Raz…

Blair Witch od lat fascynuje fanów horroru, a film z 1999 roku stał się pewnego rodzaju kamieniem milowym, który otworzył furtkę gatunkowi found footage, aby ten w krótkim czasie szturmem przeniknął do pop-kultury. 19 lat musiało minąć od ostatniej wirtualnej adaptacji, zanim licencję odkurzyli nasi rodzimi mistrzowie horroru psychologicznego z Krakowa. W pewnym sensie gra wykorzystuje motywy i „sztuczki” znane z ich poprzednich gier. Podobnie jak w Layers of Fear oraz Observer nie możemy ufać temu, co znajduje się przed naszymi oczami i temu, co nasz rozsądek uznaje z a logiczne.

Jak ta koncepcja ma się w odniesieniu do Black Hills w Maryland, gdzie toczy się akcja gry? Otóż tak, że podróżując po gęstym lesie i jego powtarzającej się bez końca scenerii, jakoś zawsze kończymy na tym samym opuszczonym kempingu. Czasami scena będzie subtelnie zmieniana – czasami będzie bardziej nadgryzioną zębem czasu – ale zawsze jest ten sam cholerny namiot, bez względu na to, jak daleko chcemy od niego się oddalić.

Dwa…

Głównym bohaterem Blair Witch jest Ellis, były policjant, który przyłącza się do poszukiwań zaginionego chłopca. Szybko okazuje się, że las, w którym trwają poszukiwania, skrywa mroczną historię, ale nie tylko las… w trakcie gry poznamy czarną przeszłość naszego bohatera. Trochę szkoda, że zamiast oprzeć się na pierwotnym lęku, który leży w sercu całej mitologii Blair Witch, twórcy próbują również opowiedzieć historię załamania psychicznego. Ellis jest prześladowany przez wydarzenia z przeszłości, których konsekwencją jest zespół stresu pourazowego. Odkrywanie osobistego horroru bohatera związanego z PTSD jest ciekawym pomysłem, często dobrze zrealizowanym, ale zawsze konkurującym z tytułową czarownicą. To sprawia, że nie do końca wiemy, kto jest właściwym antagonistą.

Ellis nie jest w lesie całkiem sam – towarzyszy mu Bullet, wierny owczarek niemiecki. Psinie możemy wydawać kilka poleceń, skarcić go lub pochwalić albo dać przysmak, który znajduje się naszym inwentarzu. Obecność Bulleta ma jednak pewien negatywny wpływ – zawsze, gdy słyszałem jego poszczekiwanie albo jak grzebie w ściółce, nie bałem się złowieszczych dźwięków dochodzących z głębin lasu. Nasz bohater jest również uzbrojony w klasyczną Nokię, na którą przychodzą podejrzane wiadomości oraz kamerę, z której korzystanie jest główną mechaniką rozwiązywania dosyć prostych zagadek.

Trzy…

W trakcie rozgrywki czekają na nas mało ekscytujące potyczki, w których trzeba przepędzać zjawy, świecąc na nie latarką na wzór Alan Wake, albo przemykać obok złowieszczych, wirujących stosów liści. Każda z nich sprawia, że otaczający nas świat staje się mniej obcy i tym samym mniej przerażający. Sprawę ratuje trochę sam koniec gry, w którym docieramy do znanego z filmu domu. Ten kulminacyjny punkt gry przywodzi na myśl rozgrywkę z Layers of Fear – rozkład domu zmienia się po pokonaniu każdych kolejnych drzwi, a powtarzające się korytarze i klatka schodowa sprawiają, że zaczynamy odczuwać swoisty niepokój i zagubienie.

Baba Jaga patrzy.

Blair Witch jest grą niewątpliwie dobrą i wartą polecenia. Szczególnie przed zbliżającym się świętem strachów. Całość można skończyć w około 5-7 godzin, ale gra oferuje alternatywne zakończenia. Jestem przekonany, że po zakończeniu będziecie chcieli zagrać ponownie, bo szanse na najlepsze zakończenie przy pierwszej próbie są raczej znikome – jeżeli nie wiecie, co należy zrobić. Oprawa graficzna i dźwiękowa stoją na dobrym poziomie i doprawdy nie ma się do czego przyczepić. Na pochwałę zasługuje projekt i wykonanie samego lasu, który jest cichym bohaterem tej produkcji.

To, co moim zdaniem przeszkadza grze w zdobyciu oczka wyżej, to ambicje dewelopera, który chciał w interesujący sposób przedstawić cierpienie osoby dotkniętej zespołem stresu pourazowego, a w kontraście z głównym zagrożeniem stracił trochę na powadze. To samo można powiedzieć o samej wiedźmie, która przy problemach bohatera wydaje się mniej straszna. Nie mniej, możemy być dumni z Bloober team za dostarczenie kolejnej produkcji na światowym poziomie.

Artykuł Blair Witch – Recenzja pochodzi z serwisu World of Xbox.

Wiele osób zarzuca Microsoftowi, że plan wydawniczy na Xbox One nie zawiera wystarczającej liczby tytułów na wyłączność. Nawet jeżeli weźmiemy pod uwagę gry, które zostały wydane jednocześnie na konsolę i Windows 10, to i tak nie mamy zbyt wielu powodów do zachwytu. Forza Horizon, State of Decay 2 oraz Sea of Thieves to tytuły dobre w swoich kategoriach, ale tylko jeden z nich można uznać za prawdziwy hit. Crackdown 3 zasila lineup konsolowo-pecetowych ekskluzywnych produkcji ze znacznym poślizgiem, ale też z niezłym przytupem. Jak bardzo warto było czekać? Przekonacie się po lekturze recenzji.

“Step Up Your Boom!”

Crackdown to seria gier z otwartym światem, w których wcielamy się w super agenta należącego do tak zwanej… Agencji. Nasz bohater, a mamy ich kilku do wyboru, jest zmodyfikowanym genetycznie żołnierzem, który potrafi wysoko skakać, wspinać się po budynkach, szybko biegać i przyjąć całkiem sporą dawkę ołowiu i innego cholerstwa, zanim dokona swojego żywota. A nawet wtedy, zostanie przez Agencję przywrócony do życia za pomocą regenerującej maszyny, która wykorzystuje w tym celu kod DNA naszego agenta.

Od początku gry możemy wybrać spośród kilku dostępnych agentów, a ich liczba wzrasta wraz ze zbieranymi przez nas materiałami genetycznymi pobranymi z resztek ciał znajdywanych na terenie miasta. Spotkałem się też ze stwierdzeniem, że Crackdown 3 to symulator Terry’ego Crewsa – jest to bliskie prawdy spostrzeżenie, ponieważ wzorowany na sylwetce aktora agent jest defaultowym wyborem oferowanym na samym początku gry.

Nie traćmy czasu

Crackdown 3 nie odbiega od swojej konwencji oraz mechaniki rozgrywki i serwuje ją nam prosto w twarz od pierwszego uruchomienia gry. I uwierzcie mi… jest to mocny prawy prosty. Crackdown 3 nie bierze jeńców. Akcja rozpoczyna się od krótkiego tutoriala, podczas którego nawet nie czujemy, że gra chce nas czegoś nauczyć. Z grą zapoznajemy się w sposób naturalny, wręcz organiczny. Przyznam sam, że granica pomiędzy samouczkiem a grą właściwą jest na tyle cienka, że przejście do właściwej rozgrywki jest właściwie niezauważalne.

Wskażcie mi cel

W trzeciej odsłonie zdecydowanie bardziej wyraźny jest wątek fabularny, którego akcja rozgrywa na około dziesięć lat po historii opowiedzianej w Crackdown 2 – tyle samo czasu minęło też od premiery poprzedniej części. Tym razem nasz agent – lub agencji, bo gra oferuje możliwość gry w kooperacji – będą próbowali wyzwolić miasto New Providence spod rządów korporacji TerraNova Worldwide, która jest niczym innym jak organizacją przestępczą pod przykrywką. Aby odmienić losy miasta i jego mieszkańców, musimy pokonywać kolejnych bossów na szczeblach organizacji, aby ostatecznie rozprawić się jej przywódczynią. Wpierw jednak nasi przeciwnicy muszą się ujawnić. W tym celu będziemy siać zniszczenie i systematycznie zmniejszać liczebność armii pozostającej w dyspozycji TerraNovy oraz zmniejszać jej wpływy na terenie New Providence.

Przyjdzie nam odbijać stacje kolejki jednotorowej, niszczyć posterunki, laboratoria i fabryki przeciwnika, odbijać jeńców, przejmować machiny propagandowe. Jednym słowem – partyzantka. Dopiero gdy wykonamy odpowiednią liczbę zadań związanych z odpowiednim przeciwnikiem, jego lokalizacja zostanie ujawniona na mapie. Projekt samego miasta nie robi niestety wrażenia, a poszczególne dzielnice, z małymi wyjątkami, prawie się od siebie nie różnią. Nie mniej, stanowią bardzo dobrą arenę dla pojedynków z żołnierzami TerraNovy.

W duchu poprzedniczek

Zadania mogą wydawać się trywialne i powtarzalne – i nie oszukujmy się. Dokładnie tak jest i Crackdown 3 nie próbuje udawać, że jest inaczej. Każde z zadań czekających na nas na mapie ma określoną procentową „szansę na przeżycie”, która jest obliczana na podstawie poziomu umiejętności naszej postaci. Jeżeli jest ona niska, warto zająć się czymś innym, albo zwiększyć poziom zaawansowania naszego bohatera. Te zwiększamy poprzez zbieranie „znajdziek” w postaci kul z punktami doświadczenia – zielone zwiększają zwinność, a niebieskie podnoszą wszystkie statystki bohatera. Umiejętność prowadzenia pojazdów podnosimy poprzez brawurową jazdę i wykonywanie sztuczek kaskaderskich w określonych na mapie punktach.

Siłę oraz umiejętność posługiwania się bronią palną ulepszamy w najbardziej naturalny sposób – czyli po prostu podczas walki. Same umiejętności to nie wszystko, co pozostaje w dyspozycji agenta. Twórcy zapewnili całkiem spory arsenał, który pomoże nam w walce z korporacją i jej sługusami. Po zdobyciu odpowiedniego poziomu w nasze ręce trafi pojazd, który będzie mógł transformować się w czołg. Kiedy „szanse na przeżycie” będą oscylować na poziomie 60%-70% możemy spokojnie spróbować podjąć się zadania i spodziewać się pozytywnego wyniku.

Czysta przyjemność

Oprawa audiowizualna Crackdown 3 też nie odbiega od tego, do czego zdążyli już nasz przyzwyczaić twórcy. Fani komiksowej kreski na pewno docenią grafikę oferowaną przez ten tytuł. Z kolei osoby, którym poprzednie części serii nie przypadły do gustu, raczej nie przekonają się do odsłony z trójką w nazwie. Co zatem wyróżnia Crackdown 3 na tle innych strzelanek z otwartym światem? Zdecydowanym plusem jest responsywność i przystępność sterowania, które są bardzo istotne podczas kontrolowania postaci umiejącej skakać na kilka metrów w górę.

Celownik po raz kolejny „przykleja” się do przeciwników, a graczy wybiera punkt na jego ciele, w którego stronę mają polecieć pociski. Mnie Crackdown 3 urzekł swoją prostotą i brakiem fałszywych obietnic. Jest grą, z której należy czerpać przyjemność i można to zrobić w każdej chwili, na dowolną ilość czasu. Nawet godzinna sesja z nową grą od Sumo Digital gwarantuje masę radości i ekscytującej, szybkiej akcji.

Must-play… dla niektórych

Czy mamy zatem kolejny po Forza Horizon 4 udany tytuł na ekosystem Microsoftu? Zdecydowanie tak! Do tego stopnia, że jestem nawet w stanie wybaczyć długi czas oczekiwania, oraz kilkukrotnie przekładaną datę premiery. Zdaję sobie jednak sprawę, że Crackdown 3 może nie przypaść do gustu każdemu. Szczególnie osobom, które „odbiły” się od poprzednich odsłon, czy też od wydanego przez Deep Silver Agents of Mayhem. Niestety, tytuł nie spodoba się też osobom, które mają problemy ze zrozumieniem języka angielskiego, ponieważ deweloper postanowił nie przekładać gry na nasz język – nawet napisów na ekranie. Jeżeli nie stanowi to dla Was problemu i macie ochotę na masę bezprecedensowej rozwałki, okraszonej komiksową grafiką i fabułą, to musicie sięgnąć po Crackdown 3.

Co dalej?

W tym miejscu chciałbym jeszcze nadmienić, że Crackdown 3 posiada osobny tryb multiplayer, który korzysta z technologii cloud computingu. Dzięki dodatkowej mocy obliczeniowej tryb Wrecking Zone jest w stanie dostarczyć graczom zaawansowany system zniszczeń otoczenia. Sprawia to, że za pomocą naszego arsenału jesteśmy w stanie w widowiskowy sposób niszczyć całe budynki – łącznie z wieżowcami. Wrażenia z Crackdown 3: Wrecking Zone opiszemy w osobnym materiale.

Grę Crackdown 3 kupicie na własność w Microsoft Store, lub zdobędziecie w ramach abonamentu Xbox Game Pass.

Grę do recenzji dostarczył Microsoft.

Artykuł Crackdown 3. Kolejny hit Xbox Game Pass? Recenzja gry pochodzi z serwisu World of Xbox.

Dobre, złego początki

Nie ukrywam, że na nowe Jagged Alliance czekałem z wypiekami na twarzy. W końcu to właśnie ta seria zapoczątkowała moje uwielbienie do turowych strategii taktycznych. Po niezwykle udanym powrocie serii XCOM szanse na udany reboot produkcji o najemnikach wydawały się zupełnie realne. Zatem kiedy trafił do mnie egzemplarz recenzencki Jagged Alliance, uruchomiłem go na swojej konsoli z dużym entuzjazmem. Przyznam, że pierwsze minuty gry rokowały całkiem nieźle, ale czar nostalgii prysnął równie szybko, jak się pojawił.

Stare twarze

Zanim rozpoczniemy naszą przygodę na tropikalnej wyspie, którą rządzi niejaki Elliot — przerysowany złoczyńca o dyktatorskich zapędach — musimy zdecydować się na wybór członków naszej drużyny. Warto poświęcić chwilę na zapoznanie się z charakterystyką najemników, ponieważ wybór ogranicza się jedynie do dwójki najemników i jest permanentny. Bohaterów nie zmienimy w trakcie rozgrywki, ale w dalszej części gry nasza ekipa powiększy się o jeszcze jedną postać. Historia Jagged Alliance: Rage! ma miejsce 20 lat po wydarzeniach z pierwszej części, ale weterani serii szybko rozpoznają znajomych najemników, którym razem z wiekiem przybyło również różnych przypadłości. Ulubieniec fanów — Ivan — jest praktykującym alkoholikiem i co jakiś czas musi przyjąć dawkę trunku, aby jego celność utrzymała się na odpowiednio wysokim poziomie. Inni bohaterowie będą przejawiać inne dolegliwości — jeden nie będzie mógł znieść widoku śmierci cywilów, ktoś inny będzie dostawał napadów paniki w nocy, a jeszcze inny będzie wyjątkowo podatny na różne infekcje. Wszystko to będzie w mniejszy lub większy sposób wpływać na przebieg potyczek.

Błędy taktyczne

Rozgrywka w Jagged Alliance: Rage! odbywa się w turach, podczas których wydajemy punkty akcji na wykonanie odpowiednich czynności. Nasi bohaterowie mają ich różną ilość i niektórzy mogą pokonać dalszą odległość. Najemnicy mogą poruszać się biegiem i pokonywać większy dystans ryzykiem wykrycia przez przeciwników albo skradając się kosztem krótszej odległości. Kiedy wszystko inne zawodzi, mogę też paść plackiem na ziemię i się czołgać, co w przypadku postawnych postaci jest jedynym sposobem na redukcję szans zauważenia przez żołnierzy wroga. Skoro już jesteśmy przy nieprzyjaciołach, to należy wspomnieć, że SI odpowiedzialne za sterowanie jest napisane bardzo marnie i bardzo często przeciwnicy będą wykonywać kompletnie nieprzemyślane ruchy np. wchodzić i wychodzić przez to samo okno podczas jednej tury, albo przemierzać tę samą drogę w dwie strony.

Tego typu niedociągnięcia sprawiły, że trudno było mi traktować JA:R! jako poważnego konkurenta dla współczesnych taktycznych strategii turowych. Rozgrywkę urozmaicają różne przemyślane rozwiązania, przez które musimy dobrze przemyśleć rozplanowanie naszego inwentarza. Warto mieć przy sobie zawsze butelki świeżej wody, ponieważ naszym najemnikom podczas gry będzie grozić odwodnienie, a picie brudnej wody może wywołać zatrucie. Zanieczyszczone bandaże można dezynfekować za pomocą alkoholu, a odłamki wyciągać za pomocą ostrego narzędzia — noża, albo kawałka potłuczonego szkła. Niestety, te urozmaicenia nie są w stanie wynagrodzić nam nudnej walki, która w większości wymusza od nas działania typ stealth. Otwarcie ognia często skutkuje zaalarmowaniem wszystkich przeciwników na mapie, której zazwyczaj niewielki rozmiar nie pozwala na zastosowanie żadnej zaawansowanej taktyki.

Brzmi lepiej, niż wygląda

W ten sposób najprościej opisać wrażenia audiowizualne, które serwuje nam Jagged Alliance: Rage! Grafika w komiksowym stylu mnie osobiście nie przypadła do gustu i to nie dlatego, że nie lubię takiego typu designu w grach. Ten po prostu wydawał mi się nieciekawy i brzydki. Mapy, na których będziemy toczyć nasze potyczki, wyglądają w najlepszym przypadku średnio. Brakuje dobrej jakości efektów, a tekstury sprawiają wrażenie przygotowanych z myślą o urządzeniach mobilnych. Sytuację ratuje dobrze przygotowane udźwiękowienie i — o dziwo — całkiem przyzwoity polski dubbing. Karabiny i pistolety wydają charakterystyczne dźwięki, a impakt kuli po celnym strzale jest wyjątkowo przyjemny dla ucha. Muzyka się nie wyróżnia i przez większą część rozgrywki w ogóle nie zwracałem uwagi na ten aspekt gry.

Nie tędy droga

Podsumowując, kiedy nie jest oceniana przez pryzmat poprzedniczek, Jagged Alliance: Rage! jest grą przeciętną. Oferuje kilka interesujących rozwiązań, które może są wtórne, ale dzięki nim rozgrywka jest chociaż trochę urozmaicona. O fabule można powiedzieć jedynie tyle, że istnieje. Co prawda nabiera odrobinę tempa im bliżej końca gry, ale trudno oprzeć się wrażeniu, że została napisana na kolanie. Fani otwartej wymiany ognia mogą zapomnieć o otaczaniu żołnierzy wroga i taktycznej likwidacji za pomocą broni palnej — większość misji łatwiej jest skończyć skradając się i załatwiając sprawy po cichu.

Zdecydowaną bolączką Jagged Alliance: Rage! jest loot system, który wymusza na nas przeszukanie każdego pokonanego przeciwnika — nawet jeżeli żaden nie pozostał już przy życiu. W innych grach tego typu, wejście do punktu ewakuacji pozwalało nam zgarnąć cały loot pozostawiony na mapie. Tutaj musimy poświęcić dodatkowe tury na zebranie pozostałości po przeciwnikach, co wydłuża i tak już przydługawą i często nudną rozgrywkę. Jednak największy problem pojawia się wtedy, gdy chce się oceniać JA:R! jako kolejną grę w serii, a nie spin-off, czy osobny produkt. Wtedy zaczynamy mieć do czynienia z produktem słabym, niedopracowanym i uderzającym prosto w nasze nostalgiczne serce. Zanim zdecydujecie się wydać 99 zł w Microsoft Store, warto się zastanowić nad pozostawieniem swoich wspomnień tam, gdzie ich miejsce — czyli 2 dekady temu.

Grę do recenzji dostyarczył: Deadgoodmedia.com, fot. materiały prasowe.

Artykuł Recenzja: Jagged Alliance: Rage! – najemnicy z dyskontu pochodzi z serwisu World of Xbox.