Postaram się w tym krótkim tekście opisać na podstawie własnych doświadczeń plusy, które płyną z grania i zagrożenia, które mogą się pojawić – wnioski wyciągnijcie sobie sami.

Po pierwszych euforiach związanych z rozpakowywaniem prezentów wracamy do domu i zaczynamy z nich korzystać, jeśli dziecko dostało konsole – podłączamy ją do telewizora i nastaje w naszych sercach troskliwych rodziców – chwila grozy i pojawia się pytanie – czy gra, która była w zestawie nie zaszkodzi naszemu „skarbowi”? No właśnie, jak rozpoznać czy gra, o którą poprosiło nas nasze dziecko jest dla niego odpowiednia i czy może w nią zagrać?

Przede wszystkim zacznijmy od oznaczenia PEGI, PEGI to Europejski system oceniania gier pod względem wieku, brutalności gry, wulgarnego języka itp. System zawiera przedział wiekowy od 3 lat aż do 18, więc mamy pierwsza wskazówkę czy możemy daną grę zakupić. Ja osobiście jestem z czasów, gdzie taki system nie istniał i moi rodzice raczej nie patrzyli na to w co gramy, a było czasem naprawdę brutalnie, owszem grafika w grach była bardziej umowna niż obecnie, ale krwi na ekranie nie brakowało. Drugie kryterium i w mojej ocenie najlepsze to recenzję, zarówno te video jak i papierowe, jeśli nie jesteście czegoś pewni obejrzyjcie gameplay na YouTube lub przeczytajcie pisaną recenzje.

Po tym, krótkim wstępie przejdę do odpowiedzi czy granie jest dla dzieci – moim subiektywnym zdaniem jest – jak najbardziej. Kluczowe jest tylko dopilnowanie żeby nasz dzieciak nie grał w gry, które są dedykowane dla dorosłych. Jest na rynku mnóstwo platformówek dla młodszych graczy typu: Rayman, Lucky’s Tale, Crash, Spyro itp. Są wyścigi jak Forza, gry sportowe jak Fifa czy nawet strzelaniny jak Splatoon. Wiadomo, że im dziecko starsze tym bardziej będzie chciało grać w gry typu: Call of Duty, GTA, RDR czy Battlefield. Tutaj decyzja już należy do Was czy mu na to pozwolicie. Ja osobiście uważam, że pod nadzorem i w krótkich sesjach można próbować. Co więcej w niektórych tego typu grach da się ustawić poziom brutalności.

Jakie zagrożenia rodzi granie – głównie skupiłbym się na uzależnieniu, bo da się od gier uzależnić i to nie podlega dyskusji, więc tutaj tylko i wyłącznie rola rodzica, który będzie określał warunki grania w postaci czasu i ewentualnych zadań, które dzieciak musi spełnić żeby zagrać na konsoli. Drugi temat łączy się z pierwszym określiłbym go tekstem – „jak gra wejdzie za mocno” czyli dziecko zaczyna żyć bardziej grą niż życiem realnym. To się może wydarzyć tylko w sytuacji jeśli dziecko gra za dużo – czyli nie ma nad nim kontroli i jeśli jest mocno podatne – tutaj ocena rodzica gra główną rolę.

Z tych mniej pozytywnych aspektów grania to tyle, natomiast co do pozytywów to przede wszystkim info, w które część z Was może nie uwierzyć – gry uczą. Naprawdę wiele gier ma formę edukacyjną lub popycha dziecko do zainteresowania danym tematem i samodzielnego szukania informacji. Gry rozwijają spostrzegawczość i refleks to także nie podlega dyskusji. Dzięki graniu dziecko potrafi podjąć szybką i precyzyjną decyzję, bo czasem w danej produkcji ma na to ograniczony czas. Osobiście uważam, że granie jest znacznie lepsze i bardziej rozwijające od bajek, po pierwsze dlatego, że jest interaktywne, a po drugie w bajkach od momentu pojawienia się Shreka jest więcej przemocy, chamstwa i brutalności niż w grach PEGI 18.

Dodatkowym plus gier jest fakt, że dziecko nie musi grać samo. Może grać z nami w formie drugiego playera lub jako nasz team, który udziela porad i wciąga się w fabułę, gdzie to my gramy na padzie. W takim przypadku gra daje frajdę nie tylko dziecku i jest to forma spędzania razem czasu i cieszenia się z tych samych rzeczy. Granie rodzic + dziecko może pogłębiać więzi tworząc złoty team, który tak samo przeżywa wygrane i porażki. Czy nie fajne jest przejście misji, odkrycie nowego świata czy pokonanie bosa i opowiadanie potem jakie to akcje się razem tworzyło?

Wszystko jest dla ludzi tylko z umiarem i tutaj te słowa pasują idealnie. Granie naprawdę daje ogromną frajdę, nie jest niczym złym wręcz przeciwnie, bo daje bodźce do rozwoju. Ale tak jak powiedziałem wszystko musi być pod kontrolą.

A jakie Wy macie zdanie na ten temat? Pozwalacie grać Swoim pociechą? Jak wyglądały Wasze
początki i opinie Waszych rodziców?

Artykuł Czy granie jest dla dzieci? pochodzi z serwisu World of Xbox.

Uważam, że ta generacja to okres największego skoku jakościowego i kreatywnego producentów w historii. Powstały niesamowite serie gier typu: Gears of War, Uncharted, Dead Space, Assasin’s Creed, powrót zaliczył Tomb Raider i Battlefield. Doszło do zmiany koncepcji na GTA, gdzie kreskówkowy sandbox zmienił się w realną, pełną brutalności grę na poważnie.

To tak naprawdę tylko część imponującej biblioteki gier tamtej generacji, która wyznaczyła trendy i pokazała jaki kierunek obrać na przyszłość. Zmieniły się możliwości techniczne, gameplay i podejście do tematu multiplayera. Zaczęły pojawiać się gry kooperacyjne typu: Left4dead, Dead Island itp. Pojawiły się także pierwsze mocno niedopracowane tytuły i opłaty za granie online. Kupując w dniu premiery którąś z konsol 7 generacji, gracz bardziej nastawiał się na tryb Singleplayer, a koniec generacji to już mocny „drift” w stronę Multiplayera. Toczyła się potężna wojna o graczy pomiędzy „maszynkami” Sony i Xboxa. PS2 w dniu premiery praktycznie nie miała konkurencji – wiadomo, że konsole od Nintendo są dedykowane dla danej grupy osób, choć to też się zmienia, a pierwszy Xbox powstał dwa lata po Sony. Tutaj sprawa wyglądała zupełnie inaczej, toczyła się rywalizacja kto będzie pierwszy i lepszy. Teraz bardziej skupię się na obecnej sytuacji w naszej branży, powiem Wam co mnie boli i z czym nie mogę się pogodzić – wypiszę grzechy producentów w podpunktach, żebyście mogli w komentarzach łatwiej się odnieść do danej sprawy lub po prostu łatwiej odnaleźć się w treści tekstu.

Grzech 1: Nie będziesz wyciągał pieniędzy za nieskończony produkt.
To tak naprawdę temat na osobny tekst, ale uważam, że to główny grzech tej generacji i zaczyna się powoli stawać codziennością. Fallout 76 no przecież to skandal, Bethesda powinna zwrócić każdemu wydane pieniądze za ogromny „kawał śmiecia” i wypłacić odszkodowanie za tracone nerwy i oszustwo w postaci przeceny gry miesiąc po premierze o 50%. Brak słów żeby wyrazić to co naprawdę czuję patrząc na to w jaki sposób potraktowano wiernych fanów marki i całego uniwersum. Płacenie za gry we wczesnym dostępie czy po prostu wydawanie takich nie grywalnych badziewi powinno być karane. Oczywiście, że gracze ukarzą twórców sami, ale pewnie szybko zapomną.

Grzech 2: Nie będziesz sprzedawał gry w pełnej cenie i wyciągał od graczy mnóstwo pieniędzy zaraz po premierze.
To kolejna bolączka obecnej generacji. Chcesz wygrywać – zapłać. Do mnie to nie trafia – myślę, że do Was też. Jeśli producent gry chce dodatkowo zarobić to nie mam nic przeciwko, ale niech robi to w formie dodatków, skórek, emotek itp., problem zaczyna się w momencie kiedy musimy płacić za to żeby mieć szansę na normalną rywalizację. Patrząc na FIFE 19, Star Wars Battlefront 2 itp. Mam wrażenie, że kupno gry to tak naprawdę 5% sumarycznych wydatków z nią związanych.

Nie może być tak, że jeśli chcę mieć lepiej niż wszyscy to muszę zapłacić. Natomiast powiem Wam jedno – to, że tak jest i będzie dalej to tylko i wyłącznie nasza wina, bo patrząc na to ile ludzie potrafią wydać pieniędzy na paczki do FIFY to sam na miejscu EA bym tak robił. Gracze pokazali, że nie odpuszczą przy okazji premiery SWB2, patrząc na Battlefielda 5, EA poszło po rozum do głowy, w mojej ocenie to tylko chwilowe mydlenie oczu, a docelowo płacić będziemy coraz więcej.

Grzech 3: Nie będziesz tworzył gier kopiuj-wklej w innym uniwersum.
Kolejna przyprawiająca o ból głowy bolączka tej generacji przynajmniej dla mnie. Ten fragment może wywołać małe kontrowersje, ale kto by się przejmował. Grając w RDR2, God of War, Assasin’s Creed czy Wy też czujecie, że to praktycznie identyczne gry tylko w innym uniwersum? I tak zazwyczaj po niesamowitym początku danej produkcji reszta ogólnie wygląda tak: Przyczajamy się, chowamy za osłonami, zabijamy i wracamy do punktu startowego. Czasem różnica jest taka, że siekę mamy od razu. Serio poprzednia generacja była mega innowacyjna pod kątem rozgrywki, obecnie nie licząc naprawdę paru pozycji wszystko jest wtórne i zrobione na zasadzie kopiuj-wklej.

Grzech 4: Nie będziesz wydawał tasiemców.
Ten grzech tyczy się poprzedniego więc nie będę na jego temat rozpisywał się jakoś mocniej. Osobiście mam dosyć kolejnych Asasynów, COD itp. bez zmienionej mechaniki gry. Jedyna taka gra, którą akceptuję i kocham to FAR CRY, raz bo jestem fanem serii, a dwa bo mimo takiej samej mechaniki od 3 to gra daję naprawdę dużo relaksu i radości + świetnie wykreowane postacie głównych przeciwników. Zaznaczam, że to moja subiektywna opinia i nie musicie się z nią zgadzać. Niech producenci wydają kolejne części swoich złotych krów, tylko proszę o nowości, a nie tylko nowy świat.

Grzech 5: Nie będziesz krytykował i wywyższał gier, które na to nie zasługują.
Ten grzech akurat dotyczy wszelkiej maści recenzentów i nas – graczy. Bardzo mnie martwi obecna sytuacja pisania recenzji i oceniania gier. Zmierzam do tego, że naprawdę dobre gry typu: Shadow of Tomb Raider czy Battlefield 5 są oceniane nisko i tak naprawdę nie wiadomo czemu… Wszyscy narzekali, że w Tomb Raiderze mamy za dużo strzelania. Wydawca wydał grę kompletną – najlepszą ze wszystkich części , gdzie jest mniej strzelania i nagle nikomu nie pasuje, a serio gra się w to świetnie. Z kolei RDR2, które jest dobrą grą, ale na 10 naprawdę w mojej ocenie nie zasługuje – spartolona mechanika chodzenia, strzelania, fabuła – pojedź, zabij i wróć przez kilkanaście godzin gry nie zasługuję na 10. Fakt gra jest bardzo dobra,ale 10 musi być zarezerwowana dla perełek, gier innowacyjnych zmieniających branże. Ta na 100% taka nie jest. Co do Battlefielda 5 – uważam, że to naprawdę dobra gra, nie zasługuje na tak słaby odbiór.

Grzech 6: Nie będziesz tworzył Remasterów
Nie mogę tego przeboleć – fajnie, że ktoś robi stare gry w nowej szacie graficznej, ale ma to sens tylko jeśli jest to zrobione na takim poziomie jak RE2, jeśli mam płacić za grę, którą miałem na poprzedniej generacji po raz drugi to sorry, ale to kolejne chamskie wyciąganie naszych pieniędzy. Tutaj ogromny ukłon w stronę Xboxa za wsteczną kompatybilność. Serio to główna cecha dla której mam tą konsolę i ogólnie dobrze prowadzony marketing typu: EA Access, Game Pass itp.

Grzech 7: Nie będziesz Tworzył pół generacji
Grzech 7 i przynajmniej dla mnie ostatni – pierwszy raz w historii mamy pół generację w postaci XBOX ONE X i PS4 PRO, serio nie da się tak jak kiedyś zrobić konsoli z potężnym zapleczem sprzętowym? Wiem, że dziś tempo rozwoju technologicznego jest niesamowite, ale uważam, że po to kupujemy konsole żeby nie inwestować w karty graficzne itp. Pół biedy, że w tym aspekcie mamy dowolność, bo gry w pełni działają na słabszych jak i mocniejszych wersjach sprzętu. Podsumowując, dla mnie pewne rzeczy za które ceniłem gry już się skończyły i nie wrócą.

Nie chodzi o to, że kiedyś było lepiej i potrafię tylko narzekać, bo mimo wszystko jest sporo tytułów, w które gram, i które cenię. Uważam tylko, że wszystkie znaki na niebie wskazują, że następna generacją może być jeszcze bardziej „kabaretowa” od tej i właśnie to mnie przeraża. Zastanawialiście się kiedyś czemu mała konsolka od Nintendo czyli Switch ma taką sprzedaż? Bo ja tak i uważam, że odpowiedź jest prosta- to obecnie jedyna konsola, na którą wychodzą w pełni skończone i nietuzinkowe gry. Zapraszam was do komentowania i dzielenia się swoją opinią, jak Wy widzicie obecną generację i z czym się zgadzacie, a z czym nie?

Artykuł Siedem grzechów głównych twórców pochodzi z serwisu World of Xbox.

Sporo ludzi pyta mnie co wybrać na początek i co jest lepsze? Szczególnie w okresie zbliżających się świąt. Sam się długo zastanawiałem i skończyłem na obu tytułach. Dlaczego? Odpowiedź jest bardzo prosta – to dwie zupełnie inne gry, skierowane do różnych odbiorców. Call of Duty Black Ops 4 i Battlefield V, bo dziś na tych tytułach się skupię, mogą dać mnóstwo frajdy – tylko żeby tak było, trzeba dopasować tytuł do swoich potrzeb.

Black Ops i ogólnie COD to seria gier bardzo szybkich. Główny tryb gry to Team Deathmatch, gdzie będziemy ginąć bardzo często i szybko, mapy są małe, ale dzięki temu gra jest bardzo dynamiczna. W Battlefieldzie, gdzie możemy korzystać z czołgów, pojazdów bojowych czy samolotów, mapy są znacznie, znacznie większe, a graczy też jest oczywiście dużo więcej, natomiast rozgrywka jest bardziej stonowana. W Call of Duty trafiamy na wroga co kilkanaście-kilkadziesiąt sekund, zaś w grze od EA wszystko zależy od naszego stylu gry. Jeśli lubimy grać jak Rambo, będziemy ginąć często, jeśli lubimy się przyczaić, to musimy uzbroić się w cierpliwość, czekając na przeciwnika. Po krótce, Battlefield jest stworzony do wielkich walk, gdzie czujemy pełną moc wojny, COD w mojej ocenie ma bardziej rozrywkową funkcję.

Nowością w jednej i drugiej grze jest tryb Battle Royale, natomiast nie ukrywam, że w Black Ops 4 sporadycznie z niego korzystam, a w Battlefieldzie będzie dostępny dopiero od 2019 roku, więc nie chcę go oceniać ani porównywać. Kolejna znaczna różnica to odmienne podejście do stylu grafiki. W Call of Duty jest mocno cukierkowa, a w BF5 mocno realistyczna. Na początku nie mogłem się przyzwyczaić do dzieła Activision, ale obecnie gra się bardzo dobrze. Co do grania zespołowego, tutaj także mamy spore różnice, mimo wszystko COD jest bardziej grą dla indywidualistów. w Battlefieldzie jeśli chcemy realizować zakładane cele, to pomoc drużyny będzie nam niezbędna.

Podsumowując, obie gry są świetne, ale sami musicie wybrać, która forma rozgrywki bardziej Wam pasuję. Jeśli chodzi o mnie, to kiedy mam dłuższą chwilę dla siebie to odpalam Battlefielda, kiedy natomiast chce się szybko rozerwać, to do konsoli trafia Call of Duty Black Ops 4.

Do zobaczenia na mapach: KamienPl89

Artykuł Co wybrać? Battlefield V czy Call of Duty Black Ops 4? pochodzi z serwisu World of Xbox.