Microsoft ewidentnie musiał pozazdrościć obozowi Sony wymiennych paneli w konsoli PlayStation 5. I bardzo służenie! W końcu, czemu ni?. Jak się okazało w przypadku konsol Xbox także jest to możliwe. Również na dotychczas wyprodukowanych urządzeniach.

Wszystko to za sprawą jednego elementu, który został podzielony na cztery boki konsoli, które zostały połączone elastycznymi zagięciami. Sam montaż jest szalenie prosty, gdyż ogranicza się jedynie do zapięcia jednego rzepa od tyłu konsoli.

Otwieramy!

Sama nadkłada zapakowana jest w niewielki (w przeciwieństwie ud pudła, które wręczył mi kurier) i solidnie wykonany kartonik. Wewnątrz opakowania nie brakuje typowych dla Xboxa akcentów oraz haseł. Nasza nowa obudowa jest także dobrze zabezpieczona dodatkową bibułką poprzez owinięcie, a boki także zostały poprzekładane dodatkowymi wkładami. Dzięki temu unikniemy potencjalnych uszkodzeń czy obtarć.

Jak widać, postawiłem na najszybciej dostępny i zarazem najdroższy wariant w motywie Starfield. Cena takiej imprezy w tym przypadku to 219 zł. Prezentuje się ona za to nadto stylowo i oryginalnie, a konsola z klasycznej czerni przeszła głównie w przeciwną jej biel. W przypadku mojego jasnego umeblowania wpisze się bardzo dobrze.

Choć ja do założenia nakładki odłączyłem z konsoli wszystkie kable i ją wystawiłem na potrzeby zdjęć, tak Wy robić tego nie musicie. Jeżeli tylko macie swobodny dostęp to cały proces zajmie Wam zaledwie 10 sekund.

Wykonanie

Produkt ogólnie wydaje się wykonany w stu procentach staranie i z należytą jakością. Boki stanowią swego rodzaju płaskie deseczki, zapewne z plastiku. Te obite są materiałem, który pozwala się zaginać na łączeniach boków. Barwy oddane są prawidłowo wraz z elementami odblaskowymi. Obawiam się jedynie podatności białej nawierzchni na ubrudzenia i przetarcia, a także to na ile łatwo będziemy w stanie ewentualne zmyć zabrudzenia i czy te nie będą się rozmazywać. Uważałbym także by nie zagiąć materiałów na rogach przy przenoszeniu Xboksa czy robieniu klasycznych porządków.

Całość moim zdaniem w zupełności spełnia swoje zadanie i wygląda fantastycznie. Weźmy też pod uwagę, że nasza konsola głównie stoi, więc mimo wszystko nie powinno być tu szczególnego narażenia na uszkodzenia. Niektórych drażnić może tylko odstająca od reszty górna część konsoli z wylotem powietrza.

Z detali natomiast zadbano również o stronę wewnętrzną. Tam czekają miłe akcenty i wzory.

Spasowanie

Nie ukrywam, że miałem niemałe obawy co do spasowania, wycięcia otworów na włącznik, port USB czy napęd na płyty. Obawy zrodziły się gdy widziałem pierwsze zdjęcia w sieci kilka miesięcy temu. Co prawda spasowanie prezentowało się w porządku, tak osłony sprawiały wrażenie zbyt wysokich. Moje na szczęście są praktycznie idealne.

Jeżeli jesteście zainteresowani, to swoją nakładkę zamówicie pod tym linkiem w oficjalnym sklepie Microsoft.

Artykuł Testujemy nakładki na konsolę Xbox Series X pochodzi z serwisu World of Xbox.

Takiej bestii jak ta, jeśli chodzi o monitory, jeszcze dotąd nie mieliśmy okazji testować. Philips 42M2N8900 znany też pod pełniejszą nazwą Philips Evnia to 41,5-calowy potwór. Potwór z matrycą OLED oferującą rozdzielczość 4K UHD, z HDR o maksymalnej płynności 138 klatek na sekundę. Do tego liczyć możemy na Ambiglow, który jest idealnym dopełnieniem wizualnych wrażeń. Poza Dolby Vision mamy tu wszystko, a nawet i więcej, niż potrzebuje konsola Xbox Series X. Nie będę więc też absolutnie ściemniać, że takie parametry mają już swoją niemałą cenę. Zakup, choć uniwersalny do wielu celów i na lata kosztować nas będzie blisko siedem tysięcy złotych.

Philips lubi pozostawiać dobre i sprawdzone rozwiązania, przenosząc je do różnych swoich urządzeń. To już z doświadczenia mogę powiedzieć o ich monitorach. Zawsze bezpiecznie zapakowane, a zarazem w sposób, który umożliwia łatwe i wygodne rozpakowanie oraz złożenie sprzętu. Zwykle możemy zrobić to bez jakichkolwiek śrubek czy narzędzi. Tu zaś jedynie ze względu na rozmiary musiałem wkręcić dwie śrubki za pomocą śrubokrętu, który był załączony w zestawie.

Przyznać też muszę, że monitor swoje waży, więc etap przenoszenia go i ustawiania może myć nieco trudniejszy. Mówimy tu o pułapie ok. 20 kilogramów razem z podstawą. Drugim moim zmartwieniem było to, czy w ogóle zmieszczę się z nim na moim biurku. Przestrzeń 110 centymetrów została wypełniona z niewielkim zapasem, gdzie konsolę musiałem ukryć za ekranem. Wcześniej ta spokojnie mieściła się obok 27-calowego ekranu.

Producent tutaj na szczęście przewidział, że pokaźne jak na monitor wymiary mogą utrudniać dostęp do przycisku na obudowie. Stąd też w zestawie pojawił się pilot. O samej obsłudze monitora pochylimy się w dalszej części recenzji.

Skupmy się na początek o tym, co najważniejsze, czyli obrazowi. Matryca OLED prócz świetnych kontrastów daje nam także perfekcyjną czerń, której lepiej zrobić już zwyczajnie się nie da. Bowiem każdy piksel jest zarazem swoim własnym podświetleniem. Jeżeli więc w danych obszarach nic się nie wyświetla, to ekran pozostaje tam czarny, wyłączony. Dzięki temu granie w produkcje, gdzie światła jest niewiele (np. poruszanie się w nocy, jaskini itd.), staje się znacznie przyjemniejsze i realistyczne.

W przypadku tradycyjnych wyświetlaczy, w ciemnych obszarach widzimy mniej poprzez stałe podświetlanie matrycy. Ciemne barwy po podświetleniu są przekontrastowane a w rezultacie wypłukane z detali. Nie wspomnę już nawet o odbijającym się od tradycyjnego ekranu słońcu. W tym przypadku w testowanym ekranie mamy matrycę przeciwodblaskową, co pomaga niwelować ten efekt. Przeskok w przypadku OLEDa szczególnie odczułem przemierzając morze oraz dzikie wyspy nocą w Sea of Thieves.

Jeżeli zaś chodzi o płynność, to w przypadku konsoli wyciśniemy pełne 120 klatek, a w przypadku pecetów nieco więcej, bo 138. Monitor posiada kilka gotowym ustawień obrazu, zależnie co będziemy robić. Jeśli grać, to w jaki rodzaj gry czy też może jednak obejrzymy film lub będziemy pracować. W końcu tak duży ekran o takich parametrach może być doskonałym narzędziem dla grafików czy też w trakcie montażu materiałów wideo. Dobrze się także sprawdzi jak odpowiednik dwóch mniejszych ekranów. Po podłączeniu Xboxa nie zabrakło też specjalnego automatycznie wykrywanego trybu dla Series X|S.

Na pokładzie nie mogło zabraknąć technologii AMD FreeSync. To dzięki niej w przypadku spadków klatek gry ta zachowuje swoją płynność. Jest to ważne dla tych bardziej wymagających jak i przy dłuższych posiadówkach z konsolą, ponieważ oko mniej się męczy poprzez lepszą adaptację do płynnego obrazu.

Jedyną wadą, jaka tutaj wychodzi w trakcie grania w wybrane tytuły, to ograniczenia sprzętowe po stronie konsoli. Z bliska na wierzch wychodzą niedoskonałości, mniejsza ilość detali na obiektach w oddali i tak dalej.

Świetnie też wypadało nawet nie samo granie, ale i oglądanie filmów nocą. Ekran OLED robi tu kapitalną robotę, zwłaszcza gdy oglądamy ciemne ujęcia. Po obejrzeniu kilku materiałów demonstracyjnych skrojonych specjalnie pod tego typu matrycę zbierałem aż szczękę z podłogi. Przykładowo znak Las Vegas nocą pięknie się świecił a wokół ciemne niebo. Ta część ekranu była więc wyłączona, a świecący znak to jedyna rzecz, jaką widziałem. Napisy końcowe w filmie? Lewitują w powietrzu.

Jak najbardziej pokażę Wam zdjęcia najbardziej zjawiskowych pod tym względem ujęć, jednak miejcie na uwadze to, że nie odczujecie i nie zobaczycie tego samego co ja, o ile nie maci ekranu OLED. To samo się ma do obrazu HDR, który też tu robił świetną robotę. Płynąc statkiem ku słońcu, które wyłaniało się zza żagli, aż odruchowo mrużyłem oczy.

Blisko 42 cale widziane z bliska to kapitalna sprawa, jeżeli chodzi o wszelakie symulacje. Nie mogło obejść się bez wyciągnięcia na biurko sterów Thrustmaster T.Flight Hotas One i odpalenia Microsoft Flight Simulator. Immersja naprawdę dobra. Latać w taki sposób można bez końca.

Z pozostałych funkcji nie zabrakło też trybu PIP (Picture in Pciture) pozwalający wyświetlać obraz z w obrazie z dwóch sygnałów. Dzięki temu możemy grać, a jednocześnie śledzić mecz naszej lubionej drużyny piłkarskiej. Pośród wielu ustawień znajdziemy także te, które pozwolą nam zadbać o ekran, tak by zapobiec jakiegoś wypalaniu i powstawaniu powidoków. Jest to element, który w ekran OLED jest bardzo istotny, gdyż te z biegiem lat mogą ulegać uszkodzeniu przy systematycznym wyświetlaniu statycznych obrazów. Przykładowo może być to minimapa w naszej ulubionej grze, w której spędzamy wiele godzin w ciągu całego tygodnia.

Ambiglow również robi robotę. Dla niewtajemniczonych jest to odpowiednik znanej z telewizorów funkcji Ambilight. Jest to nic innego niż diody led, które są rozłożone wzdłuż trzech tylnych krawędzi obudowy. Oprogramowanie sczytuje wyświetlane barwy na monitorze i przenosi je na diody led, które rzucają światło na ścianę. W rezultacie otrzymujemy poświatę, która dalej efekt wizualnego poszerzenia obrazu.

Samo wykonanie nie zostawia nic do życzenia jeżeli chodzi o jakość. Jest elegancko i choć mamy tu sporo plastiku, to ten jest bardzo przyzwoitej jakości, a metal i stal zastosowano tylko tam, gdzie to konieczne. Dzięki temu konstrukcja jest solidna i możliwie najlżejsza. W tylnej części nie zabrakło wieszaka na słuchawki. Monitor w dużym zakresie wręgujemy góra dół, odchylimy do przodu lub do tyłu, a także na boki w osi poziomej. W zestawie znajdziemy także specjalny dystans, który przyda się nam przypadku chęci montażu na ścianie. Zastosowano tu standard VESA 100 x 100 mm. W opakowaniu czekają też podstawowe przewody w białym kolorze, pasującym do zestawu. Nie ma tu zewnętrznego zasilacza, gdyż ten jest wbudowany w monitor.

Złącz też nie brakuje. Dla lubiących dane, zobaczcie jak wszystko to wygląda na papierze:

Typ panela monitora:	OLED
Rozmiar matrycy:	41,54 cala / 105,5 cm
Powłoka ekranu:	Przeciwodblaskowa
Maks. rozdzielczość:	3840 x 2160 przy 138 Hz* (przetaktowywanie)
Gęstość pikseli:	106,06 PPI
Czas reakcji:	0,1 ms
Jasność:	Szczytowa: 450 nitów, normalna: 135 nit
Obsługa HDR10:	Tak
Technologia AMD FreeSync Premium:	Tak
Ambiglow:	Tak, 3-stronny
Wejście sygnału:	HDMI 2.1 x 1, DisplayPort 1.4 x 1, USB-C x 1 (tryb Alt DP, funkcja zasilania)
Wbudowane głośniki:	10 W x 2, DTS
MultiView:	PiP, PbP
Pilot zdalnego sterowania:	Tak

W tych wszystkich udogodnieniach i możliwościach zabrakło mi bardziej rozbudowanego systemu, czegoś smart. Urządzenia z możliwością wpięcia do Internetu, aktualizowania i z przynajmniej podstawowymi aplikacjami takimi jak YouTube, Netflix itd. Są to rzeczy, które już dziś możemy normalnie spotkać w znacznie tańszych urządzeniach.

Reasumując, Philips Evnia 42M2N8900 to monitor do zadań specjalnych, który powinien zadowolić nie tylko graczy. Świetne, żywe kolory, wysoka rozdzielczość przy dużej ilości klatek z HDRem. Sama cena to już kwestia dyskusyjna, w zależności od grubości naszego portfela. Niemniej wydatku do najtańszych zdecydowanie nie zaliczymy.

PS: Czarna lapmpa znajdujaca się u góry monitora nie jest jego częścią, a jest to jedynie mój prywatny Xiaomi Mi Computer Monitor Light, który bez problemów tutaj pasował.

Monitor do testów użyczył producent.

Artykuł Czy to już półka premium? Recenzja monitora Philips 42M2N8900 pochodzi z serwisu World of Xbox.

W dzisiejszych czasach wybór nowego monitora to wcale niełatwe zadanie. Zwłaszcza, gdy mówimy o produkcie, który ma nam posłużyć do gier. Fajnie w końcu by było zakupić coś przyszłościowego i na lata, tak by wykorzystać to, co oferują nie tylko obecne konsole, ale i te przyszłe.

Na półkach sklepowych wybór jest przeogromny. Tak samo ich podział, bowiem ceny są bardzo różne, tak samo producenci, rozdzielczości, rodzaje matrycy, ilość klatek na sekundę, magicznie brzmiące funkcje czy tez tryby. Jest tego od groma.

Oczywiście, dla niedzielnego gracza i codziennego, luźnego użytku w większości przypadków zdecydowanie wystarczy ekran Full HD. Jednak chcąc czegoś więcej, można sięgnąć po na przykład recenzowany dziś 27 calowy Philips 27M1F5800, znany tez jako Momentum 5000.

Jeżeli chodzi o jego specyfikację, to ten zaoferuje nam rozdzielczość 4K UHD na matrycy Nano IPS, 144 klatek na sekundę w przypadku PC (do 120 klatek w zależności od modelu konsoli), HDR czy VRR. Wszystko to oczywiście ma swoją, niemałą cenę, oscylującą w okolicach 3100 złotych. Jak to wszystko jednak sprawdza się w praktyce i czy warto wyłożyć w tym przypadku takie pieniądze? O tym mogłem się przekonać osobiście przez ostatnie kilkanaście dni.

Prywatnie na co dzień korzystam z również 27 calowego Samsunga, który generalnie do dziś działa bez zarzutów, jednak z biegiem czasu po latach jego jedyną zaletą stała się nieco wyższa rozdzielczość QHD (2560 × 1440). Nie ma tu żadnego HDR’a czy dodatkowych gamingowych funkcji. Ot taki całkiem zwykły monitor.

Chociaż dodatkowych cali nigdy mało, tak tym razem dobrze się złożyło, że mówimy o monitorze w tych samych wymiarach, co pozwoliło mi lepiej się wczuć w to, co oddaje obraz niż odciągać uwagę większą matrycą. Można więc powiedzieć, że zestawienie obu jest bardziej bezpośrednie, bo zmienia się praktycznie jedynie jakość wyświetlanego obrazu.

Bierzmy się jednak do roboty, bo przecież monitor sam się nie rozpakuje i nie podłączy. Tu całe szczęście Philips ma to bardzo fajnie opatentowane. Pudło zostało podzielone na dwie komory. W pierwszej z nich znajdziemy niezbędne przewody wraz z ogromnym jak cegła zasilaczem. Serio jest ogromny!

Umieszczono tu także oba elementy solidnej, stalowej podstawy. Te złączymy ze sobą za pomocą załączonej śruby, którą dzięki specjalnemu haczykowi wkręcimy ręcznie bez użycia jakichkolwiek narzędzi. Teraz nie pozostaje nam nic innego, jak zawiesić na tym to, co najważniejsze, czyli nasz ekran. Ten czeka już w drugiej komorze.

Zawieszenie go na uchwycie jest dziecinnie proste, gdyż jedyne co musimy zrobić, to wsunąć uchwyt podstawy w monitor do momentu, w którym usłyszymy kliknięcie. To wszystko. No prawie wszystko, jeszcze tylko ogarnąć przewody i jesteśmy gotowi rozpocząć zabawę. Dzięki temu, że wszystkie złącza HDMI są w tym samym standardzie (2.1), nie musimy się głowić co i gdzie podłączyć. Nie ma to żadnego znaczenia.

Zestaw gier, które katowałem w ostatnim czasie jest niemalże klasyczny, jak w przypadku ostatnich testów, jednak zaszły drobne zmiany. Oczywiście nie zabrakło Forzy Horiozn 5, Sea of Thieves, jednak poprzednie Warzone zastąpiło te nowe. Całkiem mocno wciągnąłem się także w dostępny w EA Play i Xbox Game Pass Ultimate Battlefield 2042. Fajnie odpręża po dniu w pracy.

Idąc po kolei, w Forzie Horizon 5 prócz rzecz jasna jak zawsze świetnej grafiki, pierwsze skrzypce tak naprawdę grał porażający HDR. Żółta karoseria mojego Dodge SRT Viper GTS na 10-cio lecie gry w słonecznym Meksyku aż wypalała oczy. Tutaj jeżeli o ten tryb obrazu chodzi, to mamy do wyboru kilka gotowych konfiguracji oraz miejsce na jedną własną. I szczerze mówiąc, w tym tytule miałem problem z trafieniem w ten najlepszy.

Domyślny był zbyt intensywny, jeszcze inny zbyt blady, kolejny uciekający jeszcze w inną stronę. Brakował mi tu czegoś pomiędzy. Niewątpliwie dużo też zależy od tego, czy będziemy grać w dzień, czy też w pomieszczeniu zaciemnionym. To ma istotny wpływ na postrzegany przez nas obraz. Finalnie pozostałem jednak przy tym pierwszym, a po kilkunastu minutach można było przyzwyczaić oko. To też niewątpliwie kwestia przeskoku względem tego, co miałem do tej pory ze swoim sprzętem, którego maksymalne jasności są na poziomie starych ekranów kineskopowych.

I tak, różnica między ekranami (moim Samsmungiem a tym dziś recenzowanym) pod tym względem jest piorunująca. Zwłaszcza jeśli powiemy o detalach w czerniach i bielach. Błyskawicznie odczułem to w Sea of Thieves. Najmocniej tak naprawdę krótko po tym, gdy z wielkim bólem spakowałem już Philipsa dla kuriera i odpaliłem SoT’a na swoim prywatnym monitorze. Choć tego nie lubię, to tym razem dobrze się złożyło, że swój rejs zacząłem w nocy. Ciemność totalna ciemność, centrum mojego i tak już nieco oświetlonego statku to czarna plama.

Nie widać totalnie nic. Poruszanie się i zrazem cała rozgrywka stała się mniej wygodna. Problem ten nie miał miejsca w przypadku Philipsa 27M1F5800 z HDR’em, gdzie w tych samych sytuacjach problem totalnie nie istniał. W ciemnych obszarach można było dostrzec to, co tam jest i to co widzieć według producentów gry powinniśmy. Nadal ewidentnie było ciemno, ale byłem w stanie dostrzec czy na statku stoją jakieś skrzynie ze skarbami, czy tez może niczego nie ma. To wszystko tak naprawdę przekładało się na całość – wodę, niebo, jaskinie.

To samo odnosi się do strzelanek, kiedy to skamuflowani wrodzy skrywają się w zaroślach. Dzięki szerokiej palecie barw łatwiej jest dostrzec wyróżniające się barwy i odcienie. Szczególnie się to sprawdza w takim Warzone, gdzie nierzadko eliminujemy drobne cele z ogromnych odległości. Tak jak jednak mówiłem, mankamentem pozostaje dla mnie trudność dobrania sobie idealnego trybu. Dokuczliwe było dla mnie także dosyć długie przełączanie się z sygnału SDR na HDR. Nie działo się to natychmiastowo, a matryca potrzebowała każdorazowo kilku sekund by się przełączyć, oddając w efekcie czarny ekran. Utrudniał to życie, jak na chwilę potrzebowałem wyjść z gry do dashboardu czy do niej wrócić, akcja się toczyła (zwłaszcza w multi) a ja nie mogłem nic przez te kilka cennych sekund zrobić.

Reasumując więc HDR w tym monitorze robi bardzo dobrą robotę, czego niestety nie jestem w stanie oddać Wam tego zdjęciami, bo jest to zwyczajnie technicznie niemożliwe. Trzeba to zobaczyć bezpośrednio na własne oczy. Także jeżeli jakkolwiek kiedyś zastanawialiście się, czy ten cały HDR jest czegoś wart, to po tym przykładzie jak i swoim ogólnym doświadczeniu zdecydowanie mogę odpowiedzieć, że tak. Oczywiście, należy wziąć nakładkę na to, że jedno urządzenie wspierające ten standard może być daleko od drugiego. To przede wszystkim leży u tego, jakie maksymalne jasności jest w stanie oddać nasz ekran.

Jednak HDR to nadal nie wszystko. W wspieranych grach na konsoli Xbox Series X wyciśniemy do 120 klatek na sekundę. I tutaj doszedłem do momentu, w którym możliwości monitora przewyższają to, co może konsola. Idealnym przykładem ponownie będzie morze piratów.

Miałem niemały dylemat, czy grać w trybie 60 klatek przy rozdzielczości UHD, czy może jednak 120 kosztem Full HD. I mimo tego, że 60 fps to już całkiem fajny i płynny wynik, tak przy przejściu na 120 ta płynność zdecydowanie zauważalnie rosła, tym bardziej, że zdarza mi się w ten tytuł pogrywać na myszce. Jednak tu pojawiał się już problem grafiki, oprócz czterokrotnie niższej rozdzielczości spadały też detale. Takie jak słabsze cienie, krótsze rysowanie, gorsze wygładzanie krawędzi, detale i tak dalej.

Siedząc jeszcze bezpośrednio przed wyświetlaczem mocno to widać. Oczywiście to wszystko jest podyktowane ograniczonymi możliwościami konsoli, które ten monitor w pełni i z dużym zapasem zaspakaja. Do tak pełnego jego wykorzystania przydałby się mocarny PC, gdzie tutaj moglibyśmy jeszcze pójść parę kroków dalej, do 144 klatek na sekundę, co jednak byłoby niesamowicie kosztowną zabawą. Jeżeli chodzi o ogólną płynność, to przede wszystkim w grach które mają z nią problem, czeka VRR. Ten stara wyrównać wszelkie spadki, czyniąc animację gładszą i przyjemniejszą dla oczu, dzięki temu te się mniej męczą.

Z dodatkowych możliwości i bajerów przygotowano funkcję Crosshair, która pozwala wyświetlić celownik na środku ekranu. Mega fajnie i przydatna rzecz do gier, które go nie posiadają. Jasne, co do zasady, gdy gra nie ma celownika, to nie ma go celowo. Możemy więc sobie tym sposobem sprytnie ułatwić rozgrywkę i osiągnąć przewagę nad rywalem. I też jak najbardziej najuczciwiej byłoby używać tego dodatku jedynie w grach singleplayer.

Nie mogło też zabraknąć trybu ochrony oczu, który stłumia kolory i ogranicza światło niebieskie w czterech poziomach do wyboru. To coraz częściej spotykanie rozwiązanie, mimo to nadal bardzo ważne i przydatne dla osób długo pracujących przy ekranie, szczególnie do późnych godzin. Zaś dla osób lubiących wielozadaniowość czeka tryb PBP (picture by piciture), który pozowała wyświetlić sygnały z obu wejść obok siebie jednocześnie. a więc możemy dla przykładu grać a obok oglądać mecz. Fajnie, że nadal wyświetlane obrazu mają wysoką rozdzielczość, dzięki czemu po zmniejszeniu robią się jeszcze ładniejsze. Szkoda tylko, że zabrakło tu trybu PIP (picture in picture), którego zwolennikiem jestem. Jego różnicą jest to, że nie wyświetla obrazów obok siebie, a jeden na drugim, w wybranym przez nas rogu ekranu. Uważam, że przy 27 calach takie rozwiązanie mogłoby się okazać bardzo praktyczne. Zabrakło tutaj wyboru. Sam interface monitora to charakterystyczny dla Philips EasySelect, którego obsługa nie powinna sprawić nikomu żadnych problemów, szczególnie gdy mieliście z nim już wcześniejszy kontakt.

Plusem są też niewątpliwie udostępnione porty USB (v. 3.2), dzięki którym możemy wykorzystać monitor jako swego rodzaju hub, czy też podłączyć akcesoria o krótszych przewodach. Choć krótsze przewody tutaj nie były dla mnie problemem, tak nim były, gdy testowałem większy, 32 calowy Philips Momentum 32M1N5800A. Jak widzicie na zdjęciach używam lampki Xiaomi Mi Computer Monitor Light Bar, która jest zamontowana do górnej krawędzi ekranu. Przy 32 calach jej przewód okazywał się zbyt krótki by podłączyć go do zasilacza, tak też bez problemu wykorzystałem wtedy port USB z tyłu monitora, co rozwiązywał sprawę całkowicie.

Samo wykonanie urządzenia także wysoko stawia poprzeczkę. Podstawa jest solidna, monitor choć pokryty już plastikiem, to takim, który jest dobrze spasowany i nie trzeszczy, nie daje uczucia taniości. Regulacja położenia ekranu daje nam pełen PIVOT. Spor zakres ruchu góra – dół, pod kątami. Wspaniała sprawa. Na minus wskazałbym tylko brak jakiegoś kliku, gdy ekran znajduje się w idealnie poziomej pozycji, będąc idealnie na wprost. Czasami nieco trudno było wyłapać ten moment, gdy chciało się coś poprawić czy na chwilę zmienić. Same złącza ułożóne są typowo dla większości monitorów tej marki – z tyłu obudowy skierowane w dół.

Abstrahując od ceny, która dla każdego będzie ograniczeniem na innym poziomie, mogę taki monitor z czystym sumieniem polecić każdemu. Każdemu, kto chce z konsoli wycisnąć wszystko, a od obrazu oczekuje czegoś więcej. Philips 27M1F5800 powinien sprawdzić się tu doskonale i zdać test. Warto jednak pamiętać, że ten głównie skupia się na tym, co najważniejsze – czyli na obrazie. Nie uświadczycie tu żadnego Ambilight czy bardziej w tym przypadku Ambiglow, wbudowanych głośników, smart systemu czy aplikacji.

Dziękujemy za użyczenie sprzętu na czas testów!

Artykuł Philips 27M1F5800 – Recenzja monitora gamingowego pochodzi z serwisu World of Xbox.

Jakiś czas temu Philips zapytał się nas, czy nie zechcielibyśmy sprawdzić w akcji ich gamingowego monitora Momentum 32M1N5800A. Trochę się tego obawiałem ze względów niekoniecznie dużej ilości czasu, jednak jako gracz, który często grywa na monitorze nie mogłem odmówić.

W przeszłości testowaliśmy już dla Was inny ekran tej marki, który był oparty na licencji Designed for Xbox. Wspomnianą recenzję sprawdzicie pod tym linkiem. Tym razem na tapet wzięliśmy coś, co prawda bez wspomnianego certyfikatu, ale za to o dosyć podobnych parametrach przy jeszcze większym, 32 calowym rozmiarze. I nie ukrywam, że tutaj przesiadka z mojego prywatnego, 27 calowego wyświetlacza była to naprawdę miła przesiadka. Owszem po parunastu dniach użytku różnica nie jest już tak intensywnie odczuwalna jak na początku, tak doskonale zdaję sobie sprawę, że faktyczną różnicę odczuję dopiero po zakończeniu testów i oddaniu sprzętu ze łzami w oczach kurierowi.

Jednak nadal 32 cale na biurku przed samą twarzą, z 4K i HDR robią robotę, kwestia szybkiego przyzwyczajenia do niego oka może wynikać z mojej pracy, jaką wykonuję zawodowo, gdzie spędzam sporo czasu przy dużych rozmiarów telewizorach. Tak duża matryca to zarówno komfort pracy na komputerze czy też bardzo wygodna rozgrywka w ulubione tytuły.

Jednak co tak dokładnie otrzymujemy poza sympatycznym wymiarem, na co warto zwrócić tu uwagę? Jakie są najmocniejsze strony tego modelu, a które stanowią jego słabostkę? Sprawdzałem to przez ostatnie dwa tygodnie z hakiem i chętnie podzielę się z Wami moimi odczuciami. Zapraszam do lektury.

Philips Momentum 32M1N5800A ma być przede wszystkim modelem skierowanym do graczy. Możemy więc się spodziewać, że otrzymamy coś więcej, niż tylko działającą jakkolwiek matrycę. W tym przypadku mowa o ekranie IPS o rozdzielczości maksymalnej 4K UHD z odświeżaniem na poziomie 144 klatek na sekundę. Dzięki wykorzystaniu na każdym ze złącz HDMI standardu 2.1 możemy liczyć, że zarówno tak wysoka rozdzielczość jak i klatki na sekundę pójdą ze sobą w parze (120 w przypadku HDMi, 144 przy Display Port). Oczywiście mówimy tu także o najnowszej generacji konsol – Xbox Series X|S. I jak najbardziej plusem jest właśnie to, że oba ze złącz ten standard posiadają, gdzie na przykład niektórych telewizorach, które wejść mogą posiadać po 3-4, tak te z HDR nierzadko jest tylko jedno.

Oczywiście nic nie stoi na przeszkodzie, aby do owego monitora podłączyć komputer czy też inną konsolę. Produkt ten nie posiada nawet wspomnianego wcześniej certyfikatu. Jest to po prostu gamingowy monitor, który powinien się sprawdzić w parze z różnego rodzaju sprzętem. Ma on jednak swoje pewne braki (ale i też plusy) względem swojego kolegi, który już taki certyfikat ma. Ale o tym dalej, w swoim czasie.

Dla wielu jak i samego mnie połączenie rozdzielczości z klatkami na zaoferowanym tu poziomie brzmi doskonale i tak naprawdę wystarczająco, zwłaszcza, że prywatnie dysponuję monitorem o rozdzielczości 1440p 120hz, gdzie jest już naprawdę fajnie. Jednak gdyby do tego dołożyć HDR, tak jak w przypadku recenzowanego Philipsa, to efekt staje się jeszcze bardziej podsycony.

Tak wysoka rozdzielczość widziana z bliska na 32 calach robi niesamowite wrażenie, także dodając do tego szeroką paletę barw mamy zestaw niemalże idealny. HDR10 (brak wsparcia dla Dolby Vision) działa tu w standardzie HDR Display 400, co pozwala już ten efekt odczuć w wspieranych grach.

Co ważne monitor jest fabrycznie kalibrowany i weryfikowany pod kątem spełnienia minimalnych wymogów jakości oddawanego obrazu. Po włączeniu jesteśmy więc tak naprawdę gotowi do zabawy. I tutaj przyznam szczerze, że nie uświadczyłem żadnych problemów z przesyconymi barwami na żadnym z dostępnych trybów, co miało miejsce w przypadku testowanego wcześniej Philips Momentum 279M1RV. Nie odnotowałem także problemów z kilkusekundowym brakiem obrazu przy zmianie sygnału z SDR na HDR. Monitor działa więc pod tym względem znacznie sprawniej.

Możliwe jednak, że wynika to ze zrezygnowania z kilku elementów. Dla przykładu w Philips Momentum 32M1N5800A nie znajdziemy tu tylnego oświetlenia Ambiglow (odpowiednik Ambilight dla monitorów), czy drobnych udogodnień dla graczy w postaci możliwości włączenia celownika na środku ekranu. Niewykluczone więc, że te aspekty pozwalają urządzeniu zaoszczędzić pamięć i działać sprawniej.

Oczywiście nie zabrakło za to tego, co dla graczy nierzadko może odgrywać wolną rolę. Otóż tak: rozdzielczość: jest, klatki: są, nawet do 144 w przypadku komputerów, HDMI 2.1: jest; DipslayPort: jest; złącza USB: są. No i rzecz jasna Variable Framerate. Dla gier, które potrafią zaliczać spadki płynności, to coś, co pozwala je pod tym aspektem uratować i wygładzić nierówności, uzupełniając braki. Dzięki temu rozgrywka staje się płynniejsza, bardziej dokładna a nasze oczy mniej się męczą.

Ja już klasycznie w przypadku testów monitora z punktu widzenia gracza, w domowych warunkach wybrałem te tytuły, które moim zdaniem pozwolą zaobserwować mi najwięcej. Dlatego też odwiedziłem Meksyk w Forzie Horizon 5, przemierzałem morza w Sea of Thieves, ale i tez trochę pobiegałem z karabinami w Call of Duty czy tez Gears 5. I tak w każdym z przypadków byłem równie wysoce zadowolony. Naprawdę ciężko jest o sprzęcie z takimi parametrami powiedzieć coś złego, jeżeli mówimy o jego działaniu. Pamiętając jeszcze o dokonanej kalibracji wiemy też, że widzialny przez nas obraz jest możliwie najlepszy w oferowanych parametrach.

Jeżeli zaś jednak cokolwiek użytkownikowi by nie odpowiadało, to zawsze do dyspozycji jest pozostawiony tryb obrazu we własnej konfiguracji, gdzie co nieco możemy pozmieniać i dostosować wedle swoich potrzeb i preferencji. Tak naprawdę więcej i najwięcej można by powiedzieć dopiero po fachowym teście z odpowiednim osprzętem. Jednak na samym końcu o wszystkim decydujemy my gracze, widząc to wszystko swoimi oczami, nie zwracając uwagi na liczby osiągnięte w testach. Dopiero znaczące odchyły, od dajmy na to konkurencyjnych urządzeń, byłyby jakkolwiek zauważalne. Jednak dla fanów danych, załączam poniżej te najważniejsze:

Typ panelu LCD	Technologia IPS
Typ wyświetlacza	System W-LED
Maks. rozdzielczość	3840 × 2160 przy 144 Hz
Gęstość pikseli	139,87 PPI
Jasność	500 cd/m²
Niewielkie opóźnienie wejścia	Tak
Bez efektu migotania	Tak
Tryb LowBlue	Tak
AMD FreeSync	Tak
Wejście sygnału	HDMI 2.1 x 2, DisplayPort 1.4 x 2
Wyjście audiou	Słuchawkowe
USB	USB-B x 1 (typu upstream), USB 3.2 1 generacji x 4 (typu downstream, 2 z funkcją szybkiego ładowania BC 1.2)
MultiView	Picture by Picture

Osobiście więc pod względem obrazu nie mam tak naprawdę nic złego do powiedzenia, jedynie może ten HDR… no mógłby być choć odrobinę mocniejszy, bardziej namacalny. Bo mimo wszystko płacąc około 3800 złotych za produkt, są rzeczy, których można z pełną śmiałością oczekiwać w zamian.

Jak się ma samo wykonanie monitora Philips Momentum 32M1N5800A? Tutaj jest niezmiennie s-o-l-i-d-n-i-e. Niesamowicie masywna, stalowa podstawka podstawa daje poczucie wysokiej jakości, w przeciwieństwie do powszechnie obecnego plastiku. Niejednej osobie do gustu może nie przypaść za to jej kształt. Bowiem podstawa w kształcie litery „C” zajmuje dosyć dużo miejsca i nie wszędzie może być to dobrym rozwiązaniem. Tak samo jak ulokowanie joysticka sterowania monitorem po prawej stronie na tylnej obudowie.

Nie byłoby w tym rozwiązaniu nic złego, gdybyśmy mieli do czynienia z czymś mniejszym. W moim przypadku, tak jak widzicie na zdjęciach taki rozmiar pochłania już sporo miejsca. W rezultacie nie jestem wsunąć dłoni pomiędzy monitor a stojącą obok konsolę, by włączyć wyświetlacz. Każdorazowo jestem zmuszony obrócić go i dopiero wtedy jestem to uczynić. Umieszczenie tego guzika po środku na dole rozwiązałoby problem całkowicie. Zwłaszcza, gdy spojrzymy na to przez pryzmat osób posiadających więcej niż jeden monitor, gdy te są ściśle koło siebie. Sam montaż elementów podstawy jak i podłączanie do niej monitora to także poezja. Zapomnijcie o śrubokręcie, śrubkę łączącą dwa elementy podstawy skręcicie za pomocą zamontowanej zawleczki, a całość do monitora łapiemy na „klik”.

Co do samej regulacji ekranu i jego obracania, to w przypadku Philipsa jest niezmiennie wręcz kapitalnie. Spory zakres ruchu góra-dół, pod kątem (na boki i góra-dół), a nawet możliwość obrócenia całości do pozycji pionowej. Wszystko to wykonamy lekkim ruchem jednej ręki, co jest zarazem plusem jak i drobnym minusem. Przykładowo przy każdym włączeniu konsoli chcąc ten monitor lekko obrócić by go włączyć, sporadycznie miałem nieznaczne problemy, żeby powrócić z nim do pozycji początkowej, w idealnym poziomie, tak jak było.

Jeżeli chodzi o estetykę i jakość wykonania samego Philips Momentum 32M1N5800A, to mamy tu do czynienia z plastikiem. Generalnie wygląda to bardzo dobrze, nie wygląda to na możliwie najtańszy komponent. Frontowa obudowa jest minimalistyczna. Posiada cienkie ramki z wyłączeniem tej dolnej, która przy wykonaniu ze szczotkowanego metalu mogłaby jedynie jeszcze bardziej wkomponować się w całość wraz z podstawką.

Estetycznie jest także jeżeli chodzi o plecki. Jeżeli więc w Waszym przypadku byłby one na widoku nie musicie się o ten aspekt obawiać. Miłym plusem jest tez to, że przygotowano opcjonalną nakładkę z haczykiem, na której zawiesicie swoje słuchawki. Na minus wskazałbym za to sposób w jaki ulokowano złącza. Na pewno nie jest on przyjazny przy podłączaniu nowych urządzeń.

Wzdłuż podstawy przygotowano drobny kanalik, w którym to poprowadzicie wszystkie kable. No dobra, raczej nie wszystkie. Kanalik jest na tyle nieduży, że trudno pomieści tam wszystkie przewody. Taki też problem miałem, gdzie nie posiadam wcale grubszych przewodów HDMI, już nie mówiąc o niewykorzystanych złączach USB czy DisplayPort.

Na ratunek Waszego cable managementu może za to przyjść zasilacz wbudowany już w monitor. Nie szukajcie więc w opakowaniu żadnej wielkiej kostki zasilającej, bo jej zwyczajnie nie ma.

Porządek został także zachowany w pudełku. Te podzielono na dwa poziomy, gdzie na pierwszym znajdziemy niezbędne przewody oraz elementy podstawy. Niżej bezpiecznie czekać będzie ekran. Cieszy też rezygnacja ogumienia w drucikach spinających kable na rzecz papierowego zamiennika.

Artykuł Philips Momentum 32M1N5800A. Recenzja monitora. pochodzi z serwisu World of Xbox.

Rodzaj słuchawek i ich konstrukcja to bardzo indywidualna kwestia. Jedni wolą nauszne z miękkimi welurowymi padami a innym nie przeszkadzają nawet skórzane, które potrafią robić saune na uszach.

Dzisiejszy model to zupełnie inna bajka. SPC Gear Viro 101M to słuchawki dokanałowe. Jak przystało na taki rodzaj, są niewielkie ale czy też wytrzymałe?

Zestaw

Słuchawki zapakowane zostały w eleganckie, twarde etui. W zestawie z nimi dołączono trzy pary wymiennych silikonowych końcówek, które różnią się od siebie rozmiarami, jak i jeden komplet piankowych. Te ostatnie, dopasowują się do kanalików słuchowych. Samo etui jest wysłane miękkim materiałem z kieszonką na zapasowe końcówki, które z łatwością można wymieniać zależnie od własnych potrzeb. Zamykany na suwak pokrowiec zabezpieczy nasze słuchawki podczas transportu a co najważniejsze, zmieści się w każdej damskiej torebce. Ewentualnie gdzieś w niej zaginie

Konstrukcja

Po wyjęciu z opakowania słuchawki wywarły dobre wrażenie. Posiadają kabel (1230mm) spleciony w warkocz, który zwiększa ich wytrzymałość. Sprawia wrażenie solidnego z zachowaniem pełnej giętkości. Dodatkowo w obu słuchawkach zamontowano magnesy dzięki którym zepniemy je ze sobą. Pomaga to w spakowaniu, ponieważ nie plączą się gdzieś dookoła. Wracając jeszcze do przewodu – umieszczono na nim pilot z trzema przyciskami do obsługi multimediów. Tak więc możemy zmienić głośność czy też odebrać połączenie, gdy mamy je podłączone do naszego telefonu. A pod nimi znajdziemy mikrofon.

Ważną rzeczą jest modularna budowa słuchawek. Dzięki zastosowanym odkręcanym zaślepkom, łatwo i szybko wyczyścimy je, bez dodatkowych narzędzi.

Dane techniczne SPC Gear Viro 101M 

Impedancja [Ω]: 18±15%
Czułość [dB]: 98±4 przy 1 kHz, 1 mW
Charakterystyka częstotliwościowa [Hz]: 20~22 000
Czułość mikrofonu [dB]: –42±–3
Typ mikrofonu: MEMS
Połączenie: 3,5 mm minijack
Długość przewodu: 1,2 m

SPC Gear 101M w praniu praktyce

Dość tych suchych danych, przejdźmy do najważniejszej rzeczy, czyli użytkowania. Pierwsze po rozpakowaniu co zrobiłam, to oczywiście podłączyłam Viro 101M do pada Xbox. Uruchomiłam najpierw  World of Tanks bo karnet sam się nie wbije (fakt, tam ostatnio dużo gram). Ku mojemu pozytywnemu zdziwieniu, dźwięk był soczysty. Lokalizowanie nadlatujących rakiet nie sprawiło żadnych problemów jak i innych dźwięków otoczenia, czy też ryku tych potężnych silników. W trakcie gry zaprosiłam do grupy koleżankę, aby przetestować rozmowę przez te słuchawki.

Tu już niestety było gorzej. O ile ja dobrze ją słyszałam tak ona narzekała na delikatny szum podczas każdej mojej wypowiedzi. Od razu jej nie uwierzyłam, bo czasami mnie wkręca w różne dziwne rzeczy jednak potem po dołączeniu kolejnej osoby do grypy i powtórzeniu tego samego, musiałam uwierzyć. Zmieniłam pady jednak wina gdzieś leżała po stronie słuchawek. Wszak zmiana częstotliwości monitorowania mikrofonu w menu konsoli trochę wyeliminowała to, tak gdzieś „między wierszami” nadal coś było słychać.  Postanowiłam też sama sprawdzić na swoje uszy, czy bardzo jest to słyszalne. Dodatkowo, pilot umiejscowiony na przewodzie nie działa, gdy jest wpięty do pada. Tak zatem głośność musimy regulować w menu konsoli.

Łącząc się w domu z drugą osobą, która miała te słuchawki faktycznie minimalnie słyszalny był szum podczas rozmowy jednak nie było to notorycznie. Być może już nastawiona byłam na wsłuchanie się i szukanie tego czegoś, jednak przy swoich słuchawkach, które używam na co dzień nie występują takie rzeczy. Tak czy inaczej głos przez ten mikrofon wydaje się taki… inny. Być może to tylko kwestia przyzwyczajenia się do tego lub jego umiejscowienie. Według mnie powinien być ciut wyżej.

Tak więc granie solo, w zaciszu, aby nie przeszkadzać domownikom sprawdzi się tutaj najbardziej. Odizolujemy się a przy tym zagłębmy w brzmieniu. Jeśli chodzi o rozmowy na grupie, w moim przypadku różnie bywało i nie obyło się bez niedogodności. Postanowiłam również sprawdzić słuchawki w duecie z Playstation 5 ale już tylko w rozgrywkach dla pojedynczego gracza. I też było dobrze.

Ciągle tylko te gry

No dobrze sprawdźmy jak SPC Gear Viro 101M radzą sobie w połączeniu z telefonem. Zanim jednak przejdziemy do muzyki, jak wypadają w graniu, np. przez chmurę? Tutaj jest komfortowo. Zestaw jest bardzo mobilny a przez to idealnie nadaje się do grania w taki oto sposób. Wyobraźcie sobie, że leżycie na hamaku pośród zieleni, słońce delikatnie przedziera się przez liście a w rękach trzymacie pada z przymocowanym telefonem wraz ze słuchawkami i ogrywacie tytuły z biblioteki Xbox Game Pass. Brzmi idealnie?

I tak też było. W ciepłe dni lubię poleżeć na hamaku i pograć przez xCloud, czy po prostu posłuchać muzyki i się zrelaksować. Wbrew pozorom gra mi się dobrze, ale to dlatego, że mój router jest dość blisko i nie mam problemów z połączeniem.

Słuchanie muzyki można jak najbardziej zaliczyć na plus. Wszak jakimś audiofilem nie jestem ale lubię usłyszeć wyraźnie dźwięki podczas słuchania swoich ulubionych piosenek. Wiem, że aplikacje z muzyką też mają znaczenie, ponieważ jedne oferują lepszą jakość ale nie zagłębiam się w ogóle w tym. Tak jak już wspomniałam, jako przeciętna osoba, która od czasu do czasu posłucha muzyki, byłam zadowolona (używam Spotify). Dźwięki były wyraźne, bass dość soczysty. Czy potrzeba coś więcej? To już jest indywidualna kwestia.

Podsumowanie

Lekkość i trwałość konstrukcji sprawia, że nie musimy się z nimi obchodzić jak z jajkiem. Ładne, mocne etui ułatwi przechowywanie słuchawek jak i zabezpieczy je podczas transportu. Jednak mała wielkość może z czasem sprawić zakłopotanie bo dość dokładnie musimy zwinąć słuchawki, ponieważ mieszczą się praktycznie w nim co do milimetra. Niestety pilot jest niepraktyczny z powodu drobnych przycisków, które ciężko w ogóle nacisnąć. Gdy ktoś ma większe dłonie i palce, może być mniej przychylny. Do tego małe oznaczenie na tych guzikach sprawia, że są ledwo widoczne. Całość sprawia, że wiemy, z jakim produktem mamy do czynienia w takim przedziale cenowym. Nie są one z najwyższej półki, jednak stosunek jakości do ceny jest dobry.

Słuchawki kupimy już od 109,99zł.

Dziękujemy SPC Gear za dostarczenie słuchawek.

Artykuł SPC Gear Viro 101M. Recenzja pochodzi z serwisu World of Xbox.