Microsoft ewidentnie musiał pozazdrościć obozowi Sony wymiennych paneli w konsoli PlayStation 5. I bardzo służenie! W końcu, czemu ni?. Jak się okazało w przypadku konsol Xbox także jest to możliwe. Również na dotychczas wyprodukowanych urządzeniach.

Wszystko to za sprawą jednego elementu, który został podzielony na cztery boki konsoli, które zostały połączone elastycznymi zagięciami. Sam montaż jest szalenie prosty, gdyż ogranicza się jedynie do zapięcia jednego rzepa od tyłu konsoli.

Otwieramy!

Sama nadkłada zapakowana jest w niewielki (w przeciwieństwie ud pudła, które wręczył mi kurier) i solidnie wykonany kartonik. Wewnątrz opakowania nie brakuje typowych dla Xboxa akcentów oraz haseł. Nasza nowa obudowa jest także dobrze zabezpieczona dodatkową bibułką poprzez owinięcie, a boki także zostały poprzekładane dodatkowymi wkładami. Dzięki temu unikniemy potencjalnych uszkodzeń czy obtarć.

Jak widać, postawiłem na najszybciej dostępny i zarazem najdroższy wariant w motywie Starfield. Cena takiej imprezy w tym przypadku to 219 zł. Prezentuje się ona za to nadto stylowo i oryginalnie, a konsola z klasycznej czerni przeszła głównie w przeciwną jej biel. W przypadku mojego jasnego umeblowania wpisze się bardzo dobrze.

Choć ja do założenia nakładki odłączyłem z konsoli wszystkie kable i ją wystawiłem na potrzeby zdjęć, tak Wy robić tego nie musicie. Jeżeli tylko macie swobodny dostęp to cały proces zajmie Wam zaledwie 10 sekund.

Wykonanie

Produkt ogólnie wydaje się wykonany w stu procentach staranie i z należytą jakością. Boki stanowią swego rodzaju płaskie deseczki, zapewne z plastiku. Te obite są materiałem, który pozwala się zaginać na łączeniach boków. Barwy oddane są prawidłowo wraz z elementami odblaskowymi. Obawiam się jedynie podatności białej nawierzchni na ubrudzenia i przetarcia, a także to na ile łatwo będziemy w stanie ewentualne zmyć zabrudzenia i czy te nie będą się rozmazywać. Uważałbym także by nie zagiąć materiałów na rogach przy przenoszeniu Xboksa czy robieniu klasycznych porządków.

Całość moim zdaniem w zupełności spełnia swoje zadanie i wygląda fantastycznie. Weźmy też pod uwagę, że nasza konsola głównie stoi, więc mimo wszystko nie powinno być tu szczególnego narażenia na uszkodzenia. Niektórych drażnić może tylko odstająca od reszty górna część konsoli z wylotem powietrza.

Z detali natomiast zadbano również o stronę wewnętrzną. Tam czekają miłe akcenty i wzory.

Spasowanie

Nie ukrywam, że miałem niemałe obawy co do spasowania, wycięcia otworów na włącznik, port USB czy napęd na płyty. Obawy zrodziły się gdy widziałem pierwsze zdjęcia w sieci kilka miesięcy temu. Co prawda spasowanie prezentowało się w porządku, tak osłony sprawiały wrażenie zbyt wysokich. Moje na szczęście są praktycznie idealne.

Jeżeli jesteście zainteresowani, to swoją nakładkę zamówicie pod tym linkiem w oficjalnym sklepie Microsoft.

Artykuł Testujemy nakładki na konsolę Xbox Series X pochodzi z serwisu World of Xbox.

Jeżeli chodzi o serię Motorsport, to przyzwyczailiśmy się, że ta wydawana jest cyklicznie co około dwa lata. Tym razem przyszło nam jednak czekać znacznie dłużej, ponieważ mija właśnie sześć lat od wydania poprzedniej odsłony. Czas ten miał być tak długi ze względu na ogrom zmian w silniku gry i zbudowaniu wszystkiego zupełnie od nowa. Począwszy od modelu jazdy aż po samą wizję tego, czym tak naprawdę jest Forza.

Stąd też tym razem przy tytule nie ujrzymy żadnego numerka. Jest to swego rodzaju postawienie kreski pomiędzy tym co było a tym co jest teraz. To, co jest teraz, mogliśmy sprawdzić dzięki uprzejmości Xbox Polska na kilkanaście dni przed premierą. Jak więc nowa Forza Motorsport wypada w praktyce? Zapraszam do zapoznania się z moimi odczuciami.

NO TO JAZDA!

Twórcy przed premierą wielokrotnie chwalili się tym, jak przebudowali całą grę. Tym, jak realistyczna będzie teraz jazda. Jak wiele czynników i danych będzie branych pod uwagę i o ile więcej będzie ich łącznie. Oczywiście wszystko to w pełnym wymiarze odczujemy przede wszystkim na ustawieniach pełnej symulacji, bez żadnych wspomagaczy. Idealnie byłoby posiadać tu zaawansowaną kierownicę z systemem forced feedback. Takie kółka już swego czasu dla Was sprawdzaliśmy, a ich testy znajdziecie w dziale z recenzjami sprzętu. Głównie taka konfiguracja zapewni nam pełną immersję.

Jasną sprawą jest jednak to, że większość z nas grać będzie jednak na padzie lub co najwyżej prostym modelu kierownicy. Tu też jednak czuć różnicę, a na naszą jazdę prócz naszych umiejętności wpływ mają także takie czynniki jak nawet sama temperatura nawierzchni.

Gra klasycznie pozwala elastycznie dopasować poziom symulacji do naszych umiejętności, a każdą asystę włączymy lub wyłączymy zależnie od swoich potrzeb. Deweloperzy jednak w tej części zrobili ukłon w stronę maniaków czterech kółek. Podejście do tematu jest o wiele bardziej zaawansowane i poważne (ale i niedzielni kierowcy również będą zadowoleni).

Teraz przed przystąpieniem do każdego wyścigu należy ukończyć minimum dwa lub trzy okrążenia próbne, by móc się zapoznać z torem. Dla tych, co podchodzą do sprawy na serio, jest to niewątpliwie cudowna rzecz, jednak przykładowo ja do takiej grupy się nie zaliczam i nie ukrywam, że mocno mnie to na początku drażniło.

I wiele osób też może tak to z początku postrzegać, w końcu chcemy zrobić jeden wyścig i bez zastanowienia ruszać w następnym, gdzie trening oznaczony wielkim napisem „WYAMAGNE” temu nie sprzyja, aczkolwiek drobna rozgrzewka nie jest zła. Tylko właśnie drobna.

Sam jednak potrafiłem w sesje treningowe wkręcić się na tyle, że nie zdążyłem się zorientować, kiedy ukończyłem trzy wymagane okrążenia. Po prostu jechałem dalej i czułem się już jak na wyścigu, kiedy to ten był dopiero przede mną. W tym miejscu sprzedam Wam też pro-tip. Jeśli tylko chcecie, jazdę próbną pomimo oznaczenia „WYMAGANE”, można pominąć. Wystarczy przejść w zakładkę zakończ wyścig, a następnie wybrać „Pomiń trening”. Osobiście potrzebowałem jednak trochę czasu, by taką opcję odkryć.

Zakładam, że nie każdy znajdzie ją od razu, a takiego typu dodatkowe wyzwania mogą zniechęcić tych mniej zainteresowanych motoryzacją. Myślę więc, że opcja pominięcia powinna być bardziej wyeksponowana, albo wymóg ukończenia treningu powinien być zredukowany do przynajmniej jednego obligatoryjnego okrążenia i reszty wedle uznania. Naznaczę też, że trening to miejsce na dodatkowe punkty doświadczenia, a więc jest dobrą okazją do szybszego rozwoju nas samych, jak i auta pomiędzy kolejnymi zawodami.

Wszystko więc zależy od nas jak bardzo, ale też, na czym na tak naprawdę zależy, co nie zmienia moich powyższych spostrzeżeń.

Bez problemu dostosujemy także poziom trudności drivatarów, czyli naszych oponentów. Zadecydujemy zarazem o pozycji startowej, gdzie nim dalej tym większy bonus zgarniemy na koniec. Zakładając oczywiście wysoką pozycję na mecie.

Wisienką na torcie jest tryb jazdy dowolnej, gdzie stworzycie wyścig lub zawody Waszych marzeń i poćwiczycie swoje umiejętności bez żadnych konsekwencji czy ograniczeń. Cytując klasyka: Sky is the limit. Tym razem zabrakło za to trybu podzielonego ekranu, co zawsze było wyróżnikiem w przeciwieństwie do serii Horizon.

Dużo frajdy daje także tryb Rywali znany z poprzednich części. W tym trybie wybieramy klasę pojazdu oraz sam pojazd, jak wariant danego toru i jedyne co musimy zrobić to tylko (albo i aż) osiągnąć jak najlepszy czas. Konkurować będziemy z duchem naszego rywala, którego musimy prześcignąć.

Gdy to się nam uda od razu dostaniemy kogoś innego z lepszym czasem. I w ten sposób możemy jeździć bez przerwy do upadłego, również doskonaląc swoje umiejętności. Jeżeli nie mieliście okazji sprawdzić się w tym trybie, to serdecznie polecam.

Dla bardziej zaawansowanych ciekawą propozycją może być też tryb publicznych rozgrywek sieciowych. W Internecie w końcu nie brakuje tak zwanych kozaków. Będziecie więc mogli oczekiwać tu prawdziwych wyzwań. Oczywiście nic nie stoi na przeszkodzie, by grać wyłącznie ze znajomymi. Co tylko dusza zapragnie.

TRASY I AUTA.

Forza zawsze powalała kosmiczną liczbą dostępnych aut. Nie inaczej jest i tutaj, gdzie na start otrzymujemy 500 bardzo dobrze odwzorowanych pojazdów przeróżnych marek. Oczywiście to ile ich faktycznie będziemy mieć finalnie do dyspozycji, będzie zależało od posiadanej wersji gry. Pamiętajcie tutaj, że tytuł naturalnie w dniu premiery zawita do katalogu Xbox Game Pass w wersji podstawowej.

Gdy mówimy o tym, co widzimy na pierwszy rzut oka, to zawsze wygląda to kapitalnie, jednak nie wszystkie samochody są dopracowane jednakowo. Mam tu na myśli tryb ForzaVista, gdzie w naszym garażu możemy przyjrzeć się naszemu cacku z bliska. Pootwierać drzwi, bagażnik czy maskę.

Tutaj więc warto mieć na uwadze, że nie każdy dwuślad pozwoli zajrzeć sobie pod maskę. Takie detale oferują przede wszystkim najpopularniejsze modele, zarówno nowsze, jak i starsze klasyki.

Przechodząc zaś do torów, to tych na start mamy 20. Praktycznie każdy z nich możemy przejechać w kilku wariantach tras. Bez problemu dostosujemy też dowolną pogodę.

TYLKO MNIE KOCHAJ!

Nowa Forza Motorsport ma skupiać się na naszej więzi z pojazdami. Nie chciano, byśmy po jednych zawodach porzucali swój pojazd i brali następny i tak w kółko. Chciano nadać im swego rodzaju duszy, by nie patrzeć na nie jedynie przedmiotowo a zobaczyć coś więcej.

W tym celu przygotowano poziomy dla każdego z posiadanych pojazdów. Te będziemy zdobywać nie tylko z każdym ukończonym wyścigiem, ale z każdym pokonanym zakrętem, czy też z każdym wyprzedzonym kierowcą, o czym szerzej napiszę za moment. Zarówno w trybie kariery, gry wieloosobowej, jak i jazdy dowolnej. Dzięki poziomom odblokujemy możliwości kolejnych ulepszeń pojazdu (te oczywiście nie są darmowe).

Oznacza to więc, że mimo posiadanego budżetu nie zrobimy w aucie wszystkiego od razu. Musimy spędzić z nim całkiem sporo czasu na torze. Dla przykładu po ukończeniu jednej serii zawodów Volkswagenem i paru jazdach swobodnych dobiłem do około 25 poziomu, gdzie do całkowitej wymiany silnika wymagany jest 40.

Jest to mechanika, która prawdopodobnie nie spodoba się każdemu. Jednak do mnie samego przemawia i wydaje mi się, że większość graczy stwierdzi to samo. Powiązano to jednak z innymi, fajnymi mechanikami. Doskonałym przykładem będą tu oceny odcinkowe, gdzie nasza jazda zostanie zweryfikowana nie tylko pod kątem prędkości, ale i stylu. W zależności od tego, jak dobrze sobie poradzimy, otrzymamy stosowną notę w skali od 1 do 10 oraz adekwatną ilość punktów doświadczenia.

To jak nam poszło, wyraźnie zobaczymy na ekranie, a rekord zostanie zapisany, dzięki czemu będziemy mogli się nieustannie doskonalić aż do perfekcji. Za dziewiątkę czy dziesiątkę otrzymamy nawet dwa oddzielne osiągnięcia w systemie Xbox Network. Wirtualny sędzia oceni także, czy ścięte zakręty powinny nieśc za sobą karę czasową.

Natomiast gdy zechcecie sprawdzić zupełnie nowy, niekoniecznie tani pojazd, to idealnym rozwiązaniem będzie jazda w trybie dowolnym, gdzie swobodnie wypożyczymy auto na przejazd próbny.

PROGNOZA POGODY

Zmiany zaszły też, jeżeli chodzi o pogodę. I choć tutaj pod pewnymi względami jest zdecydowanie lepiej, to są też obszary, gdzie wypada to bladziej. Głównym plusem jest pełna swoboda w doborze pogody, czy też wybór pory dnia niezależnie od toru. Do tej pory noc, czy deszcz wspierała jedynie garstka wybranych tras.

Tym razem nie dość, że możemy zrobić to wszędzie to i znacznie dokładniej. Pora dnia nie ogranicza się jedynie do wyboru dzień/noc, ale jest tu pełen wachlarz możliwość. Przykładowo wczesny ranek, ranek, południe, wieczór, noc, północ i tak dalej. To samo tyczy się pogody. Do wyboru czekają takie warianty jak lekka mgła, częściowa mgła, silna mgła, mżawka, deszcz, ulewa czy burza.

Upływ czasu czy zmienna, dynamiczna pogoda także nie stanowi problemu. Na samej już tej płaszczyźnie można więc mówić o sporym postępie. Jak najbardziej warto też dodać, że zmiana pory dnia nie kończy się jedynie na aspekcie wizualnym. Tym razem pora dnia jak i pogoda niesie ze sobą inną temperaturę, która także wpływa na nawierzchnię. Inaczej więc będziemy jechać po torze, który jest nawet suchy o różnych porach dnia.

I do tej pory jak najbardziej jest wszystko super, jednak tak duże zmiany niosą za sobą pewne kompromisy. Dla przykładu przypomnijcie sobie, jak przy Forzie Motorsport 6 chwalono się tym, jak dokładnie skanowany był każdy tor w realnym świecie, by móc idealnie odwzorować go w grze z taką dokładnością, że mieliśmy nawet oddane rzeczywiste kałuże.

Oczywiście najazd w nie powodował bardzo intensywnego wpływu na auto, oddając zarazem przyjemny efekt wizualny rozprysku wody. Tym razem niestety na takie kałuże nie traficie. Teraz tor jest zwyczajnie jednolicie mokry.

Podobnie słabiej moim zdaniem wypada noc, gdzie mam na myśli ciemność. W poprzednich częściach noc była prawdziwą nocą, totalna ciemność, gzie nierzadko ratowały nas jedynie nasze reflektory. Teraz zaś niebo jest dosyć jasne, nie jest to oddane aż tak realistycznie.

NIE WIDZĘ PRZESZKÓD

Przełomowym dla tej części elementem jest niewątpliwe pełne wsparcie dla osób nie tylko niedowidzących, ale i całkowicie niewidomych. Pomyślicie sobie, że ale jak to, jak to możliwe, by osoba niewidoma prowadziła pojazd mający kilkaset koni mechanicznych pod maską? Otóż wbrew pozorom jest to możliwe. I oczywiście nie mówię tu o narracji, która ogranicza się to poruszania się po menu. W samych wyścigach jesteśmy w stanie włączyć sygnalizację za pomocą emisji specjalnych dźwięków, które usłyszymy podczas jazdy.

Dla przykładu, gdy jadąc, zaczniemy zbaczać na prawą krawędź toru, wtem usłyszymy coraz szybciej pikające tony z tego właśnie kierunku (wszystko to najlepiej działa na słuchawkach). Wtem wiemy, by zacząć odbijać w przeciwnym kierunku. Zbliżając się do zakrętu, usłyszymy trzy dźwięki o innym tonie, które informują nas, jak daleko ten zakręt się znajduje. Dodatkowo narracja głosowa poda nam ostrość zakrętu w skali od 1 do 6. W tym samym czasie dźwięk naszego silnika wyraźnie przeniesie się w lewą lub prawą słuchawkę. Dzięki temu jesteśmy w stanie określić, w którym kierunku powinniśmy skręcić i kiedy to skręcanie zakończyć.

By jeszcze łatwiej było się poruszać, możliwe jest wyłączenie kolizji z innymi pojazdami.

Wszystko to wydało się dla mnie niesamowicie ciekawe, dlatego też spędziłem w tym trybie trochę czasu z zasłoniętymi oczami. Wyczucie przestrzeni niewątpliwie wymaga dłuższej nauki. Zarówno ogólnie, jak i na konkretnym torze. Choć moja jazda bardziej przypominała bardziej toczenie się z prędkością ok. 40 km/h niż jazdę przypominającą rywalizację o szczyt podium, tak też udawało mi się nie raz wyczuć momenty z długą prostą, gdzie z powodzeniem pozwalałem sobie docisnąć stopę na gaz. No dobra, nie będę ukrywać, że raz zaliczyłem porządny dzwon ze ścianą, ale totalnie nie wyłapałem sygnalizacji dźwiękowej, by zwolnić.

Radość na mej twarz rosła jak czułem, że jadę jednak coraz płynniej, pokonując kolejne zakręty. Bez większych problemów udawało mi się także wrócić z trawy czy też kamieni na tor bez funkcji przewijania. Po pierwsze dokładnie słyszałem, w którym kierunku jechać, a i pomagały też naturalne dźwięki nawierzchni. Podobnie pomocne okazać się mogły dźwięki silników innych pojazdów, które nakreślały kierunek jazdy. Te jednak potrafiły też zarazem być formą utrudnienia, kiedy to dźwięki kilkunastu pojazdów skutecznie tłumiły specjalnie wydawane dla nas dźwięki.

Tak więc, możliwości dostosowywania asyst pod tym względem jest wiele i jest to bardzo elastyczne. Wierzę i mam nadzieję, że przyniesie to radość i satysfakcje niejednej osobie. To bardzo ważne, że w grach pojawiają się takie udogodnienia. Tutaj warto też mieć na uwadze dostępność co-pilota na konsolach, który pozwala wykorzystać dwa kontrolery jako jeden.

ASPEK AUDIOWIZUALNY

Tym razem wyjątkowo zacznę od tego, co słyszymy. Oczywiście dla jasności zaznaczę, że grę testowałem na kinie domowym z systemem 5.1 naprzemiennie ze słuchawkami z obsługą Dolby Atmos for headphones. Nie będzie zaskoczeniem, kiedy napiszę, że pierwsze skrzypce gra silnik auta. Te dźwięki jak najbardziej wybrzmiewają bardzo godnie, podobnie reagując na otoczenie.

Fale dźwiękowe doskonale reagują na otoczenie, odbijając się od innych aut, czy też elementów toru takich jak barierki. Szczerze nie wiem, jak jest teraz, ale pamiętam dobrze, że w poprzedniej części zastosowano właśnie ray-tracing dla dźwięku. Niemniej, jakby nie było, jest bardzo dobrze.

Świetnie wypadają też przejazdy pod mostkami czy tunelach, niskie tony w subwooferze robią wtedy dobrą robotę. Nową są również efekty dźwiękowe kolizji. Te są teraz mocniejsze i pełniejsze. Jeżeli mowa zaś o grafice, to jest lepiej od poprzedników. Nie jest to natomiast efekt wyrywający z kapci, a dla lepszego zestawienia musiałem wrócić do dwóch poprzedników. Różnica tak jak wspomniałem, owszem jest, ale nie robi piorunującego wrażenia jak na sześć lat czekania. Zwłaszcza że gra ukazuje się jedynie na najnowszą generację konsol. I mówię tu zarówno o trybie wydajności jak i tym skupiającym się na jakości, zostawiając produkcję na nie więcej niż 30-stu klatkach na sekundę.

Tak samo, jak już napisałem parę akapitów wyżej – noc nie jest tak intensywna, jak by być mogła, co niewątpliwie fenomenalnie wypadałoby na OLEDach. Z kolei niejednolita mgła sprawdza się już fantastycznie, po wjeździe w intensywnie zamglony obszar widoczność spada do zaledwie kilkunastu metrów w czasie, gdy musimy pędzić kilkaset kilometrów na godzinę.

Elementy otoczenia toru są raczej proste i powtarzalne, ubogie w detale. Jednak gdy mijamy wszystko z prędkośćią kilkuset kilometrów na godzinę jest to zupełnie niewidoczne. Dzięki temu zabiegowi możnabyło zaoszczędzić moc obliczeniową i wykorzystać ją na innym polu.

W GARAŻU JESTEM!

W warsztacie dokonamy dziesiątki przeróżnych prac. Jeżeli tylko pozwoli nam na to budżet i osiągnięty poziom pojazdu, to wymienimy takie elementy jak układ paliwowy i olejowy, intercooler, wałki rozrządu, koło zamachowe i nie tylko. Dla tych, co trochę w tym siedzą i co nieco na ten temat wiedzą, będą czuli się jak dziecko bawiące się ulubionymi klockami. Tak elastyczna możliwość dopasowania pojazdu czy też dostosowania przeróżnych parametrów.

W tym ciśnienie w oponach, skrzynia biegów, geometrię kół, a nawet stabilizatory poprzeczne. Jest tego cała masa, a dla niektórych pewne elementy mogą brzmieć jak czarna magia. To też ogromne pole do kombinowania i szukania idealnych rozwiązań skrojonych pod siebie, tak by wykorzystać nie tylko pełen potencjał siebie, ale i samochodu. Wszelakie zmiany w przejrzysty są w przejrzysty sposób pokazane, dzięki czemu wiemy co i jak wpłynie na jazdę.

Gdy jednak nie czujemy się w takich pracach zbyt mocni, to możemy skorzystać z gotowych rozwiązań oferowanych przez grę, a także pobierać gotowe tuningi przygotowane przez społeczność.

Zmienimy także wygląd naszego kierowcy. Ten jednak ogranicza się jedynie do wyboru płci czy kombinezonu jako całość. Nie zmienimy oddzielnie kasku, rękawiczek czy obuwia. Jest za to, w czym wybierać a przygotowane kreacje prezentują się naprawdę przyzwoicie.

INTREFEJS

Pod względem przejrzystości menu użytkownika moje podium wygląda następująco: Forza Motorsport (2023), FM 6 i FM 7. I o ile to ostatnie sprawia wrażenie czytelnego, to w zestawieniu z oboma konkurentami jest mocno naćkane i ociężałe. W FM6 wykorzystano modne wtedy kafelki.

Teraz postawiono na zwykłą przejrzystość i zwykłe tekstowe menu ułożone od góry do dołu z dużą przestrzenią na wyeksponowanie naszego auta na ekranie głównym. Widzimy więc przede wszystkim to, co najważniejsze. To, o czym tak naprawdę jest ta gra. Mało tego, zadecydujemy nawet, jakie samochody znajdą się na naszej wystawce.

Prostota to także dobre i sprawdzone rozwiązanie na lata. Dzięki temu nie ma tu nic, co by mogło się znudzić czy przejeść przez najbliższe lata. Brak cyferki przy tytule też może sugerować, ze nieprędko otrzymamy kontynuację, a być może będziemy żyć dłuższy czas z jedną, stale doskonaloną grą.

PODSUMOWANIE

Trudno jest napisać coś o takim tytule w paru słowach. Niewątpliwie należy przyznać tylko, że ta odsłona jest jak dotychczas najlepszą. Wnosi do serii wiele dobrego, ale w całokształcie nie robi też totalnej rewolucji. Otwiera się na bardziej zaawansowanych graczy, wciąż pozostając dostępną dla tych, co dopiero chcą zacząć swoją przygodę z wyścigami. Kusi jeszcze bardziej dzięki dostępności w katalogu Xbox Game Pass od dnia samej premiery, czyli 10-go października. Posiadacze early access zagrają już jutro.

Grę do recenzji otrzymaliśmy od Microsoft Polska.

Artykuł Forza Motorsport – Pierwsza na linii mety? Recenzja pochodzi z serwisu World of Xbox.

Takiej bestii jak ta, jeśli chodzi o monitory, jeszcze dotąd nie mieliśmy okazji testować. Philips 42M2N8900 znany też pod pełniejszą nazwą Philips Evnia to 41,5-calowy potwór. Potwór z matrycą OLED oferującą rozdzielczość 4K UHD, z HDR o maksymalnej płynności 138 klatek na sekundę. Do tego liczyć możemy na Ambiglow, który jest idealnym dopełnieniem wizualnych wrażeń. Poza Dolby Vision mamy tu wszystko, a nawet i więcej, niż potrzebuje konsola Xbox Series X. Nie będę więc też absolutnie ściemniać, że takie parametry mają już swoją niemałą cenę. Zakup, choć uniwersalny do wielu celów i na lata kosztować nas będzie blisko siedem tysięcy złotych.

Philips lubi pozostawiać dobre i sprawdzone rozwiązania, przenosząc je do różnych swoich urządzeń. To już z doświadczenia mogę powiedzieć o ich monitorach. Zawsze bezpiecznie zapakowane, a zarazem w sposób, który umożliwia łatwe i wygodne rozpakowanie oraz złożenie sprzętu. Zwykle możemy zrobić to bez jakichkolwiek śrubek czy narzędzi. Tu zaś jedynie ze względu na rozmiary musiałem wkręcić dwie śrubki za pomocą śrubokrętu, który był załączony w zestawie.

Przyznać też muszę, że monitor swoje waży, więc etap przenoszenia go i ustawiania może myć nieco trudniejszy. Mówimy tu o pułapie ok. 20 kilogramów razem z podstawą. Drugim moim zmartwieniem było to, czy w ogóle zmieszczę się z nim na moim biurku. Przestrzeń 110 centymetrów została wypełniona z niewielkim zapasem, gdzie konsolę musiałem ukryć za ekranem. Wcześniej ta spokojnie mieściła się obok 27-calowego ekranu.

Producent tutaj na szczęście przewidział, że pokaźne jak na monitor wymiary mogą utrudniać dostęp do przycisku na obudowie. Stąd też w zestawie pojawił się pilot. O samej obsłudze monitora pochylimy się w dalszej części recenzji.

Skupmy się na początek o tym, co najważniejsze, czyli obrazowi. Matryca OLED prócz świetnych kontrastów daje nam także perfekcyjną czerń, której lepiej zrobić już zwyczajnie się nie da. Bowiem każdy piksel jest zarazem swoim własnym podświetleniem. Jeżeli więc w danych obszarach nic się nie wyświetla, to ekran pozostaje tam czarny, wyłączony. Dzięki temu granie w produkcje, gdzie światła jest niewiele (np. poruszanie się w nocy, jaskini itd.), staje się znacznie przyjemniejsze i realistyczne.

W przypadku tradycyjnych wyświetlaczy, w ciemnych obszarach widzimy mniej poprzez stałe podświetlanie matrycy. Ciemne barwy po podświetleniu są przekontrastowane a w rezultacie wypłukane z detali. Nie wspomnę już nawet o odbijającym się od tradycyjnego ekranu słońcu. W tym przypadku w testowanym ekranie mamy matrycę przeciwodblaskową, co pomaga niwelować ten efekt. Przeskok w przypadku OLEDa szczególnie odczułem przemierzając morze oraz dzikie wyspy nocą w Sea of Thieves.

Jeżeli zaś chodzi o płynność, to w przypadku konsoli wyciśniemy pełne 120 klatek, a w przypadku pecetów nieco więcej, bo 138. Monitor posiada kilka gotowym ustawień obrazu, zależnie co będziemy robić. Jeśli grać, to w jaki rodzaj gry czy też może jednak obejrzymy film lub będziemy pracować. W końcu tak duży ekran o takich parametrach może być doskonałym narzędziem dla grafików czy też w trakcie montażu materiałów wideo. Dobrze się także sprawdzi jak odpowiednik dwóch mniejszych ekranów. Po podłączeniu Xboxa nie zabrakło też specjalnego automatycznie wykrywanego trybu dla Series X|S.

Na pokładzie nie mogło zabraknąć technologii AMD FreeSync. To dzięki niej w przypadku spadków klatek gry ta zachowuje swoją płynność. Jest to ważne dla tych bardziej wymagających jak i przy dłuższych posiadówkach z konsolą, ponieważ oko mniej się męczy poprzez lepszą adaptację do płynnego obrazu.

Jedyną wadą, jaka tutaj wychodzi w trakcie grania w wybrane tytuły, to ograniczenia sprzętowe po stronie konsoli. Z bliska na wierzch wychodzą niedoskonałości, mniejsza ilość detali na obiektach w oddali i tak dalej.

Świetnie też wypadało nawet nie samo granie, ale i oglądanie filmów nocą. Ekran OLED robi tu kapitalną robotę, zwłaszcza gdy oglądamy ciemne ujęcia. Po obejrzeniu kilku materiałów demonstracyjnych skrojonych specjalnie pod tego typu matrycę zbierałem aż szczękę z podłogi. Przykładowo znak Las Vegas nocą pięknie się świecił a wokół ciemne niebo. Ta część ekranu była więc wyłączona, a świecący znak to jedyna rzecz, jaką widziałem. Napisy końcowe w filmie? Lewitują w powietrzu.

Jak najbardziej pokażę Wam zdjęcia najbardziej zjawiskowych pod tym względem ujęć, jednak miejcie na uwadze to, że nie odczujecie i nie zobaczycie tego samego co ja, o ile nie maci ekranu OLED. To samo się ma do obrazu HDR, który też tu robił świetną robotę. Płynąc statkiem ku słońcu, które wyłaniało się zza żagli, aż odruchowo mrużyłem oczy.

Blisko 42 cale widziane z bliska to kapitalna sprawa, jeżeli chodzi o wszelakie symulacje. Nie mogło obejść się bez wyciągnięcia na biurko sterów Thrustmaster T.Flight Hotas One i odpalenia Microsoft Flight Simulator. Immersja naprawdę dobra. Latać w taki sposób można bez końca.

Z pozostałych funkcji nie zabrakło też trybu PIP (Picture in Pciture) pozwalający wyświetlać obraz z w obrazie z dwóch sygnałów. Dzięki temu możemy grać, a jednocześnie śledzić mecz naszej lubionej drużyny piłkarskiej. Pośród wielu ustawień znajdziemy także te, które pozwolą nam zadbać o ekran, tak by zapobiec jakiegoś wypalaniu i powstawaniu powidoków. Jest to element, który w ekran OLED jest bardzo istotny, gdyż te z biegiem lat mogą ulegać uszkodzeniu przy systematycznym wyświetlaniu statycznych obrazów. Przykładowo może być to minimapa w naszej ulubionej grze, w której spędzamy wiele godzin w ciągu całego tygodnia.

Ambiglow również robi robotę. Dla niewtajemniczonych jest to odpowiednik znanej z telewizorów funkcji Ambilight. Jest to nic innego niż diody led, które są rozłożone wzdłuż trzech tylnych krawędzi obudowy. Oprogramowanie sczytuje wyświetlane barwy na monitorze i przenosi je na diody led, które rzucają światło na ścianę. W rezultacie otrzymujemy poświatę, która dalej efekt wizualnego poszerzenia obrazu.

Samo wykonanie nie zostawia nic do życzenia jeżeli chodzi o jakość. Jest elegancko i choć mamy tu sporo plastiku, to ten jest bardzo przyzwoitej jakości, a metal i stal zastosowano tylko tam, gdzie to konieczne. Dzięki temu konstrukcja jest solidna i możliwie najlżejsza. W tylnej części nie zabrakło wieszaka na słuchawki. Monitor w dużym zakresie wręgujemy góra dół, odchylimy do przodu lub do tyłu, a także na boki w osi poziomej. W zestawie znajdziemy także specjalny dystans, który przyda się nam przypadku chęci montażu na ścianie. Zastosowano tu standard VESA 100 x 100 mm. W opakowaniu czekają też podstawowe przewody w białym kolorze, pasującym do zestawu. Nie ma tu zewnętrznego zasilacza, gdyż ten jest wbudowany w monitor.

Złącz też nie brakuje. Dla lubiących dane, zobaczcie jak wszystko to wygląda na papierze:

Typ panela monitora:	OLED
Rozmiar matrycy:	41,54 cala / 105,5 cm
Powłoka ekranu:	Przeciwodblaskowa
Maks. rozdzielczość:	3840 x 2160 przy 138 Hz* (przetaktowywanie)
Gęstość pikseli:	106,06 PPI
Czas reakcji:	0,1 ms
Jasność:	Szczytowa: 450 nitów, normalna: 135 nit
Obsługa HDR10:	Tak
Technologia AMD FreeSync Premium:	Tak
Ambiglow:	Tak, 3-stronny
Wejście sygnału:	HDMI 2.1 x 1, DisplayPort 1.4 x 1, USB-C x 1 (tryb Alt DP, funkcja zasilania)
Wbudowane głośniki:	10 W x 2, DTS
MultiView:	PiP, PbP
Pilot zdalnego sterowania:	Tak

W tych wszystkich udogodnieniach i możliwościach zabrakło mi bardziej rozbudowanego systemu, czegoś smart. Urządzenia z możliwością wpięcia do Internetu, aktualizowania i z przynajmniej podstawowymi aplikacjami takimi jak YouTube, Netflix itd. Są to rzeczy, które już dziś możemy normalnie spotkać w znacznie tańszych urządzeniach.

Reasumując, Philips Evnia 42M2N8900 to monitor do zadań specjalnych, który powinien zadowolić nie tylko graczy. Świetne, żywe kolory, wysoka rozdzielczość przy dużej ilości klatek z HDRem. Sama cena to już kwestia dyskusyjna, w zależności od grubości naszego portfela. Niemniej wydatku do najtańszych zdecydowanie nie zaliczymy.

PS: Czarna lapmpa znajdujaca się u góry monitora nie jest jego częścią, a jest to jedynie mój prywatny Xiaomi Mi Computer Monitor Light, który bez problemów tutaj pasował.

Monitor do testów użyczył producent.

Artykuł Czy to już półka premium? Recenzja monitora Philips 42M2N8900 pochodzi z serwisu World of Xbox.

Inwazja Piglinów zagraża istnieniu Nadziemia. Twoim zadaniem jest wcielić się w bohatera, który uratuje istnienie tutejszego świata. Tak w prostych słowach brzmi najnowszy spin-off Minecrafta. Niewątpliwie słyszeliście też albo nawet graliście w Minecraft Dungeons. Czym te gry się różnią i czego możemy spodziewać się po Minecraft Legends? Zapraszam do lektury!

Za młodziaka sporo zagrywałem się w Total Miner – był to odpowiednik Minecrafta z serii gier Indie dla Xboxa 360. Było tam kilka rzeczy, które mnie przekonały do tego odpowiednika względem pierwowzoru. W tego tez oczywiście swoje pograłem. Tak samo w Minecraft Dungeons. Tytuł mnie wciągnął totalnie, a na wieść o nadciągającym Legends przebierałem nóżkami na premierę. Ku mojej radości, dzięki uprzejmości Xbox Polska, mogłem wskoczyć do zabawy kilkanaście dni wcześniej, by móc dziś podzielić się z Wami moimi, jak najbardziej pełnymi wrażeniami.

Jeżeli ogrywaliście wcześniej Dungeons, to pomimo dosyć podobnego wyglądu gry, spodziewajcie się zupełnie czego innego. Przejdźmy przez wszystko krok po kroku. Do kogo w ogóle adresowany jest ten tytuł? Otóż zarówno starsi, jak i lubiący klimaty strategii gracze, a także Ci młodsi (PEGI 7) powinni dać radę. Aczkolwiek tym młodszym momentami być może będzie trzeba nieco wspomóc. Zdecydowanie dużym plusem, o którym wart wspomnieć jest dostępność pełnej polskiej wersji językowej zarówno jeżeli chodzi o dubbing jak i napisy!

No to zaczynamy! Na start wybieramy jedną z pięciu dostępnych postaci. Te, choć różnią się klasami (mamy na przykład maga i łucznika) tak różnice pomiędzy bohaterami są wyłącznie kosmetyczne. Następnie trafiamy pod opiekę trzech opiekunów — Pomyślunku, Oczka i Akcji. Ci w dużej mierze będą swego rodzaju narratorem, który będzie towarzyszyć nam w całej przygodzie. Ostrzegą przed zbliżającym się niebezpieczeństwem czy też podzielą się istotnymi wskazówkami.

My zaś na start do towarzystwa otrzymamy konia, na którym to będziemy się poruszać po całym Nadziemiu. Z biegiem czasu odkryjemy też inne stworzenia takie jak tygrys czy pająk. Te już będą charakteryzować się innymi zdolnościami. Przykładowo wspomniany pająk pozwoli poruszać się po pionowych ścianach.

Moby — one będą niezbędne na drodze do naszego zwycięstwa. Jak to na grę strategiczną przystało zbierać będziemy swoją małą, a wraz z postępami coraz to większą armię. Jeżeli uniwersum Minecrafta nie jest Wam obce, będzie znacznie łatwiej. Będziecie zwyczajnie wiedzieć, który mob co potrafi. Oczywiście wszystko sprawdzicie na bieżąco we wbudowanym podręczniku. Gra ma jednak sporą moim zdaniem wadę — brak możliwości pauzowania. Co byśmy nie robili, rozgrywka cały czas toczy się dalej. Trzeba o tym pamiętać i na to uważać.

Wracając do mobów — te będziemy mogli wzywać odgrywając specjalne melodie przy odpowiednich spawnerach, które wcześniej będziemy musieli wybudować. Te stawiać możemy niemalże wszędzie, o ile nie jest to fragment zniszczonej ziemi — te obszary z czasem też naprawimy. Reasumując spawnery przygotujemy niemalże wszędzie tuż obok toczącej się akcji. Samych spawnerów też jest kilka rodzajów — każdy odpowiada za inny rodzaj moba, których to na star do dyspozycji mamy dwa rodzaje a na start potowarzyszyć może nam maksymalnie dziesiątka jednocześnie.

Tylko od nas samych zależy, z jakich jednostek zbudujemy swoją armię, która będzie za nami podążać. Tutaj podobnie wraz z podstępem fabularnym zdobędziemy czy też odblokujemy coraz to silniejsze moby w tym na przykład Creepery. Stanie się to między innymi za pomocą nawiązywania sojuszy. Gdy tylko Pigliny zaatakują dajmy na to owe Creepery my możemy pomóc uratować ich wioskę. W zamian otrzymamy możliwość budowania ich spawnera.

Oczywiście, by nie było zbyt kolorowo i łatwo — do przygotowania spawnera i wywoływania kolejnych mobów potrzebne będą nam surowce. Warto więc je zbierać na bieżąco przemierzając świat. W tym pomogą tam Alianci. Tych także na start otrzymamy mocno ograniczoną ilość, która będzie wzrastać.

Aby rozpocząć zbieranie zasobów, załóżmy na to drewna, wyznaczamy jedynie Allajom obszar gdzie znajdują się drzewa. My idziemy dalej, oni w międzyczasie zbierają. Rzecz jasna nasz „szpichlerz” także ma swoje limity, które to będziemy w stanie luzować przy Studni Przeznaczenia.

Studnię odwiedzać będziecie nieraz. To właśnie tutaj dokonamy jakichkolwiek ulepszeń. Do takich ulepszeń możemy zaliczyć między innymi dodatkowych Allajów, czyli zbieraczy surowców, co pozwoli pozyskiwać je jeszcze efektywniej. Zwiększymy także liczbę mobów, które za nami mogą podążać oraz tych, które możemy zespanować. Tak samo zwiększymy maksymalny ilość danego surowca, który możemy przechowywać.
Sposób dokonywania ulepszeń jest swego rodzaju min grą. Otóż wokół Studni Przeznaczenia znajdują się cztery strefy.

W nich możemy stawiać specjalne filary, które odpowiadają innym udoskonaleniom. Filary mogą mieć nieco inny kształt. Mamy więc tu do czynienia z czymś na zwór tetrisa -nim więcej uda nam się filarów upchnąć w strefie, tym lepiej. Oczywiście w razie potrzeby zburzymy stare, by wznieść nowe. Wszystko to oczywiście będzie wymagało kolejnych surowców.

Ulepszenia będą więc nieuniknione, by skutecznie bronić się przed kolejnymi atakami Piglinów. W każdym momencie możemy podejrzeć mapę gry. Tam zobaczymy nasze wioski, obozowiska Piglinów oraz kilka innych interesujących rzeczy, które napotkacie na swojej drodze.

Naszym zadaniem jest wyniszczanie każdej kolejnej bazy, prowadząc to pokonania przywódców, odpowiedzialnych za poszczególne grupy obozowisk. Zwlekanie z atakiem działać będzie na niekorzyść. Wrogie jednostki będą się rozbudowywać, a także atakować nasze wioski, wykradając przy tym zebrane materiały.

Gdy już przystąpimy do ataku, głównym celem będzie zniszczenie portalu Netheru, z którego wychodzą wrogie Pigliny. Oczywiście nie będzie to należało do najłatwiejszych zadań (gdzie poziom trudności jest inny dla każdego obozu). Po drodze czekać na nas będą wieże, z których będą leciały do nas strzały i kilka innych budowli, które zrobią wszystko, by utrudnić nam skuteczną szarżę.

Koniecznie przed atakiem należy postawić wymagane przez nas spawnery i wezwać odpowiednią ilość mobów. Swojej armii wydamy kilka podstawowych, ale i zarazem kluczowych poleceń, takich jak podążanie czy szarża na konkretny kierunek bądź cel. Łącząc te polecania, dokonamy skutecznego ataku.

Pamiętać też należy, by w międzyczasie mieć na uwadze bezpieczeństwo naszych wiosk. Gdy tylko zostanie zaplanowany atak, dowiemy się o tym z wyprzedzeniem. To dostatecznie dużo czasu, by zabezpieczyć siedlisko. Nawet bym powiedział, że zbyt dużo. Nie raz byłem już gotowy na walkę po zmroku, a do zachodu słońca było jeszcze dosyć sporo czasu. Zarazem zbyt mało, żeby zrobić w międzyczasie coś innego i zbyt dużo, żeby bezczynnie czekać. Zabrakło tu jak dla mnie możliwości jego przyśpieszenia. Jeżeli zaś chodzi o sam proces przygotowywania to tutaj analogiczne, jak w przypadku wrogich obiektów napotkamy mury czy wieże strzelnicze, tak samo te ustawimy w naszych wioskach. Te domyślnie będą drewniane, więc nie spodziewajcie się tutaj rewelacji, jeżeli chodzi o wytrwałość.

Na szczęście tutaj z pomocą przyjdą specjalne budynki, w tym kamieniarz, które pobliskie budowle przemieni na kamienne. I tak jak my przy ataku obozowiska nacieramy na portal, tak samo Pigliny będą atakować serce naszego miasteczka. My zaś musimy przez określony czas odpierać kolejne hordy wroga. I tak oto w dużej mierze wygląda linia fabularna.

Temu wszystkiemu towarzyszą cudowne widoki. Świat podzielony jest na kilka różnorodnych biomów. Przemierzać więc będziemy tereny zielone, pustynie, bagna, góry. Nie zabraknie więc zróżnicowanych krajobrazów i warunków pogodowych. Wisienką na torcie są iście kinowo przygotowane cutsceny. Cudownie to się słucha i ogląda, zwłaszcza że jak już wspomniałem mamy tu pełną polską lokalizację.

Fabuła to jednak nie wszystko. W grze nie zabrakło dodatkowych trybów, zawierających specjalne wyzwania czy rozgrywki wieloosobowe w tym cross-play. Jest więc co robić, gra wciąga, a co ważne w dniu swojej premiery (18 kwietnia) będzie dostępna w ramach Xbox Game Pass. Ja bawiłem się naprawdę nieźle, no może momentami lekko powtarzalnie, ale jest to tytuł, który dobrze będę wspominał i regularnie wracał zrobić nowe zadania poboczne. Jeżeli to mogą być Wasze klimaty, sprawdźcie koniecznie!

Grę do recenzji otrzymaliśmy od Microsoft Polska.

Artykuł Minecraft Legends – Recenzja pochodzi z serwisu World of Xbox.

Pewnie nie jestem jedyny, który na każdy nowy dodatek do Forzy Horizon zaciera rączki. Poprzednie rozszerzenie Hot Wheels wypadło naprawdę nieźle, co też pozwoliłem sobie posiać w oddzielnej publikacji. Tym razem mieliśmy otrzymać coś, co z pierwszej odsłony mogą pamiętać raczej jedynie ci najwierniejsi fani serii. A mowa tu o wyścigach rajdowych z pilotem. Z tymi mieliśmy już bowiem do czynienia w DLC z jedynki.

Od tego czasu jednak „troszkę” czasu już minęło. Jak więc zespół Turn 10 poradził sobie z tym zadaniem dziś?

Całą akcję przeniesiono na nową, oddzielną mapę – Sierra Nueva. Ta, choć została podzielna na kilka różnorodnych biomów, tak na pierwszy rzut oka niekoniecznie poczujemy tutaj powiew świeżości. Całość dosyć mocno przypomina to, co już znamy z podstawki. Jasne, mamy tutaj do czynienia z nowymi rodzajami obszarów, jedna bardziej przypominają one nieco podrasowane miejsc, która już doskonale znamy.

Efekt wow i powiew czegoś nowego możemy poczuć dopiero przy kombinacji z pogodą. Burza deszczowa, piaskowa, noc. Wtedy czuć, że coś się dzieje, jest inaczej, jest fajnie, jest imponująco.

Na terenach Sierra Nueva stworzono trzy zespoły rajdowe. W nich rządzić będą kolejno: Alexa, Alejandra i Ramiro. Każdy z nich charakteryzuje się innym stylem zawodów i autami. Podziału dokonano na rajdy żużlowe, szosowe i nocne. I tutaj tak naprawdę nie musicie się zastanawiać, co jest fajniejsze, co wolicie przejść w waszej kampanii, do której drużyny dołączyć. Nic Wam bowiem nie umknie. Wraz z postępami dla jednych odblokujecie możliwość jazdy dla drugich i tak dalej. Plusem za to jest to, że sami możecie zadecydować o kolejność. Kto pierwszy, kto drugi, a kto trzeci.

Oczywiście Forza Horizon nie byłaby sobą bez odrobiny szaleństwa. W wyścigach rajdowych rzecz jasna nie zabraknie kaskaderskich popisowych skoków, a nasz pilot, zamiast zasiąść obok nas – znajdzie się w powietrzu, w helikopterze. To oczywiście tylko dodaje efektowności do całego spektaklu. Do tego tona kurzu, deszczu, piorunów i uczta dla oczu i uszu gotowa.

Forza ma to do siebie, że ilekroć by się do niej nie wracało, to grafika zapiera dech w piersiach. Można jeździć i podziwiać w nieskończoność. Zwłaszcza gdy mówimy tu o mocnym PC, czy Xbox Series X, na którym to owe DLC ogrywaliśmy.

To, co się dzieje wokół auta, ta wspomniana pogoda, dym… Bądźcie gotowi solidnie ubrudzić Wasze auta, bo tego nie unikniecie. Odpuście więc sobie myjnie, zwłaszcza przed wyruszeniem w drogę. Jednak po zgaszeniu silnika będziecie mieli ochotę pograć w PowerWash Simulator i porobić odrobinę porządków.

Fajnie też pogoda współgra z otoczeniem i nawierzchnią. Gdzie w upalny i suchy dzień piach na pustyni będzie się intensywnie kurzył, tak w trakcie deszczu będzie zauważalnie mokry i lepki, gdzieniegdzie pojawią się kałuże.

Przejeżdżając trasy w nowy sposób, wszystkie drogi pokonamy w pojedynkę, bez innych aut. Z kolei nasz pilot z powietrza z odpowiednim wyprzedzeniem da nam znać o rodzaju zbliżającego się zakrętu. Zmienia się też wprawdzie charakter trasy – jest mniej przewidywalnie, mniej oczywiście. Nie są to co do zasady typowe wyścigi uliczne. Jeżeli zaś jednak preferujecie tradycyjne rozwiązania, to każdą z tras pokonacie w klasyczny sposób. Z oponentami i bez notatek pilota.

Na mapie nie mogło też zabraknąć mniejszych atrakcji pobocznych, takich jak znaki ostrzegawcze, fotoradary, strefy driftu i tka dalej. Rzeczy znane i lubiane. Dodano jednak parę nowości w postaci specjalnych skrzynek i piniat w kształcie… czerwonych samochodów, rozlokowanych po bezdrożach całej Sierra Nuevany. Oczywiście za strącenie ich w odpowiednich ilościach czekają osiągnięcia oraz wyzwania w grze, za które przyznawane są punkty a wraz z nimi elementy kosmetyczne dla naszej postaci.

Dodatkowo spodziewajcie się też mini wyzwań takich jak ukończenie dwóch znaków ostrzegawczych na minimum jedną gwiazdkę w określonym czasie bez szybkiej podróży. Moją piętą Achillesa oczywiście są strefy pomiarowe – te muszę jeszcze trochę pomęczyć, by wycisnąć z każdej z nich pełna ilość gwiazdek.

DLC zrecenzowaliśmy dzięki przekazanej wcześniej grze Forza Horizon w wersji Deluxe przez Microsoft Polska.

Artykuł Forza Horizon 5: Rally Adventure. Recenzja pochodzi z serwisu World of Xbox.