Już dziś Insiderzy mogą zarezerwować swój udział w testach gry PAYDAY 3. Mówi tu tez oczywiście wyłącznie o posiadaczach konsol najnowszej generacji, czyli Xbox Series X|S. Aby dokonać rezerwacji, wystarczy, że na swoich konsolach uruchomicie Xbox Insider Hub i w zakładce wersji zapoznawczych odnajdziecie tą z grą a następnie klikniecie „Dołącz” oraz zaakceptujecie regulamin.

Closed Beta rusza 2. sierpnia o godzinie 10:00 i trwać będzie do 7. sierpnia do godziny 10:00. Zajrzyjcie do centrum Insidera bliżej startu, by móc pobrać tytuł. Nie zapomnijcie też, by w trakcie jak i po zakończonych testach podzielić się opinią oraz zgłosić ewentualne błędy. To z pewnością pomoże twórcom doszlifować grę przed jej premierą.

Premiera PAYDAY 3 zaplanowana jest na 21 września 2023, kiedy to tez zarazem trafi do katalogu Xbox Game Pass.

Artykuł Zamknięta Beta PAYDAY 3 dla Insiderów pochodzi z serwisu World of Xbox.

Rodzaj słuchawek i ich konstrukcja to bardzo indywidualna kwestia. Jedni wolą nauszne z miękkimi welurowymi padami a innym nie przeszkadzają nawet skórzane, które potrafią robić saune na uszach.

Dzisiejszy model to zupełnie inna bajka. SPC Gear Viro 101M to słuchawki dokanałowe. Jak przystało na taki rodzaj, są niewielkie ale czy też wytrzymałe?

Zestaw

Słuchawki zapakowane zostały w eleganckie, twarde etui. W zestawie z nimi dołączono trzy pary wymiennych silikonowych końcówek, które różnią się od siebie rozmiarami, jak i jeden komplet piankowych. Te ostatnie, dopasowują się do kanalików słuchowych. Samo etui jest wysłane miękkim materiałem z kieszonką na zapasowe końcówki, które z łatwością można wymieniać zależnie od własnych potrzeb. Zamykany na suwak pokrowiec zabezpieczy nasze słuchawki podczas transportu a co najważniejsze, zmieści się w każdej damskiej torebce. Ewentualnie gdzieś w niej zaginie

Konstrukcja

Po wyjęciu z opakowania słuchawki wywarły dobre wrażenie. Posiadają kabel (1230mm) spleciony w warkocz, który zwiększa ich wytrzymałość. Sprawia wrażenie solidnego z zachowaniem pełnej giętkości. Dodatkowo w obu słuchawkach zamontowano magnesy dzięki którym zepniemy je ze sobą. Pomaga to w spakowaniu, ponieważ nie plączą się gdzieś dookoła. Wracając jeszcze do przewodu – umieszczono na nim pilot z trzema przyciskami do obsługi multimediów. Tak więc możemy zmienić głośność czy też odebrać połączenie, gdy mamy je podłączone do naszego telefonu. A pod nimi znajdziemy mikrofon.

Ważną rzeczą jest modularna budowa słuchawek. Dzięki zastosowanym odkręcanym zaślepkom, łatwo i szybko wyczyścimy je, bez dodatkowych narzędzi.

Dane techniczne SPC Gear Viro 101M 

Impedancja [Ω]: 18±15%
Czułość [dB]: 98±4 przy 1 kHz, 1 mW
Charakterystyka częstotliwościowa [Hz]: 20~22 000
Czułość mikrofonu [dB]: –42±–3
Typ mikrofonu: MEMS
Połączenie: 3,5 mm minijack
Długość przewodu: 1,2 m

SPC Gear 101M w praniu praktyce

Dość tych suchych danych, przejdźmy do najważniejszej rzeczy, czyli użytkowania. Pierwsze po rozpakowaniu co zrobiłam, to oczywiście podłączyłam Viro 101M do pada Xbox. Uruchomiłam najpierw  World of Tanks bo karnet sam się nie wbije (fakt, tam ostatnio dużo gram). Ku mojemu pozytywnemu zdziwieniu, dźwięk był soczysty. Lokalizowanie nadlatujących rakiet nie sprawiło żadnych problemów jak i innych dźwięków otoczenia, czy też ryku tych potężnych silników. W trakcie gry zaprosiłam do grupy koleżankę, aby przetestować rozmowę przez te słuchawki.

Tu już niestety było gorzej. O ile ja dobrze ją słyszałam tak ona narzekała na delikatny szum podczas każdej mojej wypowiedzi. Od razu jej nie uwierzyłam, bo czasami mnie wkręca w różne dziwne rzeczy jednak potem po dołączeniu kolejnej osoby do grypy i powtórzeniu tego samego, musiałam uwierzyć. Zmieniłam pady jednak wina gdzieś leżała po stronie słuchawek. Wszak zmiana częstotliwości monitorowania mikrofonu w menu konsoli trochę wyeliminowała to, tak gdzieś „między wierszami” nadal coś było słychać.  Postanowiłam też sama sprawdzić na swoje uszy, czy bardzo jest to słyszalne. Dodatkowo, pilot umiejscowiony na przewodzie nie działa, gdy jest wpięty do pada. Tak zatem głośność musimy regulować w menu konsoli.

Łącząc się w domu z drugą osobą, która miała te słuchawki faktycznie minimalnie słyszalny był szum podczas rozmowy jednak nie było to notorycznie. Być może już nastawiona byłam na wsłuchanie się i szukanie tego czegoś, jednak przy swoich słuchawkach, które używam na co dzień nie występują takie rzeczy. Tak czy inaczej głos przez ten mikrofon wydaje się taki… inny. Być może to tylko kwestia przyzwyczajenia się do tego lub jego umiejscowienie. Według mnie powinien być ciut wyżej.

Tak więc granie solo, w zaciszu, aby nie przeszkadzać domownikom sprawdzi się tutaj najbardziej. Odizolujemy się a przy tym zagłębmy w brzmieniu. Jeśli chodzi o rozmowy na grupie, w moim przypadku różnie bywało i nie obyło się bez niedogodności. Postanowiłam również sprawdzić słuchawki w duecie z Playstation 5 ale już tylko w rozgrywkach dla pojedynczego gracza. I też było dobrze.

Ciągle tylko te gry

No dobrze sprawdźmy jak SPC Gear Viro 101M radzą sobie w połączeniu z telefonem. Zanim jednak przejdziemy do muzyki, jak wypadają w graniu, np. przez chmurę? Tutaj jest komfortowo. Zestaw jest bardzo mobilny a przez to idealnie nadaje się do grania w taki oto sposób. Wyobraźcie sobie, że leżycie na hamaku pośród zieleni, słońce delikatnie przedziera się przez liście a w rękach trzymacie pada z przymocowanym telefonem wraz ze słuchawkami i ogrywacie tytuły z biblioteki Xbox Game Pass. Brzmi idealnie?

I tak też było. W ciepłe dni lubię poleżeć na hamaku i pograć przez xCloud, czy po prostu posłuchać muzyki i się zrelaksować. Wbrew pozorom gra mi się dobrze, ale to dlatego, że mój router jest dość blisko i nie mam problemów z połączeniem.

Słuchanie muzyki można jak najbardziej zaliczyć na plus. Wszak jakimś audiofilem nie jestem ale lubię usłyszeć wyraźnie dźwięki podczas słuchania swoich ulubionych piosenek. Wiem, że aplikacje z muzyką też mają znaczenie, ponieważ jedne oferują lepszą jakość ale nie zagłębiam się w ogóle w tym. Tak jak już wspomniałam, jako przeciętna osoba, która od czasu do czasu posłucha muzyki, byłam zadowolona (używam Spotify). Dźwięki były wyraźne, bass dość soczysty. Czy potrzeba coś więcej? To już jest indywidualna kwestia.

Podsumowanie

Lekkość i trwałość konstrukcji sprawia, że nie musimy się z nimi obchodzić jak z jajkiem. Ładne, mocne etui ułatwi przechowywanie słuchawek jak i zabezpieczy je podczas transportu. Jednak mała wielkość może z czasem sprawić zakłopotanie bo dość dokładnie musimy zwinąć słuchawki, ponieważ mieszczą się praktycznie w nim co do milimetra. Niestety pilot jest niepraktyczny z powodu drobnych przycisków, które ciężko w ogóle nacisnąć. Gdy ktoś ma większe dłonie i palce, może być mniej przychylny. Do tego małe oznaczenie na tych guzikach sprawia, że są ledwo widoczne. Całość sprawia, że wiemy, z jakim produktem mamy do czynienia w takim przedziale cenowym. Nie są one z najwyższej półki, jednak stosunek jakości do ceny jest dobry.

Słuchawki kupimy już od 109,99zł.

Dziękujemy SPC Gear za dostarczenie słuchawek.

Artykuł SPC Gear Viro 101M. Recenzja pochodzi z serwisu World of Xbox.

Jako gracz konsolowy przeszedłem długą drogę pod względem ekranów. Zaczynając na kineskopowym telewizorze, poprzez te Full HD dotarłem do ery 4K. Na co dzień grywam zarówno na monitorze jak i na telewizorze. Zależnie od kaprysu i zapotrzebowania.

Jeżeli chodzi o ten większy wyświetlacz, to jest to model z 2016 roku. Poza rozdzielczością UHD czy umownym HDR nie posiada zbytnich bajerów. Z kolei mój prywatny, 27 calowy monitor pozwala na rozgrywkę w rozdziałce QHD (2560 x 1440 pikseli) przy 120 klatkach, aczkolwiek bez szerokiego zakresu dynamiki i wielu innych oferowanych przez dzisiejszą technologię rozwiązań.

Zaś w ostatnim czasie dzięki uprzejmości marki Philips przez ostatnie tygodnie mogłem testować w swoim domowym zaciszu model Momentum 279M1RV. Jest to także ekran o tym samym wymiarze, z jakim mam do czynienia każdego dnia. Rozmiarowo jest to dla mnie optymalny wariant, i zarazem dobry pod względem zestawienia z tym co mam.

Co jednak ma wyróżniać Philips Momentum? Przede wszystkim jest to model opracowany wspólnie z Microsoftem w ramach certyfikatu Designed for Xbox. Ten oznacza, że dany produkt spełnia dane standardy i jest możliwie jak najbardziej kompatybilny i spójny z Waszymi konsolami. Możemy więc tu liczyć na praktycznie pełne wykorzystanie tego, co oferuje obecna generacja konsol. Jedyne czego tak naprawdę tutaj nie uświadczymy to Dolby Vision.

Jeżeli spojrzymy na możliwości techniczne, to Momentum 279M1RV zaoferuje nam matrycę nano IPS o odświeżaniu do 144Hz (maksymalnie 120 w przypadku Xboksa), HDR z certyfikatem Display 600, VRR, tryb gry czy też Ambiglow. Są to główne cechy tego modelu, którymi chwali się producent. Jak to jednak wypada w praktyce i czy jest adekwatne swoich pieniędzy?

Ze względu na to, że otrzymany od nas egzemplarz jest użyczany różnym redakcjom nie będę się mocno skupiał na jego rozpakowaniu. Przyjeżdża on jednak w dość dużym i ciężkim opakowaniu. Za wagę w głównej mierze odpowiada masywna i solidna stalowa podstawa, ale o niej za chwilę. Całość natomiast jest zgrabnie i bezpiecznie zapakowana, pozwalając na sprawne przygotowanie monitora do pracy. Plusem na pewno będą załączone w zestawie przewody – HDMI 2.1, DisplayPort oraz USB.

Składanie to czysta przyjemność. Zależnie od konstrukcji naszego stanowiska ekran możemy zawieść na ścianie dzięki przygotowanym otworom w standardzie VESA 100×100, lub użyć do tego podstawy. Ta jest naprawdę ciężka. Nie mamy tu do czynienia z plastikiem, a dwuelementową stalą na gumowych nóżkach. Waga sama w sobie zapobiega jakiemukolwiek przemieszczaniu się ekranu po blacie na przykład w przypadku jego regulacji. Trzeba użyć autentycznie sporo siły aby spróbować go przesunąć. Po złożeniu podstawa zyskuje kształt litery „T”.

Zajmuje więc możliwie jak najmniej przestrzeni pozostawiając pod sobą wolne miejsce na na przykład głośniki. Co ważne, ten model posiada takowe wbudowane, na nich też się zresztą zaraz skupimy. Budowa uchwytu pozwala na bardzo swobodną regulację góra-dół niemalże w zakresie 15 centymetrów, obracanie pod kątem na boki oraz wychylenie górnej lub dolnej krawędzi. Pod tym względem jest nieźle i super byłoby to widzieć w każdym monitorze.

Monitor prezentuje się bardzo dobrze. Nie wygląda nadmiernie gamingowo, pozwalając wkomponować się w większość wnętrz. Wąskie ramki, z tyłu część górnej obudowy wykończona plastikiem piano-black, pozostawiając resztę matową. Wzdłuż krawędzi poprowadzono diody od systemu Ambiglow. Nie mam żadnych zastrzeżeń co do jakości użytych materiałów. Te jedynie mogę mieć co do rozlokowania złącz. Pomimo tego, że monitor możemy bardzo swobodnie obracać, to podłączanie nowych urządzeń nie należy do najwygodniejszych. Wszystkie wejścia / wyjścia skierowane są w dół. Przez to dostęp do nich jak i widoczność jest ograniczona, zwłaszcza gdy pod uwagę weźmiemy wagę całego monitora, gdybyśmy chcieli go lekko na chwilę odstawić. Ponadto przy nieco sztywniejszych przewodach te mogą nie zdążyć się wywinąć do góry, w kierunku kanału, przez co mogą być nieznacznie widoczne pod dolną krawędzią ekranu.

Myślę, że o wiele intuicyjnie byłoby, gdyby porty były skierowane w bok, a całość by posiadała ewentualną klapkę na tylną obudowę czy innego rodzaju zaślepkę dla zachowania estetyki. W ten sposób użytkownik jasno by widział, gdzie znajduje się poszukiwane przez niego złącze pozwalając na wygodne i bezpieczne podłączenie przewodu. Bo jeżeli o same złącza chodzi jest bardzo fajnie. Dostajemy trzy wejścia HDMI, a każde z nich w standardzie 2.1, nie musimy się więc zastanawiać gdzie podłączyć konsolę, bo będzie to bez znaczenia, gdyż na każdym wejściu mamy full opcję. Dalej mamy DisplayPort, USB-C oraz USB-B (typu upstream), cztery USB 3.2 (typu downstream, 1 z funkcją szybkiego ładowania BC 1.2) a także wyjście na słuchawki.

No dobrze, tyle z tej całej otoczki. Pora teraz odpowiedzieć sobie na najważniejsze pytanie: jak to wszystko działa w praktyce?

Chcąc jak najlepiej sprawdzić monitor, poza pracą na komputerze skupiłem się na możliwie jak najlepszych do tego grach. Kierowałem się tutaj tymi tytułami, które stawiają na grafikę lub płynność, a także te, które z jej utrzymaniem mają mniejsze lub większe problemy, by zobaczyć jak poradzi sobie z nimi tryb VRR. W ten oto sposób głównie ogrywałem takie tytuły jak: Forza Horizon 5, Gears 5, Call of Duty: Warzone, Sea of Thieves czy Marvel: Strażnicy Galaktyki.

Odpalamy więc konsolę! Zanim jednak przejdziemy do pierwszej gry trzeba koniecznie przejść do sekcji ustawień konsoli i upewnić się, że mamy włączoną maksymalną rozdzielczość, odświeżanie, VRR itd. Wszystko się zgadza, wszędzie zielone ptaszki (prócz Dolby Vision).

Na pierwszy rzut idzie Forza Horizon 5. Póki co na domyślnych ustawieniach obrazu w monitorze. I tutaj jest jeden wielki opad szczęki. Rozdzielczość 4K na 27 calach, które mamy tuż przed oczami w odróżnieni do typowej sytuacji z telewizorem robi przeogromne wrażenie. Pry takim zagęszczeniu pikseli jadąc piaszczystą drogą widać na nawierzchni każdy jeden kamyczek, detal. Głębia kolorów też gra niepowtarzalnie ważną rolę. Te od samego początku sprawiały wrażenie tak pełnych, naturalnych. No i ten HDR! Mimo, że grałem w słoneczny dzień, to czuć było, że ten tu jest, a certyfikat Display 600 nie jest tylko pustą frazą na opakowaniu. To już jest ten poziom, gdzie ten efekt zdecydowanie się odczuwa. Trudno odkleić się od zabawy.

Słońce w Sea of Thieves? Autentycznie odruchowo mrużyłem oczy, szczególnie przy wieczornych sesjach. Oczywiście na potrzeby testów przełączyłem w ustawieniach tytuł z trybu 120 FPS & FHD na 60 FPS & UHD. Tu też od razu było czuć każdy jeden detal, który tylko oddaje nam gra. Nie omieszkałbym użyć stwierdzenia, że niemalże każdy ogrywany tytuł zyskiwał nową jakość, świeżość.

To wszystko składa się na niesamowicie doskonałą immersję w grę i jej otoczenie. Byłem w mocnym szoku, że tak mocno odczuję przeskok z mojego 1440p na Philipsa Momentum.

Jeżeli chodzi o same tryby obrazu, jakie oferuje monitor mamy tu do wyboru takie jak między innymi: Xbox, Gra HDR, Display 600, Zdjęcie HDR, Film HDR czy też własny. I tutaj z każdym z nich tak naprawdę miałem problem, co mnie trochę zdziwiło, bowiem ekran jest fabrycznie skalibrowany pod względem maksymalnego poziomu przekłamania barw.

Otóż ewidentnie każdy z powyższych trybów przeginał z kolorami, każdy w swoją stronę. Jeden był zbyt wypłukany z kolorów, drugi zaś nimi emanował do przesady. O ile na przykład Gra HDR sprawdzała się świetnie za dnia, to już wieczorem musiałem przejść na Display 600 lub tryb własny. Najtrudniej było mi odnaleźć się wieczorami i trafić w ten idealny punkt.

Z kolei kąty widzenia jak to na matrycę IPS przystało są jak najbardziej prawidłowe i absolutnie nie ma tu do czego się przyczepić.

Co ważne mamy do dyspozycji tryb LowBlue, ten jak sama nazwa wskazuje ogranicza szkodliwe dla oczu światło niebieskie. Bardzo fajne jest to, że ten nie działa zero jedynkowo, a oddano do użytku aż cztery jego poziomy. Pozwala to nawet na komfortowe korzystanie z niego w ciągu dnia. Oczywiście tryb LowBblue nie zadziała przy sygnale HDR.

Rozczarowaniem jest dla mnie Ambiglow. Dla tych co nie wiedzą, jest to nazwa systemu diod ukrytych na tylnej obudowie monitora. Te mają za zadanie świecić na ścianę w taki sposób, by wizualnie powiększyć nam ekran i wnieść dodatkowy klimat do pokoju. Czytaj w tych samych kolorach, jakie są aktualnie wyświetlane. I o ile przy jednolitych kolorach, lub mocno oddzielonych sprawdza się to bardzo fajnie, to gdy na ekranie dzieje się więcej nie działa to już tak fajnie, jakbym mógł oczekiwać. Zwykle przy graniu w tak barwnych Strażników Galaktyki kończyło się na wyświetlaniu jednolitego, delikatnego niebieskiego odcienia.

Poza tym kluczowym dla Ambiglow trybem przygotowano jeszcze świecenie w rytm muzyki, pulsowanie, różne wzory i animacje czy jeden stały kolor w tym trzy poziomy jasności. Na minus mogę wskazać jeszcze jedynie to, że załącza się on ogólnie dla całego monitora, a nie dla konkretnych kanałów HDMI. Przez to po wieczornej sesji z konsolą musiałem za każdym razem rano go wyłączać siadając do komputera.

Spytacie się pewnie o ten cały VRR? Jak to działa, co to w ogóle jest? Otóż Variable Refresh Rate ma za zadanie uczynić naszą grę jak najbardziej płynną. Tyczy się to głównie gier, które mają problem z utrzymaniem stałej ilości klatek. Tutaj wszelkie spadki i skoki powinny być łatane w locie, zapobiegając efektowi rwania obrazu, wywołanym wyświetlaniem tak zwanych półklatek. Doskonałym przykładem takiej gry będzie tutaj Call of Duty: Warzone, które potrafi działać w zakresie 100 – 120 klatek na sekundę. System ma więc nad czym pracować. Moje odczucia? Wszystko jak najbardziej w porządku, gra się bardzo dobrze. Jest płynnie, ostro, nie ma efektu pływającego obrazu. Oczywiście bez skilla nawet najlepszy monitor nam nie pomoże, ale było w zupełności okej.

Jeżeli mowa o grach typu FPS, to tutaj Philips Momentum wychodzi z drobnym ułatwieniem, które może się przydać w niektórych grach. Otóż w jego ustawieniach możemy włączyć… celownik. Bardzo przydatne w grach, w których go intencjonalnie nie ma. Taki mały cheat!

Dodatkowym atutem na pewno będzie obsługa funkcji HDMI CEC. Ta pozwala na dodatkową komunikację pomiędzy konsolą a monitorem, która przekłada się na możliwość wzajemnej kontroli urządzeń. Bez problemu uczynimy więc, by monitor włączył się automatycznie po uruchomieniu konsoli ale i nie tylko. To zawsze szansa na bardziej komfortowe korzystanie ze sprzętu.

Jednak poza tymi zaletami i wadami, które wymieniłem jest przynajmniej jeszcze jedna, która rzuciła mi się w oczy. Urządzenie długo myśli, przechodząc pomiędzy trybami SDR i HDR w obie strony. To powoduje kilkusekundowe wyświetlanie czarnego ekranu na przykład w momencie gdy z gry przechodzimy do dashboardu. W pewien sposób spowalnia nam to działanie naszej przeciez szybkiej konsoli. Musimy w końcu wyczekać te kilka sekund, aż monitor wreszcie poda nam sygnał by cokolwiek widzieć.

Aha, jeszcze głośniki, obiecałem, że będzie o głośnikach. Czy można powiedzieć o nich coś więcej niż tylko super, że w ogóle są? Na pewno można przyznać, że nie należą do tych najgorszych. Dwa głośniki 5W potrafią grać całkiem głośno, sam dźwięk jest za to dość płaski, i nie wyrywa z kapci. Z oczywistych przyczyn brakuje bassu. Do grania, szczególnie tym bardziej wymagającym na pewno tych zewnętrznych (nic nie stoi na przeszkodzie żeby takie podłączyć, lub użyć słuchawek) nie zastąpią, ale powinny być nienajgorszą alternatywą na jakiś czas.

Philips Momentum 279M1RV nie jest więc sprzętem idealnym, wolnym od mankamentów. Urzeka zaś tym co najważniejsze, czyli fantastyczną jakością obrazu, pełnią kolorów, mocnym HDR’em, dobrym odświeżaniem z VRR. To wszystko na samym końcu pozwala wykorzystać możliwości konsol obecnej generacji do maksimum (tak, PlayStation 5 też zadziała).

Pytanie jest tylko, czy to wszystko jest wprost proporcjonalne do ceny? Nie ma co ukrywać, że nie jest to monitor tani, przyjdzie nam bowiem zapłacić za niego w graniach ceny dwóch konsol Xbox Series X. Przy czym podkreślę, że to nadal monitor, nie uświadczymy tu więc żadnego smartTV czy aplikacji.

By tak naprawdę poznać odpowiedź na to pytanie, trzeba go zobaczyć na własne oczy. Żadne zdjęcia czy moje słowa nie oddadzą faktycznego efektu. Abstrahując od samej ceny mogę jedynie powiedzieć, że jest naprawdę bardzo, bardzo dobrze. Z wielkim żalem oddawałem go kurierowi po zakończonych testach.

Artykuł Philips Momentum 279M1RV. Recenzja monitora stworzonego dla konsoli Xbox. pochodzi z serwisu World of Xbox.

Nie będę ukrywać, że ten tekst miał powstać dawno temu. Z wielu powodów odwlekł się on jednak w czasie, z czego finalnie się bardzo cieszę. Dało mi to bowiem dodatkowe miesiące praktycznego i codziennego korzystania z fotela, co przekłada się na jeszcze bardziej autentyczne odczucia.

Na fotelu spędzam wiele czasu każdego dnia, zarówno prywatnie jak i w trakcie pracy zdalnej, która wymusiła na mnie jeszcze intensywniejsze korzystanie z niego niż zwykle. Na zakup SPC Gear SR300F V2 zdecydowałem się w maju 2021 roku, w promocyjnej cenie 699 złotych. W tej kwocie naprawdę trudno znaleźć coś sensownego, co nie będzie tandetne a w dobrej jakości i z wykorzystaniem dobrych materiałów.

Polska marka na tym polu mnie do siebie przekonała względem wielu innych propozycji, które oglądałem. Poza samą ceną, przede wszystkim przekonał mnie użyty materiał, czyli tkanina. Moje poprzednie siedziska to ekoskóra, której miałem już totalnie dość. Taki materiał nie oddycha, skóra ma tendencje do pocenia się a co za tym idzie nieprzyjemnego przyklejania się, co ma miejsce przede wszystkim latem. Nie wspomnę już o szybkim pękaniu takiej ekoskóry w bardzo szybkim czasie. Same złe wspomnienia.

W przypadku tkaniny, którą zastosowano w tym fotelu takie coś zupełnie nie ma miejsca. Materiał jest przyjemny w dotyku, człowiek się nie przykleja. Jedyną moją obawą były ewentualne zabrudzenia i plamy, których to po blisko roku stwierdzam totalny brak, czego dowodem są załączone zdjęcia. Oczywiście staram się o niego dbać, jednak nie jest to nic szczególnego. Ogranicza się to tak naprawdę do odkurzenia co jakiś czas zakamarków czy przetarcia podłokietników oraz nóżek.

Cała konstrukcja fotela to oczywiście stal. Sam spód wsparty jest elastycznymi pasami, które dodatkowo wpływają na komfort oraz trwałość. Z kolei zastosowana przez producenta pianka pod obiciem działa w modelu „molded foam”, co ma zapobiegać potencjalnym odkształceniom. Takowych także u siebie nie stwierdzam, ale to też nigdy nie było problem w innych przypadkach.

Użyty tutaj siłownik, to siłownik czwartej klasy (do 150 kg statycznego obciążenia), zaś całość została przewidziana dla osób o wadze do 120 kg. Do górnej granicy jest mi więc naprawdę daleko.

Wszystko to spoczywa na pięciu plastikowych kółkach. W przeszłości jedno z moich krzeseł porządnie wytarło pod sobą okrąg na panelach. Tutaj, jak na razie nic takiego nie zachodzi.

Fotel pozwala użytkownikowi na ustawienie wysokości siedziska od około 47 do 54 centymetrów, samo oparcie mierzy zaś 84 centymetry. Sam zakres regulacji wypada naprawdę dobrze na tle innych, nawet droższych modeli.

Jak to przystało na gamingowe siedzenie, nie zabrakło kubełkowego kształtu. Jednak sam wygląd nie jest na tyle agresywny, by nadmiernie rzucał się w oczy czy był niewygodny, ciasny. Kształt jest możliwie subtelny. Ponadto dostępny jest w dwóch wersjach kolorystycznych – czarnej oraz czarno-czerwonej. SPC Gear SR300F V2 dobrze sprawdzi się więc zarówno w domu jak i w biurze.

O nasz komfort jak i ergonomię naszego ciała dbają dodatkowo dwie poduszki, lędźwiowa oraz dodatkowa pod szyję / głowę. Obie natomiast wyróżnia wypełnienie. W dolnej znajdziemy twardszą piankę, a w górnej sylikonowe płatki. Początkowo bałem się o tą grubą i twardą piankę, już oczami wyobraźni widziałem jak ta po miesiącach staje się płaska, wgnieciona, a materiał wewnątrz zaczyna się strzępić. Do dziś jednak jest w porządku.

Wnętrza obu poduszek możemy swobodnie wyciągnąć, dzięki czemu w razie potrzeby bez problemu je wypierzemy.

Klasycznie nie mogło zabraknąć możliwości odchylenia oparcia aż do pozycji leżącej. Bardzo rzadko z niej korzystam, jednak jak już mi się zdarzy, jest to bardzo wygodne. Bujanie też jak najbardziej jest. Zaznaczyć jednak muszę, że fotel lubi nieznacznie poskrzypywać, ale nie uważam tego za coś bardzo strasznego, a raczej jest to rzecz naturalna i nieunikniona. Dlatego właśnie cieszę się z odwleczeniem tego tekstu w czasie, co teraz pozwala mi jeszcze lepiej to ocenić.

Wymagać mógłbym więcej od samych podłokietników. Same w sobie wykonane są jak najbardziej dobrze, jednak jest to kwestia funkcjonalności. W moim modelu mogę liczyć jedynie na regulację góra – dół, w czasie gdy wyższe modele, z których zdarzało mi się przelotnie korzystać, pozwalały jeszcze na dodatkowe obroty wokół własnej osi oraz przód – tył. Ponadto mają tendencję do delikatnego brudzenia się i są odrobinę luźne przez co nieznacznie się bujają.

Dodatkowa regulacja to niby drobnostka, aczkolwiek potrafi poprawić komfort pracy. Jak widać zarezerwowano ją jedynie dla modeli z wyższej półki. Dziś w końcu skupiamy się na czymś stosunkowo tańszym, zwłaszcza jeżeli trafimy na dodatkową promocję tak, jak było to w moim przypadku.

Czy poleciłbym fotel SPC Gear SR300F V2 po blisko roku użytkowania? Jak najbardziej tak! W cenie za którą go nabyłem jest to moim zdaniem doskonały zakup, zwłaszcz, że jest to produkt polskiej marki. Unikajcie foteli z ekoskóry, kuszących pseudo gamingowym pazurem, które w rzeczywistości okazują się słabo wykonanymi i mało trwałymi tworami. Zdecydowanie lepiej od czegoś za powiedzmy 450 – 500 złotych jest dopłacić te 200 więcej i cieszyć się znacznie lepszym wykonaniem, które pozwoli na lata zadowalającego użytkowania.

Pamiętajmy, że na takim fotelu będziemy spędzać bardzo dużo czasu, zadbajmy więc o siebie, nasz komfort i zdrowie kręgosłupa. Potraktujmy taki zakup możliwie jak najpoważniej.

Fotel zakupiony ze środków własnych. Wszystkie zdjęcia wykonane po blisko roku użytkowania.

Artykuł SPC Gear SR300F V2 – Recenzja fotela gamingowego pochodzi z serwisu World of Xbox.

Tails of Iron to fascynująca i wciągająca przygodowa gra RPG osadzona w ponurej i mrocznej krainie. Naszym bohaterem jest Redgi, który jako spadkobierca tronu musi przywrócić porządek na opanowanej przez żaby ziemi. Przed nami tylko z pozoru czarująca i kolorowa gra, ponieważ skrywa ona brutalne walki na śmierć i życie, gdzie zło czai się za każdym rogiem.

Za górami, za lasami…

Nasz protagonista jest młody i niepozornie wyglądający aby objąć władze po swoim starym ojcu. Jednak sprawdza się w walce, na którą uważnie spogląda sam król. Jednak coś przerywa próbne walki naszego bohatera.

Królestwo Szczurów niegdyś tętniące życiem nagle umiera. Najazd klanu Żab pustoszy całe tereny a na dodatek zabija króla Szczurów. Redgi wie, że musi zachować zimną krew, odnaleźć porwanych braci i przywrócić królestwo do pierwotnego stanu sprzed najazdu. W trakcie poszukiwań znajdziemy schematy dzięki którym będziemy mogli wytworzyć nową broń, a ponadto możemy zebrać składniki na przygotowanie dań wzmacniających zdrowie. Oczywiście oprócz głównej fabuły czekają na nas zadania poboczne. Tak więc przed nami liczne walki jak i eksploracje różnych biomów z ukrytymi sekretami.

Wyposażenie, walka i gojenie ran

Style walki są zróżnicowane i zależą od naszego wyposażenia, a dokładniej od nas samych. Jedni wolą wyposażyć się w lekkie i szybkie bronie ale zadające mniejsze obrażenia, a inni w jedną cięższą ale potężniejszą. Oprócz broni białej statystyki posiadają również zbroje, które pozwolą ją dostosować do naszego stylu gry. Musimy pamiętać, że cała waga pancerza wpływa na prędkość ataków i uników bohatera. Pamiętajmy, że także ma znaczenie przy atakach zadanych Redgiemu. Ważne, aby wybrać te odpowiednie dla nas uzbrojenie i dla danego momentu w grze. Nie wszystkie rzeczy tak samo zadziałają przy żabach jak i innych stworzeniach. Tak więc każdy gracz może wybrać swoje preferencje bojowe i umilić sobie potyczki.

System walki jest dość prosty o ile będziemy uważnie przyglądać się podpowiedziom. Atakujemy bronią, gdzie również możemy wykonać mocniejszy atak poprzez naładowanie siły. Jednak same ataki nam nie pomogą więc musimy pamiętać o unikach. Te należy stosować gdy nad głową przeciwnika pojawią się czerwone pioruny – znak, że za moment nas zaatakuje. Słabsze ataki, czyli te z żółtymi piorunami możemy blokować czy odpierać za pomocą tarczy. Ogłuszony przeciwnik nadaje się do wyprowadzenia kontrataku przez Redgiego. Niekiedy pokryjemy swoją broń trucizną która osłabia wroga. Kończąc naszą walkę będziemy mogli wykonać egzekucję na ledwo oddychających już wrogach i skrócić im cierpienie. I wtedy można wykrzyczeć FINISH HIM, ale tylko tym odpowiednim głosem, z gier Mortal Kombat. A jeśli jakimś cudem wrogowi udało się nas drasnąć, wystarczy sięgnąć po manierkę z ciekawą zawartością, czyli sokiem z robaków. Wstrząśnięte nie zmieszane kawałki robaków w ich własnym soku to ulubiony napój naszego bohatera.

Mapa, towarzysze i questy

W grze nie mogło zabraknąć głównej mapy, która pokazuje cały teren królestwa. Oprócz niej, nasz dzielny bohater posiada podręczną mapę w formie książki. Jest ona bardzo przydatna, ponieważ pokazuje szczegółowy układ kondygnacji, obecne znaczniki czy ławki przeznaczone do szybkiego zapisu. Jeśli już o ławkach mowa, służą one jako punkty kontrolne, gdzie gra zapisuje nasz postęp. Ponadto nasza mapka wskazuje beczki, skąd czerpiemy nasz magiczny napój do regeneracji zdrowia. Jedyną rzeczą którą próżno szukać na mapie to skarby. Ukryte są one w beczkach, gdzie po ich zniszczeniu znajdziemy nową broń, zbroje czy inny przedmiot.

Główny wątek fabularny toczy się w Karmazynowej Twierdzy. Ale jak już dobrze wiecie, możemy wykonywać liczne zadania poboczne. Będą one rozsiane po całym świecie i na pewno nie będą monotonne, np. będziemy oczyszczać gniazdo larw czy walczyć z innymi dziwnymi bestiami.

Szefowie – wrogowie

Typków spod ciemnej gwiazdy będzie nie mało. Przyjdzie nam walczyć z mnóstwem małych i oddanych dziwnych stworzeń ale wisienką na torcie będą walki z bossami. Tu już trzeba nie tylko uzbroić się po zęby w dobry arsenał ale również w cierpliwość. Bossów łącznie w grze jest ponad 20. Nie mało, nie dużo ale potrafią skopać cztery litery, dlatego trzeba dobrze wybrać osprzęt do swojego stylu gry. W końcu trening czyni mistrza, prawda?

Podsumowanie

Zaczynając grę, wita nas przyjemny lecz chrypliwy głos narratora. Wiele osób poznało by go bez mojej podpowiedzi ale muszę to przekazać. Naszym narratorem jest Doug Cockle, który użyczył głosu Geraltowi z Rivii w Wiedźminie, w wersji anglojęzycznej. Historia opowiadana przez niego zapada nam w pamięć przez co gra się bardzo przyjemnie.

Ciekawy głos narratora to nie wszystko. Cała gra jest ręcznie rysowana i naprawdę wygląda fenomenalnie. Ponure królestwo z odcieniami szarości, zieleni i czerni prezentuje się dość soczyście. Wyraźne kolory, płynność i charyzmatyczny narrator tworzą tak niezwykłe trio, które sprawia, że nie można oderwać się od gry. Dzięki takiej grze w każdym z nas rodzi się na nowo duch walki. Nie tylko warunki fizyczne widoczne gołym okiem dają wyższość na innymi. W obliczu takim, w jakim stanął nasz bohater liczy się wytrzymałość, upór i zdrowy rozsądek w dążeniu do wybranego celu.

Pozwolicie, że oddalę się w celu unicestwienia przebrzydłych gadów. Nie jestem dobra w tego typu gry, więc dużo wody upłynie w Wiśle zanim przejdę dalej. Niekiedy idzie łatwo, jednak czasami muszę pokombinować. Ale nie odpuszczę tak łatwo i pokonam w końcu te wstrętne stworzenia!

Grę znajdziecie w Microsoft Store.

Dziękujemy Better Gaming Agency za kopię gry. Testowaliśmy na konsoli Xbox Series X.

Artykuł Tails of Iron – Recenzja pochodzi z serwisu World of Xbox.