Polskie studio iFun4All(obecne Draw Distance) w 2017 roku wypuściło na rynek grę Serial Cleaner osadzoną w latach 70-tych. W tej wcielamy się w Boba. Z pozoru zwykłego, szarego człowieka. Jednak rzeczywistość była rażąco inna. Tak naprawdę mieliśmy do czynienia z seryjnym czyścicielem po mafijnych porachunkach.

Dziś już wiemy, że ten człowiek powraca w latach 90-tych, jednak tym razem nie będzie sam. Najnowszy Serial Cleaners zadebiutuje w 2021 roku (mamy nadzieję, że na samym początku!). Teraz do czynienia będziemy mieli z czwórką czyścicieli. Każdy z nich z innymi unikalnymi umiejętnościami.

To oczywiście przekłada się na więcej możliwości, bardziej ciekawe wyzwania i zaawansowany świat gry. Do tego jeszcze totalnie nowa, odświeżona grafika. Po naszych wrażeniach z jedynki jesteśmy przekonani, że czeka nas kolejna, doskonała część.

Na ten moment grę możecie dodać do swojej listy życzeń na platformie Steam, ale spokojnie. Gra oczywiście pojawi się także na konsole.

PS: Tak się akurat składa, że pierwszy Serial Cleaner jest teraz na promocji za 59,99 14,99 złotych w Microsoft Store. Jeśli jeszcze nie graliście, to grzech nie wziąć!

Artykuł Znowu będzie trzeba posprzątać. Serial Cleaners nadciągają! pochodzi z serwisu World of Xbox.

Jak tylko zobaczyliśmy zaprezentowany zwiastun, od razu zrozumieliśmy, że jest to pozycja, którą warto sprawdzić. All in! Games i The Knights of Unity przedstawiają swoje najnowsze dzieło. Jeżeli spodobało Wam się Overcooked, to bardzo możliwe, że tak samo będzie w przypadku tej gry. Klimat wydaje się być dosyć zbliżony.

Jednak jest pewna zasadnicza różnica… nie będziemy gotować, a remontować! Naszym zadaniem, oraz naszych znajomych, z którymi będziemy mogli zagrać w lokalnym co-opie, będzie wykonanie prac remontowych według ustalonych planów. Wszelkich prac mamy dokonywać pod nieobecność domowników. Kluczowy więc będzie czas oraz jak najwierniejsze odzwierciedlenie oczekiwań właściciela lokum.

Zakres wykonywanych czynności ma być całkiem szeroki, począwszy na meblowaniu aż po tapetowanie, wyburzanie ścian, drzwi i nie tylko. Należy więc uwzględnić też odpowiedni podział ról jak i praca w zespole. Lekka oprawa gry i odpowiednio dobrane poziomy, powinny przypaść do gustu zarówno młodym, jak i początkującym graczom. To dobra okazja, na wspólnie spędzony czas. Tak też twierdzi Maciej Jaroszewic, Project Manager w The Knights of Unity, odpowiedzialny za produkcję Tools Up!:

„Pierwszy pomysł na Tools Up! zrodził się w trakcie jednej z naszych imprez integracyjnych. Brakowało nam rozbudowanej gry coopowej dla nawet 4 graczy. Z jednej strony wymagającej, a z drugiej takiej, której próg wejścia jest na tyle niski, że każda osoba, nawet pierwszy raz trzymająca pada w rękach, sobie poradzi.”

Dokładna data premiery nie jest jeszcze znana, ale na pewno będzie to w tym kwartale. Mocno kibicujemy, i życzymy sukcesu na miarę kapitalnego Overcooked. Świetnie będzie podziwiać kolejną udaną grę, pochodzącą z Polski!

Artykuł Tools Up! – Gotowi na remont? pochodzi z serwisu World of Xbox.

Bardzo lubię recenzować polskie produkcje, szczególnie wtedy, gdy gra w nie przynosi mnóstwo frajdy. Czy Phantom Doctrine oddaje to czego bym oczekiwał? Przeprowadzę Was w tym tekście po paru najistotniejszych punktach z kluczowymi mechanizmami gry oraz moimi związanymi z nimi wrażeniami.

Na wstępie należy jednak wyjaśnić z czym w tym tytule będziemy mieli do czynienia. Otóż przenosimy się do roku 1983. Są to czasy trwającej Zimnej Wojny, czasy pełne zła i niebezpieczeństwa. Naszą działką, będą tematy spisków i sekretnych organizacji międzynarodowych, z którymi przyjdzie nam walczyć.

Phantom Doctrine nie będzie jednak kolejną grą z gatunku FPS, a tą z tych taktycznych. CreativeForge Games lubuje się w grach turowych, czego przykładem może być ich poprzednio wydane Hard West z 2015 roku. Jeżeli tego nie znacie, rzućcie sobie okiem. Dostrzeżecie kilka podobieństw z tym, co zobaczycie w tej recenzji. Widać więc, że studio stworzyło mechanizm, który udoskonala, a na jego fundamentach powstała recenzowana właśnie produkcja.

To własnie taki sposób toczenia się rozgrywki zainteresował mnie najbardziej. Dotychczas z takim gatunkiem miałem niesamowicie nikły kontakt, co tylko wzmagało moje obawy co do dynamiki rozgrywki. Bo w końcu, gra, w której dochodzi do strzałów kojarzy się zdecydowanie z czymś szybkim i dynamicznym, bazującym na naszym refleksie. Tutaj, chodzi o zupełnie coś innego. Mimo to, w żaden sposób nie odczułem zaburzenia tempa akcji. Noo… może z początku

Start oraz personalizacja postaci

Tutaj standardowo jak w niemalże każdej innej grze przystępujemy do wyboru poziomu trudności. Kluczowym elementem jest z kolei wybór naszej drogi. Otrzymujemy do wyboru dwie różne możliwość przebiegu gry, jako agent CIA lub KGB (a po ukończeniu jednego z tych trybów, odblokujemy nawet trzeci!). Obie te opcje charakteryzują się odmiennymi misjami i celami, ale poruszane wątki fabularne pozostają te same, zmienia się jedynie punkt widzenia.

Co też bardzo miłe, dane będzie nam stworzyć i bardzo szczegółowo spersonalizować naszego własnego, głównego agenta. Jest to aspekt, który zaskakuje pozytywnie, rozbudowany generator oferuje bardzo duży zakres możliwości. Kształtów twarzy, zarostu, ubrań i tak dalej. Generalnie jest w czym wybierać. W pewnym momencie, poczułem się nawet niczym w The Sims, tworząc kolejnego członka rodziny. Bez względu na to, że tutaj mamy do czynienia z grą taktyczną, gdzie przeważnie widzimy planszę z dużej odległości, to i tak dostrzec można, o jak wiele detali tutaj się zatroszczono. Co też jak się okazuje się przyda, ale o tym później.

Kryjówka

Kryjówka będzie stanowić centrum naszego dowodzenia. Znajdziemy tu wszystko, co niezbędne do jakiegokolwiek działania. Począwszy od koszar, ambulatorium, warsztatu, sekcji analiz aż po radar, z którego będziemy delegować poszczególnych agentów w poszczególne miejsca na świecie w celu wykonywania misji i unieszkodliwienia wrogich sił. Będziemy spędzać tutaj cały swój czas pomiędzy misjami. Tutaj nie musimy już się spieszyć, czas stoi w miejscu, dzięki czemu możemy działać na spokojnie.

Za zgromadzony budżet rozbudujemy również każdą sekcję bazy. Przykładowo o dodatkowe miejsca na regenerację poszkodowanych w ambulatorium, lub zupełnie nowe sekcje. Dla przykładu będizemy mogli zająć się fałszerstwem dowodów, tak aby nasi szpiedzy mogli zostać stale pod przykrywką fikcyjnych danych. Rzecz jasna, takie czynności wymagają oddelegowania do tych celów poszczególnych osób na pewnie czas, zależnie od złożoności wykonywanych działań. W rezultacie, taka postać musi pozostać na miejscu i nie może brać udziału w akcjach. Musimy więc mądrze dysponować załogą, tak aby nie paraliżować funkcjonowania organizacji.

Możemy jednak zostać pozostawieni w sytuacji, kiedy nasza baza zostanie zdemaskowana i przyjdzie nam zmienić jej lokalizację. Zmiany niestety mogą okazać się dla nas niekorzystne i wymagające jej rozbudowy od nowa, co zabierze nam masę czasu i mocno okroi budżet. Będziemy musieli więc dołożyć wszelkich starań, by do tego nie dopuścić.

Sama naiwgacja po interfejsie kryjówki z początku może wydawać się skomplikowana, szczególnie, gdy zaczniemy grzebać w ustawieniach postaci, z czasem jednak można dostrzec, że nie jest to wcale takie trudne, jak sie wydawało.

Radar

Dokonamy tego właśnie w tym miejscu. Tutaj w czasie rzeczywistym mamy podgląd na to, co dzieje się na całym obszarze gry. Dla przykładu zobaczymy działania wroga w danym miejscu. W takim wypadku zmuszeni jesteśmy działać jak najszybciej i wysłać tam naszych ludzi. Tu liczy się czas. Sama podróż w jedną stronę będzie trwała kilka godzin, a na miejsce należy dotrzeć, nim działania wroga się zakończą. Jeżeli dopuścimy do tego kilka razy, możemy właśnie zostać zdemaskowani.

Podgląd mapy będziemy mogli za pauzować. Wtedy czas staje w miejscu, ale w rezultacie nic się nie będzie działo. Wtedy będziemy mogli swobodnie porozdzielać zadania w terenie jak i na miejscu. Natomiast, gdy tylko wyślemy agentów na akcję, to w zależności od tego jak szybko dotrą oni na miejsce, będziemy mogli wykonać określony zakres danych czynności. Czas okaże się tutaj nie raz na wagę złota. Gdy tylko uda nam się dotrzeć bardzo szybko, niewykluczone, że uda się też zakłócić działania przeciwnych organizacji i w efekcie obejdzie się bez ofiar.

Tutaj bywa też jednak różnie, gdyż wydelegowane przy nas osoby mogą zostać porwane, a wtedy będziemy musieli jak najszybciej zareagować i dokonać próby odbicia. Zawsze istnieje jakieś ryzyko, a żaden podejmowany krok nie jest pewny.

Agenci

Zarządzać będziemy grupą swoich agentów. Tych będziemy mogli sukcesywnie ulepszać w zamian za zdobyte w akcjach doświadczenie oraz wyposażać i szkolić ich na coraz to lepszą broń. Nic nie będzie stało tez na przeszkodzie by ich w razie potrzeby zwalniać, czy zatrudniać tych nowo poznanych w trakcie zadań fabularnych.

Tablica

Lubicie bawić się detektywa? Jeśli tak to dobrze, bo tutaj będziecie mogli się nim poczuć. W tym miejscu będziemy gromadzić i analizować zdobyte na akcjach zdjęcia, dokumenty oraz dowody. By pchnąć fabułę do przodu będziemy musieli regularnie odwiedzać ten obszar. Zmuszeni będziemy czytać masę dokumentów, wyszukiwać w nich kluczowych danych, dotyczących miejsc, osób i różnych organizacji. Wszystko to, co zbierzemy, będziemy mogli wieszać w dowolnym miejscu korkowej tablicy i przemieszczać po niej, według naszych potrzeb. W taki sposób, abyśmy sami się we wszystkim znaleźli.

Wywieszone zdjęcia i dokumenty będzie trzeba łączyć w logiczną całość, odtwarzając rozwiązanie sprawy, co pozwoli nam dojść do kluczowych dla nas postaci czy rozbić dane grupy. Oddaje to niemała dawkę przyjemności, gdy widzimy, że nasze starania przynoszą efekty.

Walka w turach

Szczerze przyznam, że nigdy nie spodziewałem się, że gra bazująca na taktycznym skradaniu się może dać tyle frajdy i możliwość. To od nas zależy, kto pojawi się na akcji i z jakim wyposażeniem. W wybranych przypadkach będziemy mogli wyznaczyć punkt, z którego zaczniemy swoje działania. Dalej już musimy tylko zadecydować, czy działamy po cichu, czy robimy głośny i szybki szturm. W każdym bądź razie musimy decydować rozważnie, gdyż nigdy nie wiemy, co czai się w nieodkrytym, zacienionym pomieszczeniu. Po drodze przyjdzie nam tez wyłączać systemy zabezpieczeń, takie jak czujniki i kamery, co pomoże uniknąć nieprzyjemnych incydentów.

Wiadomo, plan nie zawsze idzie po naszej myśli, a najmniejszy błąd może doprowadzić do naszego wykrycia. Wtedy musimy być gotowi by odeprzeć atak i zarazem dokończyć wyznaczone zadania. Świetnie podsyca to napięcie, w którym trzymany jest gracz. Całe szczęście, co każdą rundę swobodnie można zapisywać i wczytywać rozgrywkę. Jest to zdecydowanie pomocny element, dla takich laików jak ja. Pozwala to szybko uczyć się na błędach i poznawać dokładniej panujące tu reguły. Co prawda twórcy gry przygotowali misję treningową, jednak ta zdaje się zostawiać stosunkowo dużo niejasności i niepewności.

Jeżeli miałbym skupić się na wyglądzie otoczenia, to te wygląda ponuro, tak jak na klimat tej gry przystało. Jest on niestety mocno powtarzalny. W rzeczywistości budynki i ich otoczenie tak naprawdę nie różni się od siebie pomiędzy różnymi lokacjami. Zdecydowanie brak tu większej różnorodności.

W prawdzie, będąc już fabularnie nieco dalej, sam nie zawsze wiedziałem do końca, co dokładnie i dlaczego muszę robić. Stawiane cele były jasne, jednak ich zasadność już nie zawsze. Mimo to poruszanie się w takim trybie, na zmianę z rywalem było nie raz całkiem fascynujące. Pamiętacie, jak pisałem o szczegółowej personalizacji postaci? Tutaj się to przydaje. Gra raczy nas krótkimi cut-scenkami, czy ciekawymi ujęciami z bliska w trakcie walki. Choć animacje są dosyć sztywne, widać tu sporo włożonego serca, co doskonale wpływa na klimat gry. Momentami, czułem się niczym w GTA. Autentycznie!

Szalenie istotny jest też moment ucieczki po zakończonej misji. By jak najszybciej opuścić przeczesywany teren, musimy dostać się do punktu ewakuacji, z którego zostaniemy zabrani. Jednak, by tak się stało, musimy dać sygnał kilak tur wcześniej, bowiem przyjazd naszego pojazdu może trwać kilak kolejek. Ważna jest więc synchronizacja w czasie i umiejętność oszacowania kiedy jest ten moment. W innym wypadku, gdy nie zdążymy uciec na czas, przybędą posiłki wroga a nasz transport może zostać zdekonspirowany, co wiązać się będzie z totalną porażką.

To, co może drażnić

By nie było zbyt kolorowo, Phantom Doctrine ma elementy które zwyczajnie drażnią. Ogromnym plusem niewątpliwe jest ulepszenie gry na Xbox One X, gdzie gra działa też w 4K z HDR’em. Jednak nie wiem, czy własnie to nie przekłada się jednak na bardzo długie ekrany ładowania. Są gry, w których po prostu nie zwrócimy na nie uwagi, tutaj jednak trwają szczególnie długo i wpada to w pamięć.

Sam ich wygląd może być przytłaczający. Na ekranie potrafimy ujrzeć po kilka stron pełnych tekstów oraz dodatkowo kilka przydanych tipów. Ilość znajdujących treści może okazać się nieco przerażający dla przeciętnego Kowalskiego.

Dosyć blado może w pewnych momentach sam interfejs. To znaczy, sam w sobie nie jest zły, gorzej wypada jego dostosowanie do konsoli. W odróżnieniu od graczy komputerowych, z reguły siedzimy dalej od ekranu telewizora. Spora część elementów zostaje jednak dosyć mała i ciężko czytelna. W dodatku zdarzały mi się sytuacje, gdy biały tekst, wyświetlany był na żółtym tle. W rezultacie dochodziło do tego, że treść bywała mocno nieczytelna.

Utrudniało to też sprawnym nadzorowaniem pozostałej mocy agentów w trakcje rozgrywki, przez co dopiero po fakcie okazywało się, że wybrane czynności są nieodstępne, bo wymagały zbyt wiele punktów mocy. Swoją drogą, samo menu przykuło moją uwagę, miałem pewnego rodzaju déjà vu. Po nieco dłuższej chwili, zorientowałem się, że te wygląda bardzo podobnie do tego, co możemy spotkać w serii Tomb Raider. Nie chce w żadnym wypadku uznawać tego za złe, ale inspiracja widoczna jest gołym okiem.

Podsumowanie

Przechodząc do krótkiego, końcowego werdyktu, jako całokształt Phantom Doctrine jest grą, która potrafi pozytywnie zaskoczyć, a w całokształcie prezentuje się znakomicie. Twórcy oddają w nasze ręce zaawansowany system gry taktycznej, z kilkoma trybami. Pozycja ta wymagać będzie od nas wizji oraz przemyślanej strategii. Nie jednokrotnie zmusi nas do szybkiego podejmowania decyzji. Pod względem graficznym gra jest przyjemna (aczkolwiek nieco powtarzalna) dla oka i go nie męczy, umiejętnie podtrzymany jest mroczny klimat.

Dwie główne ścieżki rozgrywki gwarantują bardzo dużo godzin gry, co powinno w pełni zadowolić nawet tych najbardziej wymagających fanów gier taktycznych. Wszystko to ma bowiem swoją cenę, Phantom Doctrine kupicie już teraz w sklepie Microsoft w cenie 169,99 złotych.

Artykuł Phantom Doctrine – Wcielamy się w agenta. Recenzja. pochodzi z serwisu World of Xbox.

Produkcja jest dziełem krakowskiego studia Nano Games, która to na komputerach osobistych zadebiutowała w 2014 roku. Teraz jednak, zadecydowano o wydaniu jej odświeżonej wersji dla graczy konsolowych. Jakie są nasze wrażenia po kilku dniach obcowania z tytułem? Tego dowiecie się z poniższego tekstu.

W paru słowach wstępu wyjaśnię Wam, z czym to się w ogóle je i co czeka gracza po odpaleniu gry. W moim przypadku jest to jeden z rodzajów rozgrywki, jakie lubię najbardziej. Całość działa tutaj na zasadzie obrony bazy przed nadchodzącymi hordami wrogich jednostek. Bazę stanowią hakowane przez naszą dwuosobową drużynę reaktory. Wszystko to możemy ograć w pojedynkę, bądź z kumplem w ramach lokalnego co-opa. Jak wiadomo, gra w drużynie zawsze jest o wiele bogatsza i daje więcej frajdy.

Szkoda jedynie, że nie przewidziano tutaj gry sieciowej, co pozwoliło by na grę ze znajomymi sprzed własnego telewizora. Być może jest to efekt naprawdę niewielkiego składu, który tworzył grę. Nie licząc testerów, jest to zaledwie nieco ponad 20 osób. Tyle udało mi się naliczyć. Przy tej ekipie trzeba umieć przełożyć założone cele na realne możliwości.

Wracając jednak do gry, Cye i Chrome są to postacie, w które przychodzi nam się wcielić stawiając czoło szalonemu naukowcowi Hundertwasserowi, atakując i przejmując jego teren. Grając w trybie single player swobodnie możemy przełączać się między bohaterami, kiedy to rolę drugiego przejmie sztuczna inteligencja. Każdy z nich posiada unikalne umiejętności, które będziemy mogli z czasem udoskonalać.

Moce i wieżyczki

W tym gatunku po prostu tego zabraknąć nie mogło. Z pomocą w trudniejszych chwilach przyjdą nam automatyczni strażnicy. Tych istnieje aż siedem rodzai, a na pole bitwy możemy zabrać wyłącznie trzy z nich. Oczywiście nie wszystko od razu będzie dostępne. Ich dobór okazuje się bardzo istotny, gdyż każda postać oferuje totalnie inny wachlarz zastosowań. To będzie domena Chroma, natomiast w przypadku Cye’a, będą to magiczne moce, gdzie połączenie obu umiejętności idealne współgra ze sobą.

Jeżeli jeszcze chodzi o używanie automatycznych strażników, nie sprawia to żadnego problemu. Rozstawienia możemy dokonać niemalże wszędzie (aczkolwiek każde będzie nas kosztować) i przestawiać stojący już arsenał. Ponadto na każdej planszy istnieją specjalne strefy, w których można wzbogacić maszyny o konkretne ulepszenie. Dla przykładu, może być to automatyczna regeneracja, większy zasięg czy potężniejsza siła.

Warto nadmienić też, że dodatkowych ulepszeń możemy dokonywać między poziomami w menu, w zamian za nabyte punkty doświadczenia. Czyni to naszą broń jeszcze bardziej skuteczną w trakcie bardziej wymagających fragmentów bitwy.

Umiejętności

Bardzo pozytywnie zaskakuje zaawansowany sposób rozwoju postaci. Zależnie od wybranego bohatera, wygodnie rozdysponujemy nabyte punkty pomiędzy poszczególnymi parametrami danej wieżyczki czy magicznej mocy, z której pomocą pokonamy rywali.

Co ważne, w każdym momencie w przerwie od starć, istnieje możliwość zresetowania danej wartości zebranych punktów i zagospodarowanie ich w inny sposób.

Poziomy

Skoro przy nich już jesteśmy, tych przygotowano 27 w trzech światach plus dwa treningowe. Oba wydały mi się nieco chaotyczne, a właściwe spojrzenie na grę i sterowanie załapałem dopiero w jej trakcie. Co do samych etapów, niezależnie od doboru świata, gra się dosłownie tak samo. Jedyną różnicą jest przede wszystkim inna barwa otoczenia i jej układ. Zasady pozostają niezmienne, co może z biegiem czasu zrobić się nieco monotonne i po prostu nudne. Wygląda to tak, jakby zróżnicowanie światów było jedynie zabiegiem mającym na celu odwrócić naszą uwagę od tego faktu.

Pomocne w tym wypadku mogą okazać się wyzwania. Te choć nie są obowiązkowe by ukończyć grę, mogą być doskonałym motywatorem by powracać do ukończonych już wcześniej map, by zdobyć wszystkie oferowane gwiazdki. Jest to jednak niemałe wyzwanie. Konieczne może bowiem okazać się rozegranie rundy bez wsparcia wieżyczek czy odradzania się. Wiąże się to z niczym innym, jak wałkowaniem jednego poziomu nieokreśloną ilość razy, zależnie od umiejętności i jakby nie patrzeć – szczęścia.

Z kolei czas, jaki będziemy potrzebować na ukończenie całości w podstawowym, minimalnym zakresie, nie robi większego wrażenia. Tak naprawdę be większych problemów uda nam się za pierwszym razem ukończyć każdy z poziomów, gdzie na jeden wystarczy dosłownie parę minut. Zabrakło tu możliwości doboru poziomu trudności, gdzie ten jest jeden, narzucony odgórnie. Nieco bardziej problematyczne, mogą okazać się dopiero pojedynki z bossami. Z tymi do walki staniemy trzy razy.

Mechanika

Sposób sterowania spisuje się bardzo dobrze pod każdym względem. Gra jest intuicyjna, przez co szybko można jej się nauczyć i nabrać wprawy. Jest po prosto, bez zbędnych komplikacji. W trakcie kliku dni spędzonych z tym tytułem przed konsolą nie natrafiłem na żadne zgrzyty związane ze zwinnym poruszaniem się, czy utykaniem w ciasnych zakamarkach. Jedynie dosyć często myliłem przycisk LB z LT, wykonując przez to inną czynność niż zakładałem. To już jednak prawdopodobnie mój osobisty nawyk przeniesiony z innych pozycji. Generalnie pod tym względem nie ma się do czego przyczepić.

Korzystając z odpowiednich mocy, bez problemu możemy przystąpić do ataku sporej grupy wrogiej jednostki, atakując niemalże wszystkich jednocześnie. Czyni to walkę wciągającą i prostą, ale nie prostacką. Oddaje to autentycznie sporo frajdy i poczucie władzy.

Grafika

Jako całość, aspekt graficzny wypada przyzwoicie i futurystycznie. Aczkolwiek, mimo tego, że jest to odświeżona wersja tego tytułu, zauważyć można parę elementów które można było zrobić odrobinę lepiej. Dla przykładu można zaliczyć wyświetlane pole rażenia działka. Nim te jest większe, tym bardziej widoczne są niewygładzone krawędzie wokół niego. Sprawia to wrażenie, wykorzystania jednej grafiki, która jest skalowana do odpowiednich wymiarów. Tym bardziej dociekliwym w detale może to delikatnie dokuczać. Nie uświadczymy też dodatkowego ulepszenia dla Xboxa One X.

Podsumowanie

Reasumując, powierzona nam produkcja to dosyć prosta i zarazem dynamiczna rozgrywka. Zabawy co prawda starcza na dosłownie parę godzin (podstawowe ukończenie wszystkich poziomów), ale rekompensowane jest to funem płynącym z rozwalania pokaźnych grup ogromnych mrówek i innych groźnych stworzeń. W moim odczuciu zabrakło tu jeszcze rozgrywki w trybie przetrwania. Wiecie, gracie w nieskończoność, dopóki nie zdołacie przetrwać coraz to większych fal. To by było coś! Tak pozostaje pewien niedosyt.

Gra dzięki niezbyt długo trwającym poziomom dobrze może się sprawdzić do ogrywania pomiędzy większymi tytułami. Wtedy też wystarczy nam ona na znacznie dłużej, niż mielibyśmy grac w nią ciągiem. Pod tym względem można uznać to za zaletę.

Premierowe ZAMB! Redux znajdziecie w Sklepie Microosft w cenie 69,99 zł.

Grę do recenzji dostarczył: Pr-outreach.com. Testowano na Xbox One X

Artykuł ZAMB! Redux – Polskie studio w akcji. Recenzja pochodzi z serwisu World of Xbox.