Twórcy obiecująca nam wyjątkową surwiwalową przygodę w prokapitalistycznym świecie. Słowa te zwiastują więc doskonale spędzony czas przy konsoli. Jednak w moim przypadku raczej daleko było do takiego stanu, a złożyło się na to wiele czynników…

Jak w skrócie można opisać kształt naszej rozgrywki? Bardzo dużo chodzimy, zbieramy surowce, polujemy, czasem walczymy i rozmawiamy z potencjalnymi przyszłymi towarzyszami. Robimy generalnie wszystko, aby przeżyć w zamarzniętym, postapokaliptycznym świecie. Ponadto nasza postać będzie nieustannie nękana głosami złowrogiej postaci.

Walka oraz poruszanie się

Rozbijmy tytuł na najważniejsze elementy i przeanalizujmy je krok po kroku. Jeżeli chodzi o poruszanie się pieszo, to te nie odbiega w żaden sposób od jakiejkolwiek innej, współczesnej produkcji. Jest wygodnie i intuicyjnie. Sztucznie zaś wykonuje się skoki. Ten pierwszy będziecie mogli oddać jeszcze w fazie treningu. Już wtedy odczułem sztywność wykonywanych przez postać ruchów.

Zdecydowanie więcej złego dzieje się za to w trakcie walki. Do dyspozycji oddano nam dwa rodzaje ataku. Mocniejszy, wymagający więcej czasu, oraz szybszy ale i zarazem lżejszy. Jak wiadomo, aby wykonać skuteczny cios, musimy dobrać odpowiedni moment, najlepiej po kontrze. Jednak tutaj nie zawsze jest na to zasada. O ile to jest dobre, tak wrażenia psuje ogólna drętwość, powtarzające się ruchy oraz kondycja naszego bohatera. Oczywistym jest, że dobrze wykonany unik wymaga idealnego refleksu, a w Fade to Silence nawet to może nie pomóc. I nie chodzi już o to, że wymagana precyzja jest wysoka, ale zwyczajnie to, że Ash, w którego się wcielamy, męczy się w zatrważającym tempie. Każdy ruch kosztuje go energię. W zdecydowanej większości przypadków próby zrobienia przewrotu kończyły się fiaskiem. Zupełnie zero reakcji na klikane przyciski. Przyczyna? Wyczerpana kondycja.

To bardzo szybko stało się powodem narastającej irytacji. Problem można już dostrzec nawet poza pojedynkami, gdzie Ash jest w stanie wykonać cztery fikołki na krzyż, a i tak ten ostatni robi już resztkami sił. Jest to jedna z większych bolączek tej gry, bo przecież, to jeden z kluczowych elementów rozgrywki.

Zbieranie surowców

Jak przystało na grę survivalową, nie mogło tego zabraknąć. Zbieractwo będzie jednym z naszych głównych zajęć. Co prawda w późniejszym etapie zdobędziecie sanie, które pozwolą się poruszać znacznie szybciej, to przedtem sporo się nachodzicie. Sporym ułatwieniem może być tryb zmysłu, który pozwala podświetlić pobliskie rośliny, zwierzęta i tak dalej.

I tutaj też są mniejsze lub większe zgrzyty. Głównym jest spora powtarzalność i mocno ograniczona baza surowców. Dostrzec można też ułomność systemu polowania, tego jak na sztywno został on zaprogramowany. Przykładowo, renifera upolujemy jedynie z łuku. Nawet nie myślicie, że uda Wam się ubić go siekierą. Ta mu nic nie zrobi! Te zwierzęta, chyba z zamysłu miały na tyle zgrabnie przed nami uciekać, by ich nie dało się w taki sposób zaatakować. Ja natomiast spotkałem się z sytuacją, gdzie renifer się zaklinował o… sam nie wiem o co.. Może o krzak lub powietrze? Nie mam pomysłu. W każdym bądź razie biegł dosłownie w miejscu, a kierowane w jego kierunku ciosy nic mu nie robiły.

Także albo będziecie polować zgodnie z wizją twórców, albo wcale. Bardzo fajnie zaś jest to, że odkryte tereny mogą pomóc nam przeszukiwać nasi towarzysze. My zaś musimy tylko pamiętać, że każdego z nich musimy wyżywić.

Rzemieślnictwo

Okej, zebrane materiały trzeba jakoś wykorzystać, więc możemy przejść do stworzonej w tym celu zakładki. Standardowo wykonamy tam między innymi zbroję oraz broń. Tutaj też szału nie ma. Po pierwsze nasz plecak jest stosunkowo niewielki i trudno zrobić większe zapasy, aby móc stworzyć nieco więcej pożądanych przedmiotów. Natomiast proces ich tworzenie również pozostawia sporo do życzenia. Sporo tu klikania. Zapomnijcie o tworzeniu wielu takich samych rzeczy za jednym kliknięciem. Będziecie musieli naciskać przycisk tyle razy, ile chcecie coś wytworzyć.

Nie popisali się też tu programiści odpowiedzialni za skrypt wyposażenia. Tak naprawdę nie zrobicie nic z pełnym plecakiem. Gra będzie twierdziła, że plecak jest pełny i nie ma w nim miejsca na np. wytworzony pancerz, pomimo tego, że miejsce na niego zrobią wykorzystane surowce. Słabo.

Dźwięk oraz grafika

Każdą powierzoną nam grę testujemy w systemie dźwięku 5.1. W tym przypadku jeżeli chodzi o ten aspekt, nie udało się odczuć wysokiej głębi dźwięku. Z resztą cała produkcja jest dosyć niema. Mimo to z tak ekstremalnych warunków panujących w grze, można było wycisnąć zdecydowanie więcej, korzystając przy tym z wyższej jakości dźwięku.

Grafika za to nie należy wprawdzie do najgorszych. Przyznać muszę, że jest całkiem przyjemna dla oka, a obszerny krajobraz potrafi zrobić wrażenie. Fajnie, że postarano się o taki detal, jak ugniatający się pod nogami śnieg. Ten efekt wygląda naprawdę przyzwoicie. Niestety, na Xbox One X nie zobaczycie tu żadnego natywnego 4K czy też HDR. Nie sądzę, aby nie było to niemożliwe.

Podsumowanie

Podsumowując, Fade to Silence, to ciekawy pomysł na grę. Zabrakło natomiast dobrego wykonania. Niedociągnięć i absurdów jest na tyle dużo, że wielu może odpychać od dalszej zabawy. Mi, pomimo wielu prób i godzin, nie udało się dotrwać do końca. Jest to produkcja przeznaczona dla tych najbardziej wytrwałych i być może nie wymagających aż tak wiele pod względem technicznym. Gra jest dostępna z polskimi napisami, a w Microsoft Store przyjdzie nam za nią zapłacić 199 złotych. Choć nie jest to wygórowana cena, to mogłoby być nieco lepiej.

Jeżeli zastanawiacie się nad zakupem tego tytułu, to nie będę tego odradzał, ale chyba jednak warto poczekać na jakaś solidną promocję, lub mieć nadzieję, że pojawi się na przykład w ramach Xbox Game Pass.

Grę do recenzji dostarczyło: Dead Good Media

Artykuł Fade to Silence. Postapokaliptyczny survival. Recenzja pochodzi z serwisu World of Xbox.

Gdy tylko zacząłem grę ważącą około 44 GB, wiedziałem, że musi być to coś konkretnego. I chyba taka też była intencja twórców, stworzenie mocnej i wciągającej gry. Przygoda naszego bohatera rozpoczyna się na plaży, w kraju, gdzie po wojnie przewagę nad ludźmi przejmują stale wrogo nastawione maszyny. Na owej plaży znajdujemy się jedynie my i prawdopodobnie nasz rozbity samochód. Żadnej innej żywej duszy. I tutaj zaczyna się walka o przetrwanie.

Za zadanie mamy dowiedzieć się czy i gdzie są inni ludzie i nie dać się przy tym zabić chodzącym po okolicy robotom. W tym celu zaczniemy przeszukiwać napotkane domy, i porzucone samochody. I z początku wydaje się to naprawdę ciekawe. Oprawa graficzna jest całkiem przyzwoita, to samo można powiedzieć o udźwiękowieniu. Przy kinie domowym, dało się odczuć włożoną tutaj pracę. Natomiast nim dalej brniemy, zaczynamy dostrzegać, że coś jest nie tak.

Chodząc od domu do domu, w poszukiwaniu broni, amunicji czy jedzenia oraz kolejnych wskazówek, możemy dostrzec potworną powtarzalność. Budynki powtarzają się na okrągło, nie wiem, czy zaliczyłem ich chociaż pięć. Dosłownie parę tych samych budowli rozsianych po całej mapie. Za tym idą te same schematy ukrytych skrzyń i plecaków w pomieszczeniach, gdzie znajdziemy niezbędne wyposażeniem. Z resztą sam ich wachlarz przedmiotów też jest mocno ograniczony. W efekcie, przeszukując całe osiedle zacząłem się gubić. Wszystko wyglądało tak samo. Nie wiedziałem gdzie już byłem, a gdzie nie,a musiałem odnaleźć wymaganą fabularnie mapę. W rezultacie nie raz wchodziłem w to samo miejsce po parę razy.

Dużo trzeba się poruszać. Mapa jest naprawdę sporych rozmiarów. Całe szczęście w dalszej fazie gry przewidziano szybką podróż. Cała gra polega na chodzeniu od miejsca do miejsca. Tak – na Chodzeniu. Dosłownie. Zapomnijcie, że wsiądziecie sobie w pierwszy lepszy, porzucony samochód. Nie pojedźcie żadnym. Jedyna interakcja, w jaką wejdźcie z samochodami, to otworzenie drzwi czy bagażnika, w poszukiwaniu porzuconych rzeczy. Szkoda, że tego tu zabrakło, bo byłoby to naprawdę przydatne dla samej gry.

W trakcie naszego przemierzania dawnej Szwecji, będziemy musieli bardzo uważać i dużo się skradać. Skradać się tak, by nie dać się zauważyć będącym nieopodal robotom. Wystarczy zbyt intensywny ruch i bardzo szybko zostaniemy wykryci. Mając niewiele amunicji, szanse na przeżycie są nikłe, gdy goni nas grupka złowrogich maszyn. Ucieczka jest niezwykle trudna, uciekając przed jednymi może wpaść na następnych. To mi się podobało.

Natomiast sam system strzelania nie jest w moim odczuciu idealny. Roboty zadają nam bez trudno mocne obrażenia a my musimy dobrze wycelować i oddać serię celnych strzałów. Apteczki schodziły jedna za drugą. Na szczęście nie ma większych problemów by je pozyskiwać. Loot leży praktycznie na każdym kroku, jest jego aż nadto. Walka zawodzi również w okolicach domów. Nie raz udało mi się strzelać do maszyn, których elementy z zewnątrz przenikały przez ścianę do środka. Tak nie powinno być.

Same zagadki, które rzucają nam autorzy gry nie są złe. Czasami trzeba trochę dłużej się zastanowić gdzie iść i co zrobić. Może być tak, że dostaniemy jedynie kawałek mapy z zaznaczoną lokacją i sami musimy to miejsce odszukać. Również może być tak, że będziemy znać jedynie kierunek naszej podróży.

Generalnie zamysł na grę wydaje się dobry, jednak zapewne budżet nie pozwolił tej wizji zrealizować zgodnie z ambicjami. Trzeba do tego tytułu mieć wiele cierpliwości, ze względu na jego rosnącą monotonność. Sytuację trochę może podratować jedynie tryb multiplayer, jednak nadal nie jest to rzeczywiste rozwiązanie.

Na ten moment Generation Zero kupicie w Microsoft Store w cenie 169,99 złotych.

Grę do recenzji dostarczyło: Dead Good Media

Artykuł Generation Zero. Nieudana wycieczka do Szwecji? Recenzja pochodzi z serwisu World of Xbox.

W czasie gdy do serii gier Call of Duty wpychano hordy zombie gdzie się da, Electronic Arts wypuściło Battlefield 1, które przenosiło nas do czasów I wojny światowej, co okazało się strzałem w dziesiątkę. Gracze od razu docenili ten tytuł, dostali wreszcie grę, która odnoś się do prawdziwych i realnych wydarzeń. Bez latających czy biegających po ścianach rywali przekładanych gośćmi zza grobu.

Swoją szansę ma teraz nadchodzące Call of Duty: World War II od Activision, w którym jak mówi sam tytuł przenieść się mamy do czasów II wojny światowej. Ale czy ją wykorzysta? Chyba każdy oczekiwał, że wrócimy do starego, dobrego CoD’a, gdzie byliśmy wrzucani w realia owych wydarzeń. Teraz okazuje się, że aktualna tradycja zostanie podtrzymana, a w grze pojawią się… wrodzy nieumarli.

Oczywiście tych spotkamy jedynie w trybach pobocznych, takich jak na przykład przetrwanie, ale czy na prawdę tego pożądają potencjalni zainteresowani tą pozycją? Czy nie można było pozostać przy standardowych żołnierzach, oddając przy tym autentyczniejszy klimat wojny w trakcie pokonywania kolejnych fal nieprzyjaciela?

Nie wiem jak Wy, ale własnie tego ja oczekiwałem.
Premiera gry zaplanowana jest na 3 listopada 2017 r.
[divider][latest_posts items=”2″ title=”Polecane wpisy:” image_width=”740″ image_height=”150″ image_class=”thumbnail”]

Artykuł Zombie ponownie w Call of Duty pochodzi z serwisu World of Xbox.

Dopiero co przywróciłem do porządku swojego starego Xboxa 360, by móc powrócić do mojego ulubionego Call of Duty Modern Warfare 3 i cieszyć kapitalnym moim zdaniem trybem przetrwania i pokonywać coraz to większe fale przeciwników, aż tu nagle analogiczny rodzaj rozgrywki ma zawitać w Titanfall 2. Przejdźmy jednak do sedna sprawy.

Respawn Entertainment zapowiedziało dodanie podobnego trybu do najnowszej części Titanfall. Co ważne, nowe DLC z owym trybem o nazwie Tarcza Kresów (Operation Frontier Shield) będzie zupełnie darmowe i ogramy je na chwile obecną pięciu mapach, a w tym jednej nowej. Ale o co dokładnie będzie chodzić?

Zasada działania jest bardzo prosta. Naszymi rywalami będą gracze SI, którym będziemy musieli stawić czoło. Ci będą pojawiać się falami, a każda kolejna będzie dla nas coraz trudniejsza, gdyż wrodzy będą bardziej odporni na nasz atak, będą coraz lepiej uzbrojeni i będą pojawiać się w liczniejszych grupach.

My z kolei za każde zabójstwo będziemy otrzymywać adekwatne wynagrodzenie, za które będziemy mogli w wyznaczonych miejscach nabyć broń oraz ją ulepszać. By rozgrywka nabrała jeszcze większego rozmachu, rozegrać ją będziemy mogli w czteroosobowym co-opie.

Rozgrywka będzie trwała tak długo, dopóki nie zostaniemy pokonani przez nadchodzące hordy wrogów, lub przetrwamy do końca piątej fali. Otrzymamy więc sporo zabawy. Tym bardziej, że do dyspozycji będą cztery poziomy trudności dzięki którym stale będziemy mogli podnosić sobie poprzeczkę.

Data premiery wyznaczona jest na 25 lipca, ja osobiście już czekam z niecierpliwością. Jest to jeden z moich ulubionych trybów w grach. Pamiętajcie też, ze EA zapowiedziało wprowadzenie między innymi Titanfall 2 do skarbca w EA Access. Dodatkowo w dniach 28-30 lipca odbędzie się darmowy weekend ze wspomniana produkcją, co stanowi idealną okazję do wypróbowania dodatku, gdy jeszcze nie posiadacie gry.

Artykuł Fantastyczny i darmowy tryb zmierza do Titanfall2! pochodzi z serwisu World of Xbox.