Choć bardzo długo żyłem w przekonaniu, że tego typu gry mogą być dobre przede wszystkim na konsolach przenośnych, tak też bardzo szybko polubiłem je na większym ekranie. Platformówki nierzadko potrafią ująć gracza swoją nietuzinkową, klimatyczną oprawą wizualną.

Podobnie jest w przypadku The Eternal Hope. Grafika, choć niezbyt oryginalna, to doskonale wprowadza gracza w świat gry. Całość prezentuje się przeważnie mrocznie i tajemniczo, otrzymujemy jednak przyjemne dla oka pojedyncze, dobrze ze sobą współgrające kolory.

Jednak najważniejsza jest tu historia, to ona będzie grała pierwsze skrzypce. Naszym protagonistą będzie Ti’bi – samotny chłopiec, którego śmierć rozłączyła z miłością jego życia. Nabywamy jednak zdolność do podróżowania pomiędzy dwoma równoległymi światami – żywych i umarłych.

Wyruszymy więc na niezwykłą drogę, która pozwoli nam zebrać dla Strażnika Dusz zagubione cząstki duszy zmarłej dziewczyny, przywracając ją do życia. To będzie nasza fundamentalna mechanika, która będzie pozwalała widzieć więcej podczas tej pełnej miłości i tragedii podróży.

Dla przykładu znajdując się w sytuacji wydawać się by mogło bez wyjścia, będziemy musieli przejść do Świata Cieni, by ujrzeć rozwiązanie bieżącej zagadki, której rozwiązanie pomoże nam iść dalej. Jeżeli chodzi o tego typu elementy, to koła na nowo nie wymyślono. Będziemy przesuwać elementy, skakać, wspinać się, uciekać, używać przełączników. Typowe klasyki. Nie są one jednak nudne czy przesadnie przewidywalne.

Całość ogrywa się z przyjemnością, jakoby by to nie zabrzmiało na tle fabularnym. I mimo, że rozdziałów jest aż jedenaście, to całość jest dosyć krótka, bowiem rozgrywki oczekiwać tu możemy na jakieś dwie godziny. To też może być przyczyną tego, że gra nie zdąża się znudzić.

Jeżeli chodzi o stronę dźwiękową, to tutaj jest jak najbardziej poprawnie, dobrze. Bardzo fajnie wczułem się w rozgrywkę, gdy na przykład padał deszcz. W połączeniu z obrazem dawało to ciekawą immersję w bieżące wydarzenia. Na minus za to, wskazałbym nieme dialogi, oparte jedynie na napisach. Zabrakło mi tu głosów naszego biednego bohatera, czy istot zza światów. Bez zwątpienia uczyniłoby to rozgrywkę jeszcze bardziej ciekawszą.

Sama gra została wydana na komputery osobiste dwa lata temu, zaś teraz ląduje także na konsolach. Do tej pory produkcja cieszy się bardzo pozytywnymi opiniami, którą ja również w tym miejscu wystawiam.

The Eternal Hope kupicie w Microsoft Store w cenie 45,99 36,79 złotych.

Dziękujemy wydawcy za udostępnienie kopii gry. Graliśmy na konsoli Xbox Series X.

Artykuł The Eternal Hope – Recenzja pochodzi z serwisu World of Xbox.

Kto to taki?

Tytułowe Spitlingi to prostokątne stworzenia z zębami, ale i nie tylko bo np. mogą wyglądać jak kubek kawy. Kulturalne nie są, ponieważ plują i skaczą ale nie przeszkadza to w zabawie. Ich wspaniałe spokojne życie zakłóciła pogoda, która płata figle, uwalniając wrogie bąbelki, które niszczą miasto. Muszą uratować swoich uwięzionych przyjaciół z wielkich kokonowych bąbli.

Cel gry

Gra jest chaotyczna ale co idzie z tym w parze, wciągająca. Jak przystało na grę zręcznościową mamy chwile grozy, ponieważ poziomy wydają się wymagające ale i łatwe, które przejdziemy dosłownie w kilka sekund.

Naszym wyzwaniem jest pozbycie się wszystkich bąbelków i uwolnienie przyjaciół. Możemy zrobić to w pojedynkę i zagrać zarówno lokalnie ze znajomymi jak i online. Ale warto pamiętać o jednym – gdy ktoś zginie, wszyscy gracze rozpoczynają poziom od nowa. Tak więc zdarzyć się mogą krzyki w złości jak i pełne euforii po zaliczonym poziomie. I pamiętajcie jeszcze o jednym – plujemy na ekranie, tzn. nasze potworki plują, znajomych zostawiamy w spokoju.

W ramach postępu w grze, możemy zmieniać wygląd naszych małych bohaterów na te, które już są odblokowane. Tak więc gdy podoba nam się potworek z rogami, czy ostrymi jak brzytwa zębami – wybieramy go.

Jeszcze większy chaos

Oprócz głównej fabuły jak i trybu online twórcy udostępnili nam tryb arkadowy. Jest to tryb, który został wyposażony w dodatki, czyli nic innego jak możliwość wyboru rund czy mutatora. Mutator tak jakby odpowiada za poziom trudności, ponieważ włączając „tryb czołgisty” nasz potworek jest ciężki jak czołg, nisko skacze i w ogóle jest taki ociężały. Wybierając natomiast „kosmiczne spitlingi”, wyposażamy Spitlinga w hełm kosmiczny, dzięki któremu porusza się jakby nie istniała grawitacja. Każdy tu znajdzie coś dla siebie aby dobrze się bawić i sprostać wyzwaniu pokonania ustawionych przez siebie poziomów trudności.

O grze ciężko jest się rozpisać, w szczególności, że jest prosta. Nie w sensie, że banalnie łatwa, a prosto stworzona. Mamy „czarno na białym” co się w niej dzieje i bez zastanowienia po prostu gramy. I gramy tak dopóki nie spotkamy bardziej wymagających poziomów. Co prawda wymagające poziomy wciągają jeszcze bardziej, pomimo że mogą mocno poirytować. Ale zawziętość umiejscowiona głęboko w człowieku sprawia, że i one po chwili są możliwe do zrobienia.

Cztery Ka

Tak, zgadza się. Gra działa w 4K. Malownicze poziomy jak i nasi bohaterowie zostali upiększeni przez twórców tak, aby grało nam się przyjemniej. Skoro człowiek jest wzrokowcem, to czemu nie? Kolory poziomów kontrastują z ich zawartością, a do tego oprawa audio pobudzająca nas do walki, czego chcieć więcej? A okrzyk bojowy? No tak, jest i okrzyk bojowy naszego strasznie wyglądającego Spitlinga.

Całość uzupełniają przerywniki filmowe w stylu komiksowym. Podpowiem Wam – gdy je obejrzycie dostaniecie osiągnięcie!

Spitlingi to gra „combo”. Jest takim słodkim hardcorem, inna niż inne.

Spitlings czekają w Microsoft Store w cenie 69,99zł.

Grę do recenzji udostępniło Dead Good Media

P.S

Zanim wczyta się menu, na ekranie ładowania znajduje się literówka

Artykuł Spitlings – bo hardcore też może być słodki. Recenzja pochodzi z serwisu World of Xbox.

Wracając do 2015 roku, Trine 3 nie było udanym sequelem jednej z najlepszych gier platformowych dla jednego lub wielu graczy. Twórcy wówczas postanowili zmienić nieco tytuł, wprowadzając trójwymiarową rozgrywkę. Wcześniejsze odsłony – Trine oraz Trine 2 – posiadały widok 2,5D i to niezmiernie podobało się fanom tej platformowej przygodówki.

Jak będą wyglądać nadchodzące zmagania? Tego jeszcze nie wiadomo, jednak prezes studia Frozenbyte zwiastuje, że Trine 4 będzie najlepszą grą w serii. Twórcy obiecują także, że wszelkie uwagi zostały przyjęte i tym razem chcą przewyższyć oczekiwania graczy. Czy się to uda? Zobaczymy wkrótce. Aktualnie wiadomo jedynie, że czwarta odsłona będzie posiadać podtytuł „The Nightmare Prince”. W między czasie dajcie nam znać, czy czekacie na Trine 4.

Artykuł Trine 4 oficjalnie zapowiedziane na Xbox One i inne platformy pochodzi z serwisu World of Xbox.