay the Spire
• Sniper Elite 4
• Spiritfarer
• State of Decay 2: Juggernaut Edition
• Stellaris
• Stranger Things 3: The Game
• Streets of Rage 4
• Streets of Rogue
• Subnautica
• Surviving Mars
• Tacoma
• Tell Me Why Episode 1 – 3
• Terraria
• The Bard’s Tale IV: Directors Cut
• The Bard’s Tale Remastered and Resnarkled
• The Bard’s Tale Trilogy
• The Dark Crystal: Age of Resistance Tactics
• The Elder Scrolls Online
• The Gardens Between
• The Jackbox Party Pack 4
• The Long Dark
• The Lord of the Rings: Adventure Card Game
• The Messenger
• The Outer Worlds
• The Surge 2
• The Touryst
• The Witcher 3: Wild Hunt
• The Escapists 2
• The Talos Principle
• The Turing Test
• The Walking Dead: A New Frontier – Episode 1 through 5
• The Walking Dead: Michonne – Episode 1 – 3
• The Walking Dead: Season Two
• theHunter: Call of the Wild
• Thronebreaker: The Witcher Tales
• Totally Accurate Battle Simulator
• Totally Reliable Delivery Service
• Touhou Luna Nights
• Tracks – The Train Set Game
• Trailmakers
• Train Sim World 2020
• Two Point Hospital
• Undermine
• Untitled Goose Game
• Void Bastards
• Wandersong
• Warhammer Vermintide 2 (Coming soon)
• Wasteland Remastered
• Wasteland 2: Director’s Cut
• Wasteland 3
• We Happy Few
• West of Dead
• Wizard of Legend
• World War Z
• Worms W.M.D
• Xeno Crisis
• Yakuza 0
• Yakuza Kiwami
• Yakuza Kiwami 2

Źródło: news.xbox.com

Artykuł Streaming z chmury z +150 grami startuje już dziś! pochodzi z serwisu World of Xbox.

xCloud, to projekt, nad którym już od kliku lat w tajemnicy pracują inżynierowie firmy, a nadchodzące efekty, zapowiedziane zostały w trakcie ostatniego E3 przez samego Phila Spencera. Ten chce, aby dać konsumentom pełną swobodę i umożliwić im grę w możliwie najwyższej jakości, gdzie tylko będą tego chcieli. Niezależnie, czy będzie to tablet, smartfon, laptop lub telewizor ze smart TV. To oznaka rozwoju i potrzeba podążania z duchem czasu.

Taka technologia daje nam tak naprawdę nieograniczone możliwość, gdyż docelowo nie musielibyśmy posiadać nawet konsoli, a wszystko rozgrywałoby się na maszynach w serwerowni Xboxa. W efekcie w żaden sposób nie bylibyśmy ograniczeni sprzętowo. To nie byłby już nasz problem, wszelkie ewentualne zmiany i ulepszenia zachodziłyby jedynie po stronie MS.

Z oficjalnych komunikatów wiadomo, już dziś do ogrywania ten sposób, byłoby gotowych trzy tysiące tytułów. Tych mimo wszystko ma byc więcej, zarówno tych starszych jak i nowo wydanych. Co ważne, nie wymaga to żadnej dodatkowej pracy po stronie studiów tworzących gry. Pierwsze zamknięte testy już trwają, na bardzo wąskiej grupie osób, a szerszych, publicznych testów, mamy doczekać się w przyszłym roku.

Niektórzy powiedzą teraz, że wszytko fajnie, ale co w przypadku jak mam wolne łącze? To nie powinno stanowić problemu, wprawdzie cały proces nieco przypomina oglądanie transmisji na żywo an YouTube, a grać będziemy mogli już przy prędkości łącza 10 megabitów na sekundę. Także naprawdę niewiele trzeba.

Poniżej możecie zobaczyć, jak wygląda to na ten moment, i posłuchać kilka słów programistów;

Artykuł Microsoft wzniesie streaming na niespotykany poziom. Poznajcie xCloud pochodzi z serwisu World of Xbox.