Produkcja od Reply Game Studios właśnie wylądowała na komputerach osobistych oraz konsolach nowej generacji. Odcięto się więc tutaj od starszych konsol, co powinno pozwolić wycisnąć z tytułu jeszcze więcej pod aspektem technicznym. Nad tym tez oczywiście jeszcze się pochylimy.

Jeżeli chodzi o względy fabularne, to jest to typowy dla tego gatunku schemat. W dużym skrócie – uratuj świat przed złymi zjawami. Czyli wprawdzie nic nowego, odkrywczego czy przełomowego. No ale cóż, jakoś musimy uzasadnić przyczynę naszych starań. Osobiście dla mnie w tego typu grach historia schodzi gdzieś na dalszy plan – właśnie z owego powodu, braku oryginalności.

Najistotniejsza jest za to dla mnie mechanika oraz klimat. To są dla mnie dwa fundamentalne elementy, które decydują o tym, czy gra się przyjmie wśród graczy czy też może wręcz przeciwnie. I tutaj recenzowana dziś produkcja ma parę mocnych kart w swojej talii.

Soulstice to co prawda klasycznie tryb trzeciosobowy, jednak nie oszczędzono sobie tutaj odrobiny zabawy perspektywą. Oznacza to, że za jednym razem kamera ulokuje się tuż za naszą postacią, za jeszcze innym w rzucie izometrycznym a niekiedy niczym z gier platformowych od boku. Ogólnie rzecz biorąc taki zabieg mi się spodobał, mimo to niekiedy było to nieco kłopotliwe. Finalnie otrzymujemy tu coś klasycznego ale i także coś nieco na zasadzie Darksiders Genesis.

W grze wcielimy się w dwie siostry Briar oraz towarzyszącą jej duszę Lute. Obie tworzą duet bez którego zbyt wiele nie byłoby możliwe. Główną protagonistką bezie za to Briar, to waśnie w jej skórze się znajdziemy. Owszem przyjdą momenty kiedy będziemy prosić siostrę o pomoc, tak wszystkim zajmie się ona automatycznie.

Świat jest dosyć jednolity, ponury, zniszczony. Brakowało mi tu szczypty różnorodności, nawet te wszystkie cechy można oddać na więcej sposób niż jeden schemat. Zwłaszcza, kiedy często będziemy przemieszczać się między tymi samymi lokacjami. Graficznie jest całkiem fajnie, jednak nie ma tu raczej niczego przełomowego, przy czym przyznam szczerze, że po pozycji next genowej chciałbym oczekiwać nieco więcej.

Generalnie poza czasami z opóźnieniem doczytującymi się wysokiej jakości teksturami nic większego zarzucić nie mogę. Oświetlenie działa tu tak jak powinno, warunki pogodowe takie jak deszcz także prezentują się nienagannie. Ponadto do naszej dyspozycji oddano trzy tryby graficzne. Pierwszy stawia na płynność kosztem detali, drugi zaś odwrotnie a trzeci balansuje te dwie wartości. I w takim też zbalansowanym trybie ogrywałem tą wymagającą przygodę.

Co prawda od czasu do czasu zdarza mi się zagrac w jakiegoś hack and slasha, tak tutaj na starcie wybierając drugi, domyślny poziom trudności czasami miałem drobne problemy by sobie poradzić. Stopni trudności do wyboru mamy kilka, jest więc elastycznie , co oznacza, że nie powinniście doznać problemów z dopasowaniem go do siebie.

Tytuł będzie podsumowywał to, jak sobie poradziliśmy z każdą większą hordą wrogów. Przy ocenie pod uwagę wzięte zostaną trzy kategorie by na ich bazie wystawić końcowy werdykt – od brązu aż po diament. Bardzo fajny mechanizm, który może nam pokazać, nad czym powinniśmy jeszcze popracować, lub udoskonalić daną umiejętność.

Z umiejętnościami także jest ciekawie. Za zebrane w trakcie przygody punkty możemy kupować udoskonalenia broni czy też nowe ruchy. Oprócz tego możemy nabyć także nowe umiejętności, gdzie zastosowano ciekawe rozwiązanie, które pozwala swobodnie bawić się i eksperymentować z naszą postacią.

Otóż kupując daną zdolność za dajmy na to 1200 punktów, i widząc po czasie, że ta nie spełnia naszych oczekiwań, tak bez konsekwencji możemy ją anulować i dostać pełny zwrot waluty. Po czym nabyć coś innego i tak w kółko. Na tym polu więc wybory nie są ostateczne, także bez obaw, eksperymentujcie śmiało!

Oczywiście, by nie było zbyt kolorowo, takich zakupów nie poczynimy gdziekolwiek. Musimy na swojej drodze spotkać Laytona, lub poczekać na moment zakończenia rozdziału.

Wraz z postępami, odkrytymi nowymi broniami, nabytymi zdolnościami gra staje się coraz ciekawsza, a pojedynki stają się bardziej różnorodne. Poznajemy nowych rywali ale i z biegniemy czasu najlepsze metody ich zwalczania. Nie mamy tu tak, że trafiamy na nowopoznaną wrogą istotę i wiemy o niej wszystko. O nie, nie.

Będziecie musieli zgładzić określoną liczbę danego rodzaju wroga, by w growej encyklopedii zobaczyć kolejne szczegóły. Wtem dowiadujemy się, że na jednych lepiej działa stalowa pięść a na innych dajmy na to miecz w pewnej konfiguracji.

Sam model walk jest przyjemny, pokonywanie większych grup sprawia niemało satysfakcji, gdzie jednak brakuje mi trochę gibkości czy zwinności. Coś tu nie do końca dla mnie grało tak jak powinno.

Przykładowo zdarzało mi się nie dosięgać wrogów po doskoku, co raczej nie miało miejsca w innych grach tego typu. Na duży plus wskazałbym za to pełne wsparcie dla klawiatury i myszy, co niestety na konsolach jest rzadkością.

W tej całej opowieści jest też wspomniana przeze mnie dusza siostry – Lute. Ta pozwoli nam załączać dwa rodzaje pól. Lodowe niebieskie oraz czerwone, ogniste. Ich aktywacja będzie niekiedy niezbędna do pokonania określonej klasy rywali, czy też umożliwi rozkuwanie kryształowych skał na naszej drodze ale i nie tylko. Uważać musimy jedynie na możliwość przeładowania pól. Moc naszej siostry nie jest nieskończona a zbyt długo aktywne pole spowoduje chwilowy zanik obecności siostry, co może mieć niebyt przyjemne konsekwencje.

Wraz z zdobytymi umiejętnościami Lute powinna nas także nieco wspomóc w trakcie starć, podcinając trochę skrzydła nieprzyjaciołom. Kooperacja jest więc tu niezbędna by przetrwać.

Dla urozmaicenie oczywiście nie mogło zabraknąć drobnych znajdziek, w postaci doładowań życia i tak dalej, co jak najbardziej niejednokrotnie może uratować naszą skórę. Dodatkowym elementem sa także szybkie wyzwania. Te także ukryto po jednym na każdy poziom. Do raz już odkrytego będziecie mogli wracać w każdej chwili z menu głównego gry i próbować poprawić swój wynik.

Szybkie starcia polegają na teleportacji do wąskiego, lodowego obszaru, gdzie poznajemy wytyczne zadania. Przykładowo może być to pokonanie wszystkich w określonym czasie, sposobie czy też kolejności. Dobre przełamanie gdzieś tam przewijającej się monotonii.

Grę do recenzji udostępniło Dead Good PR.

Artykuł Soulstice – Recenzja ciekawego slashera pochodzi z serwisu World of Xbox.

Dziś pochylimy się nad najnowszą produkcją od Finish Line Games i Modus Games. Mamy tu do czynienia z grą de facto logiczno-zręcznościową. Wszystko ostało jednak okraszone ciekawą i dobrze poprowadzoną historią. Ta nadaje produkcji zupełnie innego biegu i o wiele bardziej wciągającej rozgrywki.

Skully. To właśnie nasza główna postać. Pytanie tylko, czy określenie „postać” nie jest nad wyraz. Jak sama nazwa wskazuje, jest to tylko wyrzucona przez morze na brzeg czaszka. Tą do życia przywraca siła nieznanego dotąd bóstwa. Ta, jak możecie się domyśleć, trafiła na niespokojne miejsce. Teraz stoi przed nią zadanie zażegnania konfliktu pomiędzy trojgiem bożego rodzeństwa, których kłótnie zagrażają owej wyspie, będącej domem dla nich wszystkich.

To właśnie opowieść tej trójki będziemy śledzić w trakcie naszej całej rozgrywki. Sama historia jest poprowadzona w wyjątkowy sposób, dzięki kapitalnie nagranemu dubbingowi, oddającemu całą masę emocji.

By osiągnąć nasz cel, musimy przebyć długą drogę. Ta została podzielona na 18 poziomów, w siedmiu rożnych sceneriach. My z kolei jesteśmy kolistą czaszą, pozostaje nam więc jedynie się turlać. Produkcja od samego początku uczy nas, wyczucia i precyzyjnego manewrowania kontrolerem, w taki, sposób, który pozwala pomyślnie sunąć przed siebie.

Przygotujcie się na nierówności, niewielkie kamienie na tafli wody czy poruszanie się po krzakach porastających ściany. Będzie tego sporo.

Początkowo gra wydaje się aż nadto spokojna i dosyć prosta, z czasem zauważamy jednak, że wszystko to, czego nauczymy się we wczesnej fazie, to tylko fundament do tego, co czeka na nas dalej. Na samym początku mówiłem o czekających niebezpieczeństwach, tych więc nie zabraknie. Jednym z pierwszych, jakie poznamy jest woda. Wpadnięcie do niej powoduje błyskawiczną utratę mocy. Nikłe szanse, że w porę uda się Wam z niej wyskoczyć. W innym wypadku oznacza to porażkę i powrót do ostatniego checkpointu.

Z biegiem czasu te będą ustawione coraz rzadziej, więc istotne będzie to, aby swoje ruchy wykonywać bezbłędnie. Wyspa rzadko kiedy wybacza pomyłki. Szybko zobaczycie jednak, że punkty kontrolne, nie są jedynie miejscami zapisu, a czymś więcej. Te zostały zrobione na wzór niewielkiego oczka wodnego, ale wypełnionych specjalną, ciemną, magiczną mazią. W niej zregenerujemy utracone zdrowie, ale i też na zmienimy formę.

Bycie samą czaszką na długą metę mogłoby być nudne i mało innowacyjne. Im dalej zajdziemy w fabule, to ta będzie odsłaniać przed nami kolejne formy, jakie będziemy mogli przybrać. A z czasem także ich kolejne umiejętności. Docelowo formy będą trzy. Każda z nich przyda się w innym momencie. Niejednokrotnie przyjdzie nam nawet nimi kooperować i w zdolny sposób je dobierać.

Do naszego użytku oddano trzy sloty, na dobór odpowiednich postaci. Te jak wspomniałem wcześniej, wywołać możemy z wnętrza ciemnej cieczy. By nie było tak łatwo, nie będziemy mogli swobodnie przełączać się pomiędzy aktywnymi już formami. By tego dokonać, musimy do którejś z nich dotoczyć się czaszką.

To będzie szalenie istotne. Cała gra w swojej dalszej fazie będzie bazowała na manipulowaniu przedmiotami. Jedną postacią będziemy mogli przenieść głaz, drugą go unieść, a kolejną rzucić Skully’ego na ową skałę. Musimy więc pamiętać, aby każdy znalazł się na czas w odpowiednim miejscu, w taki sposób aby zawsze mieć do niej dostęp, jeśli wiemy, że ten się przyda. Potrzebne będzie więc tu logiczne i strategiczne myślenie. Czasami trzeba będzie się mocno nagłodować co i jak zrobić.

Dalej zagrożeń i niespodzianek jest tylko więcej, poruszające się i wybuchające wodne bomble, lawa, ciężkie skały, które będziemy musieli powalać i zamieniać w most. Warto jest więc wszystko doskonale przemyśleć, by nie musieć później się cofać i próbować przejść danych fragmentów ponownie.

Na myślenie jednak nie zawsze będzie czas. Pamiętacie, jak kiedyś w telewizji grano w Hugo i uciekano przed lawą? Tutaj też będzie podobnie! Przyjdą takie etapy, gdzie w błyskawicznym tempie po niewielkich i krzywych elementach będziemy musieli uciekać czaszką przed ogromną falą lawy lub wody. Mamy więc tu dosłownie wszystko, co ten gatunek potrzebuje. Logiczne myślenie i całą masę zręcznościowych wyzwań a do tego dobrą narrację w tle.

Przy tym wszystkim nie mogło zabraknąć przedmiotów do zbierania. Po całej wyspie rozsiane są kwiaty. Dla każdego poziomu jest ich ściśle określona ilość. W zależności od ilości zebranych, możemy liczyć na osiągnięcia w systemie Xbox Live ale i nie tylko. Przy określonych progach, odblokowujemy specjalne grafiki. Na tych zobaczymy między innymi ciekawostki z powstawania gry. Wczesne koncepcje postaci oraz te finalne. Bardzo fajnie jest to wszystko zobaczyć. W menu głównym gry wygodnie sprawdzimy gdzie coś pominęliśmy oraz powrócić by zebrać braki.

Recenzowany tytuł dobrze operuje też dźwiękiem, i mam tu na myśli praktycznie każdą płaszczyznę. Doskonały dubbing (angielski), muzyka, ale i odgłosy otoczenia oraz powierzchni. Zwiedzimy całkiem sporo miejsc, niemalże każde będzie zupełnie inne. Dźwięk toczącej czaszki będzie zupełnie inny na trawie czy betonie. Podobnie przyzwoicie prezentuje się aspekt graficzny. Skully pod tym względem nie ma żadnych powodów do wstydu. Jest po prostu ładnie i miło dla oka.

Starannie zostały wykonane też przerywniki filmowe. Ładnie namalowane postacie przesuwające się względem tła. Do tego wspomniany dubbing i mamy świetnie się prezentującą całość.

Mi przez ostatnie dni udało się przejść grę w całości. Wyniosłem z niej głównie pozytywne wrażenia a i jeszcze pewnie do niej wrócę dobić kilka aczków. Nie zmienia to faktu, że napotkałem po drodze kilka zgrzytów. Czasami zawodziła mnie praca kamery. Były momenty, gdzie czas grał pierwsze skrzypce, a wtedy nagle okazywało się że znajduje się w takim miejscu, że nic nie widzę, bo widok zasłania mi ściana jaskini znajdująca się tuż za mną. Sporadycznie zdarzały się też niewielkie, aczkolwiek zauważalne spadki płynności, kiedy to na ekranie działo się bardzo dużo.

Są też takie drobiazgi, które absolutnie nie rzutują na całokształt gry, ale je zwyczajnie widać. O ile wszystkie mapy są wykonane od początku do końca, tak w kilku przypadkach początek mapy zaczynał się po prostu od urwanej, pustej przestrzeni. Możecie zobaczyć to w pełnej galerii zdjęć poniżej tekstu.

Całość stanowi natomiast kawał naprawdę solidnej roboty. Eksploracja otoczenia jest bardzo przyjemna. Wskoczyć możemy praktycznie wszędzie. Wszędzie tam, gdzie tylko nam się uda. Dopiero gdy już bardzo zechcemy zboczyć z kursu, napotkamy się na niewidzialne ściany. Warto czasami być jednak nieco bardziej dociekliwym, a być może znajdziecie jakieś sekrety

Skully da Wam około 8 godzin dobrej zabawy, by ukończyć wszystkie poziomy. Tak też było w moim przypadku. Jednak spokojnym tempem gry starczy na zdecydowanie dłużej. Za tę przyjemność przyjdzie zainteresowanym zapłacić około 124,99 złotych w Microsoft Store. Czy warto? Ja uważam, że warto!

Grę do recenzji udostępniło Dead Good Media.

Artykuł Skully. Tajemnicza czaszka – Recenzja gry pochodzi z serwisu World of Xbox.