Fabuły gier z serii Assassin’s Creed przedstawiają starcia pomiędzy bractwem asasynów i zakonem templariuszy, jak również widmo zbliżającego się końca świata, którego mogą uratować zebrane artefakty. Z czasem seria zaczęła trafiać na inny tor, gdzie otrzymaliśmy rozbudowany system rozwoju postaci, wybór kwestii dialogowych, czy też dodatkowe, mniejsze opowieści spoza głównego wątku, co wymagało spędzenia dużej ilości czasu przy grze. Czy tym razem Assassin’s Creed Mirage będzie powrotem do korzeni?

Mniejsze, ale czy lepsze?

Od samego początku Assassin’s Creed Mirage przedstawiano jako mniejszy tytuł. W omawianych materiałach deweloperzy porównali obszary w poszczególnych grach. Tak więc najnowszy tytuł wydawał się naprawdę mały, zważywszy na rozmiar mapy – cała mapa w Assassin’s Creed Mirage jest wielkości jednego regionu w porównaniu do tego, co oferowały poprzednie, całkiem spore trzy odsłony, czyli Valhalla, Odysey i Origins.

Mniejsza mapa to mniejszy obszar do zwiedzania, mniej znajdziek, mniejsze ryzyko znudzenia grą. Osobiście ucieszyło mnie to, ponieważ nie przepadam za ogromnymi obszarami do eksploracji. Podobnego zdania są pewnie też niektórzy z Was, jednak jak to bywa, ta zmiana może nie każdemu przypaść do gustu. Obszar mapy faktycznie jest mały w porównaniu do tego, co ujrzeliśmy, chociaż w Valhalli. Tam zostałam wręcz przytłoczona tym wszystkim, tym ogromem, co przełożyło się na porzucenie gry i przyznaję się do tego otwarcie. W Mirage eksploracja jest przyjemna, ponieważ odległość do pokonania nie jest duża i nawet poruszając się pieszo, nie czuć znudzenia w oczekiwaniu na dotarcie do właściwego punktu.

Basim, to Ty?

Gracze zaznajomieni z serią, znają postać Basima. W dzisiejszym omawianym tytule jest młodszy, ponieważ historia dzieje się 20 lat przed tym, co ujrzeliśmy w Valhalli. Basim Ibn Ishaq to nasz główny bohater zmagający się z koszmarami, które są wynikiem jego traumatycznych przeżyć. Jego zaburzenia snu spowodowane są doświadczonym stresem i natłokiem myśli, których ciężko jest zapomnieć.

Nasz protagonista jest synem architekta dorastającym w IX wiecznym Bagdadzie. Niestety nie jest mu dane dorastać ze swoim ojcem, a dodatkowo straciwszy matkę w młodym wieku, dorastał samotnie na ulicach Bagdadu, gdzie nie skąpił od drobnych kradzieży. Jednak jako uliczny złodziejaszek pragnął czegoś więcej. Postanowił ukraść coś, co wydawało się niemożliwe. Jednak nie wszystko poszło po jego myśli. Skutki tego wybryku okazały się tragiczne, jednak po przerażającej zemście, którą doświadczył Basim, przyłącza się do Ukrytych. Jego mentorką zostaje Roshan, która dostrzega w młodym Basimie potencjał. Doskonali on swoje umiejętności, poznaje tajemnicze rytuały i zasady, poznając przy tym swoją prawdziwą naturę. Czy stanie się najbardziej wszechstronnym i zaradnym zabójcą? Czy z buntowniczego młodego złodziejaszka zmieni się w wyrafinowanego Mistrza Asasynów? To pytanie znajdziemy po zakończeniu przygody w Assassin’s Creed Mirage.

Czy kontekst historyczny sprzyja wielu możliwościom rozgrywki i narracji? Zdecydowanie. Bagdad z IX wieku, jest jednym z najbardziej zaludnionych i tętniących życiem średniowiecznym miastem. Dookoła rozpościerają się liczne plantacje, ale nie brakuje miejsc handlowych, idealnych dla podróżników, kupców, naukowców i uczonych, zarówno tych miejscowych, jak i przybywających z daleka. Jako tętniąca życiem metropolią służy naszemu bohaterowi jako idealny, miejski teren łowiecki.  Liczne przeskakiwanie przez dachy, wspinaczki po wysokich wieżach i ucieczki przed strażnikami, pokazują płynny parkour, gdzie tylko się da. A da się praktycznie wszędzie.

PARKOUR!

Wspomniane wspinaczki, które wykonuje nasz bohater, wyglądają niesamowicie. Z łatwością dokonuje skoków, przeskoków czy chodzenia po linie nad zatłoczonymi uliczkami. Lekkość, z jaką wykonuje swoje akrobacje, zachęcają do ciągłego ich powtarzania, a nawet do posługiwania się tym, jako główny środek transportu. Podskok, podciągniecie, szybki bieg po dachu, kolejne skoki po dachach i już jesteśmy kilkadziesiąt metrów dalej.

Jednak, gdy poruszamy się na ziemi, nasz Basim potrafi okraść przechodniów, co pozwala nam na zebranie ciekawych łupów. Wyuczony złodziejaszek z chęcią korzysta z każdej możliwości, jaka tylko się przydarzy, nawet będąc Ukrytym. To pozwala na dokonywanie kieszonkowych kradzieży nie tylko u cywili, ale na sprytne wejście w posiadanie klucza od strażników pilnujących ciekawych miejsc. Jednak takie działania nie są legalne, więc przyłapani na gorącym uczynku (zarówno kradzieży, jak i zabójstwie) narażamy się na zdobycie złej sławy i umiejscowienie na liście gończym.

Czego oczy nie widzą…

Trzy progi złej sławy odpowiadają za naszą rozpoznawalność nie tylko wśród spacerujących strażników, ale i cywili. Początkowo cywile nas częściowo rozpoznają i mogę wezwać strażników. W drugim progu cywile nas chętniej zgłaszają, a do tego straż zwraca na nas uwagę. Trzeci próg to oczywiście poszukiwania na najwyższym poziomie, więc nie przejdziemy ulicami niepostrzeżenie. Aby jednak powrócić do czystego konta, musimy usunąć plakaty ze swoją podobizną lub zapłacić Munadi, aby pozbyć się całej złej sławy. Zapłata za pozbycie się rozgłosu to nie jedyna możliwość na wydawanie waluty w grze. Przekupić możemy ludzi w zamian za uzyskanie cennych informacji, zapłacić grajkowi za zwrócenie na siebie uwagi strażników, posłać grupę najemników, aby zaatakowali pobliską straż, czy wtopić się w tłum i poruszać się w obrębie patrolu kupców, którzy mogą wchodzić na wrogi teren bez konsekwencji.

Do odwracania uwagi, jak i przy cichych eliminacjach pomogą nam różne gadżety. Są to bomby dymne, jak i bomby zbliżeniowe, które skutecznie zasłonią pole widzenia i podduszą wrogów, a przy tym nam nie zaszkodzą, wabiki odwracające ich uwagę, strzałki, które możemy zatruć i dzięki nimi powalić nieprzyjaciela, jak również noże do rzucania. Noże i strzałki świetnie sprawdzą się na krótkim, jak i średnim dystansie. Oczywiście możemy je ulepszać, co czyni je jeszcze lepszymi narzędziami do użycia.

Jednak czasami nawet nasz pratagonista może potrzebować pomocy w oznaczeniu wrogów, a w tym najlepiej sprawdza się Enkidu, czyli nasz orzeł. Potrafi przeprowadzić zwiad, oznaczyć nieprzyjacieli, jak i drogocenne rzeczy, które moglibyśmy pominąć. Niekiedy może być w niebezpieczeństwie, ponieważ niektórzy strażnicy wyposażeni są w łuki, którymi skutecznie odstraszą naszego orła. Na szczęście po kilku minutach ponownie jest dostępny, ale zanim go poślemy w powietrze na zwiad, wyeliminujmy łucznika.

Od deski do deski

W Assassin’s Creed Mirage cała otoczka fabularna została ukazana w formie śledztwa. Wszystkie zadania i elementy z nią związane wyświetlane są na tablicy śledczej, gdzie widać jak dążymy na zasadzie „po nitce do kłębka”. Znajdziemy na niej wszystkie informacje, które uda nam się zdobyć, jak i cele, do których musimy się zbliżyć. Niektóre zadania będziemy mogli wykonać w dowolnej kolejności, jednak gra należy do tej liniowej i skupionej na fabule. Oprócz głównych zadań znajdziemy również zlecenia. Na tablicy staną się aktywne dopiero po zatwierdzeniu w siedzibie Ukrytych. Znajdziemy je na tablicy zaraz po wejściu do kryjówki. Wykonywanie zleceń to świetna okazja na wsparcie mieszkańców Bagdadu i wkradnięcie się w łaski buntowników, kupców i uczonych. Oczywiście nie robimy tylko tego z dobrej woli, ponieważ dostajemy za to wynagrodzenie.

W Assassin’s Creed Mirage próżno szukać progresu naszego bohatera, za to natomiast osiągamy nowe stopnie zabójcy, które pozwolą piąć się nam do najwyższej rangi, a tych mamy sześć: nowicjusz, uczeń, praktykant, adept, asasyn i mistrz. W grze znajdziemy drzewko umiejętności, które pozwala rozwinąć różne aspekty zjednoczenia się z cieniem. Niektóre pomogą zwiększyć zwinność, spryt czy też strategiczne myślenie Basima, jak i dodadzą Enkidu lepsze pole widzenia. Zdobyte punkty umiejętności możemy dowolnie wydawać, o ile mamy ich wystarczająco dużo. Początkowe umiejętności wymagają jednego punktu, natomiast do odblokowania kolejnych potrzebujemy już większej ilości.

Eksploracja

Wspomniana wcześniej pomoc Enkidu pozwala na łatwiejszą eksplorację pięknego Bagdadu. Przeszukanie okolicy z widoku z góry jest naprawdę pomocne, dlatego warto wydać punkty umiejętności na Enkidu. Oprócz tego, do łatwiejszej eksploracji otrzymujemy szósty zmysł naszego bohatera. Wzrok orła pozwala dostrzec interesujące rzeczy, które znajdują się dookoła nas, co również ułatwia poszukiwania. To nic innego jak podświetlenie pobliskich wrogów, cennych skrzyń, potencjalnych ofiar kradzieży kieszonkowej czy naszych celów, jak i zablokowanych drzwi i innych przeszkód.

Jak dobrze wiemy, czasami trzeba wyrwać się z miasta i w spokoju napajać się piękną przyrodą, z dala od miejskiego szumu. Do zwiedzania pięknych terenów posłuży nam nie tylko wielbłąd, ale też koń. Jazda jest przyjemna, a do tego (jak w poprzednich odsłonach) możemy włączyć autopilota, który zaprowadzi nas we wskazane przez nas miejsce. Jednak gdybyśmy chcieli szybko przedostać się w niektóre obszary, możemy skorzystać z szybkiej podróży pod warunkiem, że odblokowaliśmy punkty widokowe. Będąc w punkcie widokowym, nie należy zapominać o skoku wiary. Jest to już nieodłączny element serii, a jego niewykonanie powinno być surowo karane.

Walka w Assassin’s Creed Mirage

Skoncentrowanie rozgrywki na cichym przedostaniu się w zabronione miejsce, jak i skrytą eliminację, nie powstrzyma graczy przed wejściem w otwarty konflikt. Nawet zdarzyło się na początku, że zwyczajnie pomyliłam przyciski i zamiast wykonać cichą eliminację, Basim rozdarł się wniebogłosy, wymachując mieczem, co natychmiast zwróciło uwagą pobliskich strażników. Dalej pewnie domyślacie się, co było… Gdy jednak chcemy trochę pomachać mieczem, należy pamiętać o parowaniu czy też unikaniu ciosów w przypadku potężniejszych wrogów. Gdy nam to się nie uda, to chwilowe oszołomienie, jak i utrata części zdrowia może mieć negatywne skutki, ponieważ wróg może wyprowadzić kolejny atak. Niekiedy skończyć się mogą one śmiertelnie. Na szczęście nasz bohater jest na tyle zwinny, że z czasem potrafi wykonać kombinację powalającą kilku wrogów jednocześnie. Nawet nasze stroje, czy miecze mają znaczenie podczas walki, a ich dodatkowe przypisane atuty nie umkną nam. Oczywiście można je ulepszać, co pozwoli osiągnąć jeszcze lepszy wyniki.

Pięknie i przyjemnie

Gra prezentuje się bardzo dobrze, jednak można doszukać się elementów powiewających starszą odsłoną. Standardowo otrzymaliśmy suwak kalibracji HDR, dzięki któremu skąpany słońcem Bagdad wygląda jeszcze lepiej. Z pewnością każdy znajdzie idealne dla siebie ustawienie, aby podziwiać piękne widoki a do tego utrzymywać dobry poziom czerni.

Nie napotkałam błędów, czy innych dziwnych rzeczy, które mogłyby popsuć rozgrywkę. Czasami jednak dochodziło do wtapiania się tekstur. Działo się to, gdy po eliminacji wrogowie osuwali się ze ścian i częściami ciała przenikali przez elementy otoczenia. Tak jak wspomniałam, nie wpłynęło to na rozgrywkę, więc traktuję to z przymrużeniem oka. Naprawdę ciężko doszukać się mankamentów, które wprowadziły grymas na mojej twarzy. Może jednak oprócz własnej niezdarności przy próbie cichej eliminacji, co skutkowało wszczęciem alarmu.

Jeśli chodzi o sterowanie, to jest zaskakująco przyjemne. Płynność i gracja, z którą Basim porusza się po dachach, daje poczucie lekkości i zwinności. Z coraz to większą chęcią przeskakuje z jednej przeszkody na drugą. Ponadto prześlizguje się pod, jak i nad skrzyniami, gdy tylko zobaczymy, że jest taka możliwość. Podciąganie, skakanie, prześlizgiwanie się. Pełen parkour niczym ten, który można zaobserwować w najlepszych filmach akcji. Nie nudzi się, nie jest ograniczony, a przy tym nie wygląda sztucznie. Czasami, gdy zrobiło się bardzo gorąco i nacierali na mnie liczni wrogowie, miałam wrażenie, że niektórzy nie chcą mnie widzieć, jakby dawali mi szansę na ucieczkę. Jednak nie było to notoryczne i dość szybko ich przewaga rosła, co skutkowało moją porażką. Tak, wiem — gra zachęca nas do spokojnego i przemyślanego stawiania każdego kroku i nie wybacza trybu Rambo. Ale czasami po prostu trzeba narobić trochę hałasu.

Posumowanie

Od samego początku widzimy, jak rozgrywka skoncentrowana została na skradance i cichych eliminacjach. Nagrody w grze zachęcają do próby wykonania zadania w taki sposób, aby nie dopuścić się zabójstwa lub wykrycia przez wroga. Misje nie są długie, więc szybko przechodzimy z etapu zebrania informacji o potencjalnym celu aż do jego wykrycia i eliminacji. Jednak napotykane aktywności poboczne w postaci zleceń, czy otwieranie skrzyń z łupami, zbieranie artefaktów, jak i sama eksploracja okolicy potrafi sprawić, że zapominamy o tym, co dookoła nas się dzieje. Nie sposób wykonywać tylko i wyłącznie główne misje, skończyć tylko i wyłącznie fabułę bez wykonania tych mniejszych aktywności.

To ten typ gry, gdzie chce się zajrzeć w każde miejsce. Chcemy wykonać wszystkie dodatkowe zlecenia, jak i pomóc każdej osobie, która takiej pomocy będzie oczekiwała. Przy okazji przedostać się w niedostępne, zakazane miejsca i pozyskać cenne kosztowności. Każda nasza wątpliwość czy też ciekawość rozwiana będzie dzięki kodeksowi, w którym znajdziemy wszystkie najważniejsze informacje. Warto go poczytać, aby lepiej zrozumieć cały otaczający nas świat w grze.

Gracze, którzy pragnęli powrotu do mniejszego obszaru nie powinni narzekać. Otrzymujemy to, co chcieliśmy dostać, wraz ze szczyptą nowości. Skradanie się i ciche eliminacje kojarzyć się mogę z inną, kultową grą, Splinter Cell Blacklist. O ile w tym przypadku mamy inne czasy i inne narzędzia do wykonywania zabójstw, to uważne przemyślenie naszego kolejnego kroku wydaje się być podobne. Jedna mała pomyłka i cały plan legnie w gruzach.

Jeśli czekaliście na Asasyna z mniejszym rozmachem niż w ostatnich częściach, ale przy tym nie tracąc na jakości, będziecie zadowoleni. Przede mną jeszcze pozostały zadania do wykonania, jak i pozbieranie rzeczy rozsianych po Bagdadzie, od którego nie można się oderwać. Wbrew pozorom jest co robić!

Grę do recenzji otrzymaliśmy od Ubisoft Polska.

Artykuł Assassin’s Creed Mirage. Asasyn doskonały? Recenzja pochodzi z serwisu World of Xbox.

Jeżeli chodzi o serię Motorsport, to przyzwyczailiśmy się, że ta wydawana jest cyklicznie co około dwa lata. Tym razem przyszło nam jednak czekać znacznie dłużej, ponieważ mija właśnie sześć lat od wydania poprzedniej odsłony. Czas ten miał być tak długi ze względu na ogrom zmian w silniku gry i zbudowaniu wszystkiego zupełnie od nowa. Począwszy od modelu jazdy aż po samą wizję tego, czym tak naprawdę jest Forza.

Stąd też tym razem przy tytule nie ujrzymy żadnego numerka. Jest to swego rodzaju postawienie kreski pomiędzy tym co było a tym co jest teraz. To, co jest teraz, mogliśmy sprawdzić dzięki uprzejmości Xbox Polska na kilkanaście dni przed premierą. Jak więc nowa Forza Motorsport wypada w praktyce? Zapraszam do zapoznania się z moimi odczuciami.

NO TO JAZDA!

Twórcy przed premierą wielokrotnie chwalili się tym, jak przebudowali całą grę. Tym, jak realistyczna będzie teraz jazda. Jak wiele czynników i danych będzie branych pod uwagę i o ile więcej będzie ich łącznie. Oczywiście wszystko to w pełnym wymiarze odczujemy przede wszystkim na ustawieniach pełnej symulacji, bez żadnych wspomagaczy. Idealnie byłoby posiadać tu zaawansowaną kierownicę z systemem forced feedback. Takie kółka już swego czasu dla Was sprawdzaliśmy, a ich testy znajdziecie w dziale z recenzjami sprzętu. Głównie taka konfiguracja zapewni nam pełną immersję.

Jasną sprawą jest jednak to, że większość z nas grać będzie jednak na padzie lub co najwyżej prostym modelu kierownicy. Tu też jednak czuć różnicę, a na naszą jazdę prócz naszych umiejętności wpływ mają także takie czynniki jak nawet sama temperatura nawierzchni.

Gra klasycznie pozwala elastycznie dopasować poziom symulacji do naszych umiejętności, a każdą asystę włączymy lub wyłączymy zależnie od swoich potrzeb. Deweloperzy jednak w tej części zrobili ukłon w stronę maniaków czterech kółek. Podejście do tematu jest o wiele bardziej zaawansowane i poważne (ale i niedzielni kierowcy również będą zadowoleni).

Teraz przed przystąpieniem do każdego wyścigu należy ukończyć minimum dwa lub trzy okrążenia próbne, by móc się zapoznać z torem. Dla tych, co podchodzą do sprawy na serio, jest to niewątpliwie cudowna rzecz, jednak przykładowo ja do takiej grupy się nie zaliczam i nie ukrywam, że mocno mnie to na początku drażniło.

I wiele osób też może tak to z początku postrzegać, w końcu chcemy zrobić jeden wyścig i bez zastanowienia ruszać w następnym, gdzie trening oznaczony wielkim napisem „WYAMAGNE” temu nie sprzyja, aczkolwiek drobna rozgrzewka nie jest zła. Tylko właśnie drobna.

Sam jednak potrafiłem w sesje treningowe wkręcić się na tyle, że nie zdążyłem się zorientować, kiedy ukończyłem trzy wymagane okrążenia. Po prostu jechałem dalej i czułem się już jak na wyścigu, kiedy to ten był dopiero przede mną. W tym miejscu sprzedam Wam też pro-tip. Jeśli tylko chcecie, jazdę próbną pomimo oznaczenia „WYMAGANE”, można pominąć. Wystarczy przejść w zakładkę zakończ wyścig, a następnie wybrać „Pomiń trening”. Osobiście potrzebowałem jednak trochę czasu, by taką opcję odkryć.

Zakładam, że nie każdy znajdzie ją od razu, a takiego typu dodatkowe wyzwania mogą zniechęcić tych mniej zainteresowanych motoryzacją. Myślę więc, że opcja pominięcia powinna być bardziej wyeksponowana, albo wymóg ukończenia treningu powinien być zredukowany do przynajmniej jednego obligatoryjnego okrążenia i reszty wedle uznania. Naznaczę też, że trening to miejsce na dodatkowe punkty doświadczenia, a więc jest dobrą okazją do szybszego rozwoju nas samych, jak i auta pomiędzy kolejnymi zawodami.

Wszystko więc zależy od nas jak bardzo, ale też, na czym na tak naprawdę zależy, co nie zmienia moich powyższych spostrzeżeń.

Bez problemu dostosujemy także poziom trudności drivatarów, czyli naszych oponentów. Zadecydujemy zarazem o pozycji startowej, gdzie nim dalej tym większy bonus zgarniemy na koniec. Zakładając oczywiście wysoką pozycję na mecie.

Wisienką na torcie jest tryb jazdy dowolnej, gdzie stworzycie wyścig lub zawody Waszych marzeń i poćwiczycie swoje umiejętności bez żadnych konsekwencji czy ograniczeń. Cytując klasyka: Sky is the limit. Tym razem zabrakło za to trybu podzielonego ekranu, co zawsze było wyróżnikiem w przeciwieństwie do serii Horizon.

Dużo frajdy daje także tryb Rywali znany z poprzednich części. W tym trybie wybieramy klasę pojazdu oraz sam pojazd, jak wariant danego toru i jedyne co musimy zrobić to tylko (albo i aż) osiągnąć jak najlepszy czas. Konkurować będziemy z duchem naszego rywala, którego musimy prześcignąć.

Gdy to się nam uda od razu dostaniemy kogoś innego z lepszym czasem. I w ten sposób możemy jeździć bez przerwy do upadłego, również doskonaląc swoje umiejętności. Jeżeli nie mieliście okazji sprawdzić się w tym trybie, to serdecznie polecam.

Dla bardziej zaawansowanych ciekawą propozycją może być też tryb publicznych rozgrywek sieciowych. W Internecie w końcu nie brakuje tak zwanych kozaków. Będziecie więc mogli oczekiwać tu prawdziwych wyzwań. Oczywiście nic nie stoi na przeszkodzie, by grać wyłącznie ze znajomymi. Co tylko dusza zapragnie.

TRASY I AUTA.

Forza zawsze powalała kosmiczną liczbą dostępnych aut. Nie inaczej jest i tutaj, gdzie na start otrzymujemy 500 bardzo dobrze odwzorowanych pojazdów przeróżnych marek. Oczywiście to ile ich faktycznie będziemy mieć finalnie do dyspozycji, będzie zależało od posiadanej wersji gry. Pamiętajcie tutaj, że tytuł naturalnie w dniu premiery zawita do katalogu Xbox Game Pass w wersji podstawowej.

Gdy mówimy o tym, co widzimy na pierwszy rzut oka, to zawsze wygląda to kapitalnie, jednak nie wszystkie samochody są dopracowane jednakowo. Mam tu na myśli tryb ForzaVista, gdzie w naszym garażu możemy przyjrzeć się naszemu cacku z bliska. Pootwierać drzwi, bagażnik czy maskę.

Tutaj więc warto mieć na uwadze, że nie każdy dwuślad pozwoli zajrzeć sobie pod maskę. Takie detale oferują przede wszystkim najpopularniejsze modele, zarówno nowsze, jak i starsze klasyki.

Przechodząc zaś do torów, to tych na start mamy 20. Praktycznie każdy z nich możemy przejechać w kilku wariantach tras. Bez problemu dostosujemy też dowolną pogodę.

TYLKO MNIE KOCHAJ!

Nowa Forza Motorsport ma skupiać się na naszej więzi z pojazdami. Nie chciano, byśmy po jednych zawodach porzucali swój pojazd i brali następny i tak w kółko. Chciano nadać im swego rodzaju duszy, by nie patrzeć na nie jedynie przedmiotowo a zobaczyć coś więcej.

W tym celu przygotowano poziomy dla każdego z posiadanych pojazdów. Te będziemy zdobywać nie tylko z każdym ukończonym wyścigiem, ale z każdym pokonanym zakrętem, czy też z każdym wyprzedzonym kierowcą, o czym szerzej napiszę za moment. Zarówno w trybie kariery, gry wieloosobowej, jak i jazdy dowolnej. Dzięki poziomom odblokujemy możliwości kolejnych ulepszeń pojazdu (te oczywiście nie są darmowe).

Oznacza to więc, że mimo posiadanego budżetu nie zrobimy w aucie wszystkiego od razu. Musimy spędzić z nim całkiem sporo czasu na torze. Dla przykładu po ukończeniu jednej serii zawodów Volkswagenem i paru jazdach swobodnych dobiłem do około 25 poziomu, gdzie do całkowitej wymiany silnika wymagany jest 40.

Jest to mechanika, która prawdopodobnie nie spodoba się każdemu. Jednak do mnie samego przemawia i wydaje mi się, że większość graczy stwierdzi to samo. Powiązano to jednak z innymi, fajnymi mechanikami. Doskonałym przykładem będą tu oceny odcinkowe, gdzie nasza jazda zostanie zweryfikowana nie tylko pod kątem prędkości, ale i stylu. W zależności od tego, jak dobrze sobie poradzimy, otrzymamy stosowną notę w skali od 1 do 10 oraz adekwatną ilość punktów doświadczenia.

To jak nam poszło, wyraźnie zobaczymy na ekranie, a rekord zostanie zapisany, dzięki czemu będziemy mogli się nieustannie doskonalić aż do perfekcji. Za dziewiątkę czy dziesiątkę otrzymamy nawet dwa oddzielne osiągnięcia w systemie Xbox Network. Wirtualny sędzia oceni także, czy ścięte zakręty powinny nieśc za sobą karę czasową.

Natomiast gdy zechcecie sprawdzić zupełnie nowy, niekoniecznie tani pojazd, to idealnym rozwiązaniem będzie jazda w trybie dowolnym, gdzie swobodnie wypożyczymy auto na przejazd próbny.

PROGNOZA POGODY

Zmiany zaszły też, jeżeli chodzi o pogodę. I choć tutaj pod pewnymi względami jest zdecydowanie lepiej, to są też obszary, gdzie wypada to bladziej. Głównym plusem jest pełna swoboda w doborze pogody, czy też wybór pory dnia niezależnie od toru. Do tej pory noc, czy deszcz wspierała jedynie garstka wybranych tras.

Tym razem nie dość, że możemy zrobić to wszędzie to i znacznie dokładniej. Pora dnia nie ogranicza się jedynie do wyboru dzień/noc, ale jest tu pełen wachlarz możliwość. Przykładowo wczesny ranek, ranek, południe, wieczór, noc, północ i tak dalej. To samo tyczy się pogody. Do wyboru czekają takie warianty jak lekka mgła, częściowa mgła, silna mgła, mżawka, deszcz, ulewa czy burza.

Upływ czasu czy zmienna, dynamiczna pogoda także nie stanowi problemu. Na samej już tej płaszczyźnie można więc mówić o sporym postępie. Jak najbardziej warto też dodać, że zmiana pory dnia nie kończy się jedynie na aspekcie wizualnym. Tym razem pora dnia jak i pogoda niesie ze sobą inną temperaturę, która także wpływa na nawierzchnię. Inaczej więc będziemy jechać po torze, który jest nawet suchy o różnych porach dnia.

I do tej pory jak najbardziej jest wszystko super, jednak tak duże zmiany niosą za sobą pewne kompromisy. Dla przykładu przypomnijcie sobie, jak przy Forzie Motorsport 6 chwalono się tym, jak dokładnie skanowany był każdy tor w realnym świecie, by móc idealnie odwzorować go w grze z taką dokładnością, że mieliśmy nawet oddane rzeczywiste kałuże.

Oczywiście najazd w nie powodował bardzo intensywnego wpływu na auto, oddając zarazem przyjemny efekt wizualny rozprysku wody. Tym razem niestety na takie kałuże nie traficie. Teraz tor jest zwyczajnie jednolicie mokry.

Podobnie słabiej moim zdaniem wypada noc, gdzie mam na myśli ciemność. W poprzednich częściach noc była prawdziwą nocą, totalna ciemność, gzie nierzadko ratowały nas jedynie nasze reflektory. Teraz zaś niebo jest dosyć jasne, nie jest to oddane aż tak realistycznie.

NIE WIDZĘ PRZESZKÓD

Przełomowym dla tej części elementem jest niewątpliwe pełne wsparcie dla osób nie tylko niedowidzących, ale i całkowicie niewidomych. Pomyślicie sobie, że ale jak to, jak to możliwe, by osoba niewidoma prowadziła pojazd mający kilkaset koni mechanicznych pod maską? Otóż wbrew pozorom jest to możliwe. I oczywiście nie mówię tu o narracji, która ogranicza się to poruszania się po menu. W samych wyścigach jesteśmy w stanie włączyć sygnalizację za pomocą emisji specjalnych dźwięków, które usłyszymy podczas jazdy.

Dla przykładu, gdy jadąc, zaczniemy zbaczać na prawą krawędź toru, wtem usłyszymy coraz szybciej pikające tony z tego właśnie kierunku (wszystko to najlepiej działa na słuchawkach). Wtem wiemy, by zacząć odbijać w przeciwnym kierunku. Zbliżając się do zakrętu, usłyszymy trzy dźwięki o innym tonie, które informują nas, jak daleko ten zakręt się znajduje. Dodatkowo narracja głosowa poda nam ostrość zakrętu w skali od 1 do 6. W tym samym czasie dźwięk naszego silnika wyraźnie przeniesie się w lewą lub prawą słuchawkę. Dzięki temu jesteśmy w stanie określić, w którym kierunku powinniśmy skręcić i kiedy to skręcanie zakończyć.

By jeszcze łatwiej było się poruszać, możliwe jest wyłączenie kolizji z innymi pojazdami.

Wszystko to wydało się dla mnie niesamowicie ciekawe, dlatego też spędziłem w tym trybie trochę czasu z zasłoniętymi oczami. Wyczucie przestrzeni niewątpliwie wymaga dłuższej nauki. Zarówno ogólnie, jak i na konkretnym torze. Choć moja jazda bardziej przypominała bardziej toczenie się z prędkością ok. 40 km/h niż jazdę przypominającą rywalizację o szczyt podium, tak też udawało mi się nie raz wyczuć momenty z długą prostą, gdzie z powodzeniem pozwalałem sobie docisnąć stopę na gaz. No dobra, nie będę ukrywać, że raz zaliczyłem porządny dzwon ze ścianą, ale totalnie nie wyłapałem sygnalizacji dźwiękowej, by zwolnić.

Radość na mej twarz rosła jak czułem, że jadę jednak coraz płynniej, pokonując kolejne zakręty. Bez większych problemów udawało mi się także wrócić z trawy czy też kamieni na tor bez funkcji przewijania. Po pierwsze dokładnie słyszałem, w którym kierunku jechać, a i pomagały też naturalne dźwięki nawierzchni. Podobnie pomocne okazać się mogły dźwięki silników innych pojazdów, które nakreślały kierunek jazdy. Te jednak potrafiły też zarazem być formą utrudnienia, kiedy to dźwięki kilkunastu pojazdów skutecznie tłumiły specjalnie wydawane dla nas dźwięki.

Tak więc, możliwości dostosowywania asyst pod tym względem jest wiele i jest to bardzo elastyczne. Wierzę i mam nadzieję, że przyniesie to radość i satysfakcje niejednej osobie. To bardzo ważne, że w grach pojawiają się takie udogodnienia. Tutaj warto też mieć na uwadze dostępność co-pilota na konsolach, który pozwala wykorzystać dwa kontrolery jako jeden.

ASPEK AUDIOWIZUALNY

Tym razem wyjątkowo zacznę od tego, co słyszymy. Oczywiście dla jasności zaznaczę, że grę testowałem na kinie domowym z systemem 5.1 naprzemiennie ze słuchawkami z obsługą Dolby Atmos for headphones. Nie będzie zaskoczeniem, kiedy napiszę, że pierwsze skrzypce gra silnik auta. Te dźwięki jak najbardziej wybrzmiewają bardzo godnie, podobnie reagując na otoczenie.

Fale dźwiękowe doskonale reagują na otoczenie, odbijając się od innych aut, czy też elementów toru takich jak barierki. Szczerze nie wiem, jak jest teraz, ale pamiętam dobrze, że w poprzedniej części zastosowano właśnie ray-tracing dla dźwięku. Niemniej, jakby nie było, jest bardzo dobrze.

Świetnie wypadają też przejazdy pod mostkami czy tunelach, niskie tony w subwooferze robią wtedy dobrą robotę. Nową są również efekty dźwiękowe kolizji. Te są teraz mocniejsze i pełniejsze. Jeżeli mowa zaś o grafice, to jest lepiej od poprzedników. Nie jest to natomiast efekt wyrywający z kapci, a dla lepszego zestawienia musiałem wrócić do dwóch poprzedników. Różnica tak jak wspomniałem, owszem jest, ale nie robi piorunującego wrażenia jak na sześć lat czekania. Zwłaszcza że gra ukazuje się jedynie na najnowszą generację konsol. I mówię tu zarówno o trybie wydajności jak i tym skupiającym się na jakości, zostawiając produkcję na nie więcej niż 30-stu klatkach na sekundę.

Tak samo, jak już napisałem parę akapitów wyżej – noc nie jest tak intensywna, jak by być mogła, co niewątpliwie fenomenalnie wypadałoby na OLEDach. Z kolei niejednolita mgła sprawdza się już fantastycznie, po wjeździe w intensywnie zamglony obszar widoczność spada do zaledwie kilkunastu metrów w czasie, gdy musimy pędzić kilkaset kilometrów na godzinę.

Elementy otoczenia toru są raczej proste i powtarzalne, ubogie w detale. Jednak gdy mijamy wszystko z prędkośćią kilkuset kilometrów na godzinę jest to zupełnie niewidoczne. Dzięki temu zabiegowi możnabyło zaoszczędzić moc obliczeniową i wykorzystać ją na innym polu.

W GARAŻU JESTEM!

W warsztacie dokonamy dziesiątki przeróżnych prac. Jeżeli tylko pozwoli nam na to budżet i osiągnięty poziom pojazdu, to wymienimy takie elementy jak układ paliwowy i olejowy, intercooler, wałki rozrządu, koło zamachowe i nie tylko. Dla tych, co trochę w tym siedzą i co nieco na ten temat wiedzą, będą czuli się jak dziecko bawiące się ulubionymi klockami. Tak elastyczna możliwość dopasowania pojazdu czy też dostosowania przeróżnych parametrów.

W tym ciśnienie w oponach, skrzynia biegów, geometrię kół, a nawet stabilizatory poprzeczne. Jest tego cała masa, a dla niektórych pewne elementy mogą brzmieć jak czarna magia. To też ogromne pole do kombinowania i szukania idealnych rozwiązań skrojonych pod siebie, tak by wykorzystać nie tylko pełen potencjał siebie, ale i samochodu. Wszelakie zmiany w przejrzysty są w przejrzysty sposób pokazane, dzięki czemu wiemy co i jak wpłynie na jazdę.

Gdy jednak nie czujemy się w takich pracach zbyt mocni, to możemy skorzystać z gotowych rozwiązań oferowanych przez grę, a także pobierać gotowe tuningi przygotowane przez społeczność.

Zmienimy także wygląd naszego kierowcy. Ten jednak ogranicza się jedynie do wyboru płci czy kombinezonu jako całość. Nie zmienimy oddzielnie kasku, rękawiczek czy obuwia. Jest za to, w czym wybierać a przygotowane kreacje prezentują się naprawdę przyzwoicie.

INTREFEJS

Pod względem przejrzystości menu użytkownika moje podium wygląda następująco: Forza Motorsport (2023), FM 6 i FM 7. I o ile to ostatnie sprawia wrażenie czytelnego, to w zestawieniu z oboma konkurentami jest mocno naćkane i ociężałe. W FM6 wykorzystano modne wtedy kafelki.

Teraz postawiono na zwykłą przejrzystość i zwykłe tekstowe menu ułożone od góry do dołu z dużą przestrzenią na wyeksponowanie naszego auta na ekranie głównym. Widzimy więc przede wszystkim to, co najważniejsze. To, o czym tak naprawdę jest ta gra. Mało tego, zadecydujemy nawet, jakie samochody znajdą się na naszej wystawce.

Prostota to także dobre i sprawdzone rozwiązanie na lata. Dzięki temu nie ma tu nic, co by mogło się znudzić czy przejeść przez najbliższe lata. Brak cyferki przy tytule też może sugerować, ze nieprędko otrzymamy kontynuację, a być może będziemy żyć dłuższy czas z jedną, stale doskonaloną grą.

PODSUMOWANIE

Trudno jest napisać coś o takim tytule w paru słowach. Niewątpliwie należy przyznać tylko, że ta odsłona jest jak dotychczas najlepszą. Wnosi do serii wiele dobrego, ale w całokształcie nie robi też totalnej rewolucji. Otwiera się na bardziej zaawansowanych graczy, wciąż pozostając dostępną dla tych, co dopiero chcą zacząć swoją przygodę z wyścigami. Kusi jeszcze bardziej dzięki dostępności w katalogu Xbox Game Pass od dnia samej premiery, czyli 10-go października. Posiadacze early access zagrają już jutro.

Grę do recenzji otrzymaliśmy od Microsoft Polska.

Artykuł Forza Motorsport – Pierwsza na linii mety? Recenzja pochodzi z serwisu World of Xbox.

Inwazja Piglinów zagraża istnieniu Nadziemia. Twoim zadaniem jest wcielić się w bohatera, który uratuje istnienie tutejszego świata. Tak w prostych słowach brzmi najnowszy spin-off Minecrafta. Niewątpliwie słyszeliście też albo nawet graliście w Minecraft Dungeons. Czym te gry się różnią i czego możemy spodziewać się po Minecraft Legends? Zapraszam do lektury!

Za młodziaka sporo zagrywałem się w Total Miner – był to odpowiednik Minecrafta z serii gier Indie dla Xboxa 360. Było tam kilka rzeczy, które mnie przekonały do tego odpowiednika względem pierwowzoru. W tego tez oczywiście swoje pograłem. Tak samo w Minecraft Dungeons. Tytuł mnie wciągnął totalnie, a na wieść o nadciągającym Legends przebierałem nóżkami na premierę. Ku mojej radości, dzięki uprzejmości Xbox Polska, mogłem wskoczyć do zabawy kilkanaście dni wcześniej, by móc dziś podzielić się z Wami moimi, jak najbardziej pełnymi wrażeniami.

Jeżeli ogrywaliście wcześniej Dungeons, to pomimo dosyć podobnego wyglądu gry, spodziewajcie się zupełnie czego innego. Przejdźmy przez wszystko krok po kroku. Do kogo w ogóle adresowany jest ten tytuł? Otóż zarówno starsi, jak i lubiący klimaty strategii gracze, a także Ci młodsi (PEGI 7) powinni dać radę. Aczkolwiek tym młodszym momentami być może będzie trzeba nieco wspomóc. Zdecydowanie dużym plusem, o którym wart wspomnieć jest dostępność pełnej polskiej wersji językowej zarówno jeżeli chodzi o dubbing jak i napisy!

No to zaczynamy! Na start wybieramy jedną z pięciu dostępnych postaci. Te, choć różnią się klasami (mamy na przykład maga i łucznika) tak różnice pomiędzy bohaterami są wyłącznie kosmetyczne. Następnie trafiamy pod opiekę trzech opiekunów — Pomyślunku, Oczka i Akcji. Ci w dużej mierze będą swego rodzaju narratorem, który będzie towarzyszyć nam w całej przygodzie. Ostrzegą przed zbliżającym się niebezpieczeństwem czy też podzielą się istotnymi wskazówkami.

My zaś na start do towarzystwa otrzymamy konia, na którym to będziemy się poruszać po całym Nadziemiu. Z biegiem czasu odkryjemy też inne stworzenia takie jak tygrys czy pająk. Te już będą charakteryzować się innymi zdolnościami. Przykładowo wspomniany pająk pozwoli poruszać się po pionowych ścianach.

Moby — one będą niezbędne na drodze do naszego zwycięstwa. Jak to na grę strategiczną przystało zbierać będziemy swoją małą, a wraz z postępami coraz to większą armię. Jeżeli uniwersum Minecrafta nie jest Wam obce, będzie znacznie łatwiej. Będziecie zwyczajnie wiedzieć, który mob co potrafi. Oczywiście wszystko sprawdzicie na bieżąco we wbudowanym podręczniku. Gra ma jednak sporą moim zdaniem wadę — brak możliwości pauzowania. Co byśmy nie robili, rozgrywka cały czas toczy się dalej. Trzeba o tym pamiętać i na to uważać.

Wracając do mobów — te będziemy mogli wzywać odgrywając specjalne melodie przy odpowiednich spawnerach, które wcześniej będziemy musieli wybudować. Te stawiać możemy niemalże wszędzie, o ile nie jest to fragment zniszczonej ziemi — te obszary z czasem też naprawimy. Reasumując spawnery przygotujemy niemalże wszędzie tuż obok toczącej się akcji. Samych spawnerów też jest kilka rodzajów — każdy odpowiada za inny rodzaj moba, których to na star do dyspozycji mamy dwa rodzaje a na start potowarzyszyć może nam maksymalnie dziesiątka jednocześnie.

Tylko od nas samych zależy, z jakich jednostek zbudujemy swoją armię, która będzie za nami podążać. Tutaj podobnie wraz z podstępem fabularnym zdobędziemy czy też odblokujemy coraz to silniejsze moby w tym na przykład Creepery. Stanie się to między innymi za pomocą nawiązywania sojuszy. Gdy tylko Pigliny zaatakują dajmy na to owe Creepery my możemy pomóc uratować ich wioskę. W zamian otrzymamy możliwość budowania ich spawnera.

Oczywiście, by nie było zbyt kolorowo i łatwo — do przygotowania spawnera i wywoływania kolejnych mobów potrzebne będą nam surowce. Warto więc je zbierać na bieżąco przemierzając świat. W tym pomogą tam Alianci. Tych także na start otrzymamy mocno ograniczoną ilość, która będzie wzrastać.

Aby rozpocząć zbieranie zasobów, załóżmy na to drewna, wyznaczamy jedynie Allajom obszar gdzie znajdują się drzewa. My idziemy dalej, oni w międzyczasie zbierają. Rzecz jasna nasz „szpichlerz” także ma swoje limity, które to będziemy w stanie luzować przy Studni Przeznaczenia.

Studnię odwiedzać będziecie nieraz. To właśnie tutaj dokonamy jakichkolwiek ulepszeń. Do takich ulepszeń możemy zaliczyć między innymi dodatkowych Allajów, czyli zbieraczy surowców, co pozwoli pozyskiwać je jeszcze efektywniej. Zwiększymy także liczbę mobów, które za nami mogą podążać oraz tych, które możemy zespanować. Tak samo zwiększymy maksymalny ilość danego surowca, który możemy przechowywać.
Sposób dokonywania ulepszeń jest swego rodzaju min grą. Otóż wokół Studni Przeznaczenia znajdują się cztery strefy.

W nich możemy stawiać specjalne filary, które odpowiadają innym udoskonaleniom. Filary mogą mieć nieco inny kształt. Mamy więc tu do czynienia z czymś na zwór tetrisa -nim więcej uda nam się filarów upchnąć w strefie, tym lepiej. Oczywiście w razie potrzeby zburzymy stare, by wznieść nowe. Wszystko to oczywiście będzie wymagało kolejnych surowców.

Ulepszenia będą więc nieuniknione, by skutecznie bronić się przed kolejnymi atakami Piglinów. W każdym momencie możemy podejrzeć mapę gry. Tam zobaczymy nasze wioski, obozowiska Piglinów oraz kilka innych interesujących rzeczy, które napotkacie na swojej drodze.

Naszym zadaniem jest wyniszczanie każdej kolejnej bazy, prowadząc to pokonania przywódców, odpowiedzialnych za poszczególne grupy obozowisk. Zwlekanie z atakiem działać będzie na niekorzyść. Wrogie jednostki będą się rozbudowywać, a także atakować nasze wioski, wykradając przy tym zebrane materiały.

Gdy już przystąpimy do ataku, głównym celem będzie zniszczenie portalu Netheru, z którego wychodzą wrogie Pigliny. Oczywiście nie będzie to należało do najłatwiejszych zadań (gdzie poziom trudności jest inny dla każdego obozu). Po drodze czekać na nas będą wieże, z których będą leciały do nas strzały i kilka innych budowli, które zrobią wszystko, by utrudnić nam skuteczną szarżę.

Koniecznie przed atakiem należy postawić wymagane przez nas spawnery i wezwać odpowiednią ilość mobów. Swojej armii wydamy kilka podstawowych, ale i zarazem kluczowych poleceń, takich jak podążanie czy szarża na konkretny kierunek bądź cel. Łącząc te polecania, dokonamy skutecznego ataku.

Pamiętać też należy, by w międzyczasie mieć na uwadze bezpieczeństwo naszych wiosk. Gdy tylko zostanie zaplanowany atak, dowiemy się o tym z wyprzedzeniem. To dostatecznie dużo czasu, by zabezpieczyć siedlisko. Nawet bym powiedział, że zbyt dużo. Nie raz byłem już gotowy na walkę po zmroku, a do zachodu słońca było jeszcze dosyć sporo czasu. Zarazem zbyt mało, żeby zrobić w międzyczasie coś innego i zbyt dużo, żeby bezczynnie czekać. Zabrakło tu jak dla mnie możliwości jego przyśpieszenia. Jeżeli zaś chodzi o sam proces przygotowywania to tutaj analogiczne, jak w przypadku wrogich obiektów napotkamy mury czy wieże strzelnicze, tak samo te ustawimy w naszych wioskach. Te domyślnie będą drewniane, więc nie spodziewajcie się tutaj rewelacji, jeżeli chodzi o wytrwałość.

Na szczęście tutaj z pomocą przyjdą specjalne budynki, w tym kamieniarz, które pobliskie budowle przemieni na kamienne. I tak jak my przy ataku obozowiska nacieramy na portal, tak samo Pigliny będą atakować serce naszego miasteczka. My zaś musimy przez określony czas odpierać kolejne hordy wroga. I tak oto w dużej mierze wygląda linia fabularna.

Temu wszystkiemu towarzyszą cudowne widoki. Świat podzielony jest na kilka różnorodnych biomów. Przemierzać więc będziemy tereny zielone, pustynie, bagna, góry. Nie zabraknie więc zróżnicowanych krajobrazów i warunków pogodowych. Wisienką na torcie są iście kinowo przygotowane cutsceny. Cudownie to się słucha i ogląda, zwłaszcza że jak już wspomniałem mamy tu pełną polską lokalizację.

Fabuła to jednak nie wszystko. W grze nie zabrakło dodatkowych trybów, zawierających specjalne wyzwania czy rozgrywki wieloosobowe w tym cross-play. Jest więc co robić, gra wciąga, a co ważne w dniu swojej premiery (18 kwietnia) będzie dostępna w ramach Xbox Game Pass. Ja bawiłem się naprawdę nieźle, no może momentami lekko powtarzalnie, ale jest to tytuł, który dobrze będę wspominał i regularnie wracał zrobić nowe zadania poboczne. Jeżeli to mogą być Wasze klimaty, sprawdźcie koniecznie!

Grę do recenzji otrzymaliśmy od Microsoft Polska.

Artykuł Minecraft Legends – Recenzja pochodzi z serwisu World of Xbox.

Pewnie nie jestem jedyny, który na każdy nowy dodatek do Forzy Horizon zaciera rączki. Poprzednie rozszerzenie Hot Wheels wypadło naprawdę nieźle, co też pozwoliłem sobie posiać w oddzielnej publikacji. Tym razem mieliśmy otrzymać coś, co z pierwszej odsłony mogą pamiętać raczej jedynie ci najwierniejsi fani serii. A mowa tu o wyścigach rajdowych z pilotem. Z tymi mieliśmy już bowiem do czynienia w DLC z jedynki.

Od tego czasu jednak „troszkę” czasu już minęło. Jak więc zespół Turn 10 poradził sobie z tym zadaniem dziś?

Całą akcję przeniesiono na nową, oddzielną mapę – Sierra Nueva. Ta, choć została podzielna na kilka różnorodnych biomów, tak na pierwszy rzut oka niekoniecznie poczujemy tutaj powiew świeżości. Całość dosyć mocno przypomina to, co już znamy z podstawki. Jasne, mamy tutaj do czynienia z nowymi rodzajami obszarów, jedna bardziej przypominają one nieco podrasowane miejsc, która już doskonale znamy.

Efekt wow i powiew czegoś nowego możemy poczuć dopiero przy kombinacji z pogodą. Burza deszczowa, piaskowa, noc. Wtedy czuć, że coś się dzieje, jest inaczej, jest fajnie, jest imponująco.

Na terenach Sierra Nueva stworzono trzy zespoły rajdowe. W nich rządzić będą kolejno: Alexa, Alejandra i Ramiro. Każdy z nich charakteryzuje się innym stylem zawodów i autami. Podziału dokonano na rajdy żużlowe, szosowe i nocne. I tutaj tak naprawdę nie musicie się zastanawiać, co jest fajniejsze, co wolicie przejść w waszej kampanii, do której drużyny dołączyć. Nic Wam bowiem nie umknie. Wraz z postępami dla jednych odblokujecie możliwość jazdy dla drugich i tak dalej. Plusem za to jest to, że sami możecie zadecydować o kolejność. Kto pierwszy, kto drugi, a kto trzeci.

Oczywiście Forza Horizon nie byłaby sobą bez odrobiny szaleństwa. W wyścigach rajdowych rzecz jasna nie zabraknie kaskaderskich popisowych skoków, a nasz pilot, zamiast zasiąść obok nas – znajdzie się w powietrzu, w helikopterze. To oczywiście tylko dodaje efektowności do całego spektaklu. Do tego tona kurzu, deszczu, piorunów i uczta dla oczu i uszu gotowa.

Forza ma to do siebie, że ilekroć by się do niej nie wracało, to grafika zapiera dech w piersiach. Można jeździć i podziwiać w nieskończoność. Zwłaszcza gdy mówimy tu o mocnym PC, czy Xbox Series X, na którym to owe DLC ogrywaliśmy.

To, co się dzieje wokół auta, ta wspomniana pogoda, dym… Bądźcie gotowi solidnie ubrudzić Wasze auta, bo tego nie unikniecie. Odpuście więc sobie myjnie, zwłaszcza przed wyruszeniem w drogę. Jednak po zgaszeniu silnika będziecie mieli ochotę pograć w PowerWash Simulator i porobić odrobinę porządków.

Fajnie też pogoda współgra z otoczeniem i nawierzchnią. Gdzie w upalny i suchy dzień piach na pustyni będzie się intensywnie kurzył, tak w trakcie deszczu będzie zauważalnie mokry i lepki, gdzieniegdzie pojawią się kałuże.

Przejeżdżając trasy w nowy sposób, wszystkie drogi pokonamy w pojedynkę, bez innych aut. Z kolei nasz pilot z powietrza z odpowiednim wyprzedzeniem da nam znać o rodzaju zbliżającego się zakrętu. Zmienia się też wprawdzie charakter trasy – jest mniej przewidywalnie, mniej oczywiście. Nie są to co do zasady typowe wyścigi uliczne. Jeżeli zaś jednak preferujecie tradycyjne rozwiązania, to każdą z tras pokonacie w klasyczny sposób. Z oponentami i bez notatek pilota.

Na mapie nie mogło też zabraknąć mniejszych atrakcji pobocznych, takich jak znaki ostrzegawcze, fotoradary, strefy driftu i tka dalej. Rzeczy znane i lubiane. Dodano jednak parę nowości w postaci specjalnych skrzynek i piniat w kształcie… czerwonych samochodów, rozlokowanych po bezdrożach całej Sierra Nuevany. Oczywiście za strącenie ich w odpowiednich ilościach czekają osiągnięcia oraz wyzwania w grze, za które przyznawane są punkty a wraz z nimi elementy kosmetyczne dla naszej postaci.

Dodatkowo spodziewajcie się też mini wyzwań takich jak ukończenie dwóch znaków ostrzegawczych na minimum jedną gwiazdkę w określonym czasie bez szybkiej podróży. Moją piętą Achillesa oczywiście są strefy pomiarowe – te muszę jeszcze trochę pomęczyć, by wycisnąć z każdej z nich pełna ilość gwiazdek.

DLC zrecenzowaliśmy dzięki przekazanej wcześniej grze Forza Horizon w wersji Deluxe przez Microsoft Polska.

Artykuł Forza Horizon 5: Rally Adventure. Recenzja pochodzi z serwisu World of Xbox.

Każdy pewnie nie raz konstruował papierowe samoloty. Niektórzy, bardziej kreatywni i uzdolnieni manualnie robili niesamowite odrzutowce, ale i nie tylko. Zabawa w wyścigi do celu, czy na najdłuższą przebytą odległość dawała niezwykłą frajdę. Jednak takie samoloty nie mogą się równać z tym, co zobaczyłam w tej grze.

Zaczarowany świat

Dzisiaj właśnie przenosimy się do ręcznie robionego papierowego świata. Wszystko zostało wykonane ręcznie i przeniesione do gry. Wycinanie, składanie i klejenie. Mnóstwo wykonanej pracy, która przyniosła nieziemskie efekty. Cały ten papierowy świat został wykonany przez jednego człowieka. Oczywiście, nie mogło zabraknąć też artysty muzycznego, jak i artysty sfx.

Papetura, czyli dzisiejsza gra opowiada historię papierowego (a jakże by inaczej!) stworka o imieniu Pape. Został uwięziony w kwiecistym więzieniu, lecz z naszą małą pomocą udaje się mu uciec. Napotyka różne przeciwności, które w formie łamigłówek musimy rozwiązać.

W trakcie przemierzania tego niezwykłego i momentami mrocznego świata nasz Pape spotyka Turę, którą się opiekuje. W ramach wdzięczności Tura pomaga pokonać potwory, które zagrażają ich papierowemu światu.

Papier i nożyce

Do stworzenia tej przygodowej gry logicznej użyto prawdziwych fizycznych modeli papierowych. Niezwykła gra świateł, w zależności od użytego papieru, odbija światło lub przepuszcza je, ukazując piękne prześwitujące wzory. Klimatyczna muzyka dodaje immersji na każdym postawionym kroku w tym papierowym świecie.

Ciekawostką jest fakt, że użyto zwykłego, taniego drukarskiego papieru, aby podkreślić czystą formę modeli papierowych. Malowane są jedynie światłem.

Gra niestety jest dość krótka, co mnie zasmuciło. W spokojnej rozgrywce ukończymy ją w ok. 1-1,5h. Momentami jednak ten czas się  wydłuża przez ukryte łamigłówki. Były momenty, gdy nie widziałam co dalej zrobić. Jednak, gdy staniemy w martwym punkcie, możemy wyświetlić okno z pomocą. Jednak zanim otrzymamy małą podpowiedź, ukaże nam się dymek z krótką mini grą, w której musimy złapać wszystkie muszki. Po tej szybkiej zagadce wyświetli nam się krótka animacja z podpowiedzią. Za przejście gry zostaniemy nagrodzeniu calakiem, ponieważ wszystkie osiągnięcia wiążą się z fabułą.

Wciągająca, zagadkowa i poruszająca gra potrafi oczarować jakością wykonania. Nie sposób opisywać grę, w nią po prostu trzeba zagrać!

Za nią przyjdzie Wam zapłacić 45,99 złotych w Microsoft Store.

Grę do recenzji dostarczyło Feardemic Games.

Artykuł Papetura – recenzja gry wykonanej z papieru pochodzi z serwisu World of Xbox.

Animal Shelter Simulator jest grą nieco inne niż wszystkie. Przede wszystkim oprócz rozrywki, dostarcza nam także ważnej wiedzy oraz świadomość tego, jak ważną i niezwykle trudną funkcję pełnią schroniska dla zwierząt.

W tytule stajemy się właścicielem jednego z takich obiektów. Ale i nie tylko pełnić będziemy funkcje dyrektora, bowiem na naszej głowie ląduje wręcz wszystko. To znaczy – przyjmowanie nowych podopiecznych, nieustanne opiekowanie się nimi poprzez uzupełnianie misek, dbanie o higienę, zdrowie oraz zabawę, tak by zwierzę miała jak najlepszy kontakt z człowiekiem – bez tego nie ma mowy u uruchomieniu procesu adopcji. Tu także pośród wielu kandydatów będziemy musieli wybrać tego najlepszego, nowego właściciela.

Ale od początku. Pierw przyjdzie nam wymyślić nazwę dla naszego nowego ośrodka. Po tym zaczniemy grę z widoku pierwszoosobowego, w skromnym i malutkim schronisku, które jest w stanie pomieścić zaledwie dwa psiaki. Uczymy się obsługi komputera, wszystkiego tego jak dbać o nasze miejsce. Przyjmować zwierzęta, dbać o finanse, niezbędne zakupy, renomę i tak dalej. Naprawdę jest tego całkiem sporo.

Gra nieustannie stawia nam coraz to nowsze i bardziej wymagające cele do zrealizowania. Tak abyśmy mogli stopniowo coraz większymi krokami poznać tajniki takich obiektów i tego, co z czym się je. Zaczynamy więc od stosunkowo prostych przypadków – pierwszy pies przyjeżdża do nas bardzo zadbany i niemalże od razu możemy ruszyć z procesem adopcyjnym w celu poszukiwania właściciela idealnego oraz jak najlepszego domu dla czworonoga.

Aby tego dokonać, zwierzę musimy sfotografować, zdjęcie zgrać do komputera i wystawić ogłoszenie. Po jakimś czasie pojawią się nasi pierwsi zainteresowani. Będziemy widzieć ich opis oraz cechy, których poszukujemy oraz te, które są całkowicie niepożądane. Gdy już jesteśmy bliscy podjęcia decyzji ostatecznej, możemy jeszcze przedtem wysłać do takiej osoby kontrolę, by dowiedzieć się jeszcze więcej. Niekiedy dowiemy się więcej dobrego, a czasami taka wizyta uratuje nas przed podjęciem złej dla zwierzęcia decyzji. Doro zwierzęcia jest rzecz jasna priorytetem.

Za cały proces będziemy oceniani od początkuj aż do samego końca. Pod uwagę będzie brane to, jak opiekowaliśmy się psem czy też kotem, oraz to jak dobrze dobraliśmy mu nowy dom. Punkty przekładają się na kolejne poziomy, za które powiększymy teren schroniska. Ponadto, nim bardziej dumny nowy właściciel, tym większą darowiznę otrzymamy. Będzie to praktycznie jedyne źródło naszych dochodów.

Także więc wraz z biegiem czasu nasz obiekt będzie rósł, wraz z ilością tymczasowych domowników, których możemy przyjąć. I o ile na początku jest całkiem łatwo, tak szybko zaczyna się robić coraz trudniej. Zadbanie już o czterech czworonogów na raz robi się niemałym wyzwaniem – zwłaszcza gdy mówimy tu o mieszance psów i kotów. Różne zwierzęta i równie różne wymagania.

Kiedy to nawet zajmujemy się jednym z nich, załatwiamy sprawy biurowe na komputerze, w tym czasie wszystko żyje i pojawiają się nowe potrzeby naszych zwierząt. Musimy pamiętać, by na bieżąco dbać o wszystko. To bardzo istotne dla stanu zdrowia naszych przyjaciół oraz renomy obiektu.

Utrzymanie takiej kontroli nie będzie łatwe, bowiem trafiające do nas przypadki będą wymagały coraz to więcej atencji. Zwierzęta będą zaniedbane, z trudną przeszłością, brudne czy też chore. O każdy aspekt będziemy musieli zadbać my sami. Wybudować budynek, w którym psy będą mogły się wykąpać, czy też leczyć.

Do wszystkiego oczywiście musimy kupić niezbędne narzędzia w t tym szampony, gąbki, strzykawki, karmę weterynaryjną, wodę, bandaże i tak dalej. Oczywiście wszystko to wiąże się z kosztami, także istotne będzie by dbać o płynność finansową. Dlatego ważne jest by rozwijać się powoli i stopniowo.

Poza zwierzętami nie można zapomnieć też o całej placówce. Tą trzeba regularnie sprzątać. Szorować podłogi, wyrzucać puste kartony po dostawach towaru czy wyrzucać śmieci. Do tego w naszym obowiązku jest zagospodarowanie przestrzeni. Sami zdecydujemy gdzie ma stać dany rodzaj budynku a także z biegiem czasu zwiększymy jego standard. Zadbać możemy także o otoczenie, rośliny oraz dekoracje, by miejsce wyglądało na jak najbardziej przyjazne. Te elementy będą istotne dla renomy schroniska.

Moim zdaniem zabrakło tu też możliwość zatrudnienia wirtualnych pracowników, którzy choć trochę mogliby nas odciążyć i wspomogli w zadbaniu o potrzeby naszych pupili. Ciekawie mógłby się tutaj sprawdzić tez tryb kooperacji.

Nie ukrywam, że pomimo paru niedoskonałości o których napiszę za moment, tytuł wciągnął minie naprawdę intensywnie na kilka sesji po parę godzin w pierwszych dniach. Tytuł może być interesujący szczególnie dla nieco młodszego gracza, zwłaszcza takiego, który interesuje się zwierzętami, czy też ciągle chce mieć pieska w domu. Ten tytuł mimo , że cały proces mocno upraszcza, to może budową świadomość, że opieka nad zwierzęciem to nie zabawa, a bardzo odpowiedzialne zadanie na wiele lat.

I teraz jeżeli o niedoskonałościach mowa to wszystko co napisałem powyżej jest świetne i cudowne. Jednak zaobserwować mogę, że gry od tego twórcy mają w sobie taką swoją charakterystyczną ociężałości i nieporęczność. Sterowanie niekiedy okazuje się mało intuicyjne, a sam musiałem na przykład podkręcić czułość analogów o niemalże 100% by dało się możliwie komfortowo grać. Grafika tez momentami jest lekko umowna, jednak tutaj nie jest ona bardzo istotna. Mimo to, uważam, że jest to jedna z lepszych o ile nie najlepsza gra od Ultimate Games. Za tą przyjdzie Wam zapłacić 69,99 złotych w Microsoft Store.

Grę do recenzji dostarczyło Ultimate Games S.A.

Artykuł Animal Shelter Simulator – budujemy schronisko dla zwierząt! pochodzi z serwisu World of Xbox.