Według ostatnich wieści płynących od Jorga Neumanna, będącego odpowiedzialnym za ten symulator, gra miała trafić do streamingu szybciej niż by można było się tego spodziewać. Tak też się teraz stało. Gra jest już dostępna dla wszystkich posiadaczy aktywnego abonamentu Game Pass Ultimate w ramach rozgrywki w chmurze.

To przede wszystkim oznacza, że zagrać w nią będą mogli wreszcie posiadacze poprzedniej generacji konsoli Xbox One, ale i nie tylko. Tyczy się to także urządzeń mobilnych, czy też rozgrywki za pomocą przeglądarki. Wszędzie tam, gdzie tylko da się grać poprzez chmurę.

Zobacz także: Thrustmaster T.Flight Hotas One. Latamy w przestworzach. Recenzja.

To doskonała wiadomość, gdyż wiemy, jak wiele osób czekało, by ten tytuł sprawdzić samemu. Zwłaszcza, że zrobimy to teraz od ręki, bez długiej innstalacji. Życzymy więc samych spokojnych lotów w chmurach i wyłącznie miękkiego lądowania!

Artykuł Microsoft Flight Simulator dostępny na Xbox One w ramach chmury pochodzi z serwisu World of Xbox.

Zestaw bardzo ciekawy, ale zarazem pozostawiający pewien niedosyt po zakupie, a skoro o zakupie mówię, to powstaje pytanie czy warto. Zapraszam do lektury, postaram się na nie udzielić odpowiedzi.

Zawartość opakowania

Cały zestaw przychodzi w pokaźnych rozmiarów kartonie, w charakterystycznych dla serii Logitech G, czarno-niebieskich barwach. W kartonie znajdziemy wytłoczki wykonane najprawdopodobniej z papieru z recyclingu (jeżeli tak, to PLUS dla Logitecha). W nich właśnie spoczywa cały zestaw wraz z papierologią. Skoro o zestawie mowa, to w pudełku znajdziemy:

• Joystick
• Przepustnicę
• Niezbędnie okablowanie
• Gumowe „przyssawki” do zamontowania pod joystickiem i przepustnicą, aby lepiej trzymały się blatu
• Wspomniane wcześniej papiery

Jednym słowem – bez zbędnych fajerwerków, lecz to co jest nam potrzebne do szczęścia.

Wykonanie

Całość jest wykonana… dobrze. Przepustnica jest strasznie „plastikowa” i lekka, za cenę 649 PLN (cena ze strony producenta na dzień pisana recenzji), można się spodziewać czegoś lepiej wykonanego. Sam joystick jest wykonany niewiele lepiej. Jest lekki i jedyne metalowe elementy, to sprężyna widoczna pomiędzy rękojeścią, a podstawą oraz główka śrubki służącej do regulacji wysokości uchwytu, ale o tym za chwilę. Z kolei w przepustnicy jedynym metalowym elementem jest pokrętło na lewym boku podstawy, służące do regulacji oporu z jakim ona się porusza.

Nie zauważyłem, aby były jakieś niedociągnięcia w wykonaniu, elementy są dobrze spasowane (przynajmniej w egzemplarzu, który ja miałem do testów) i wszystko działało tak jak powinno. W tym miejscu muszę zaznaczyć, że produkt jest przystosowany dla osób, które są prawo ręczne. Jotystick jest wyprofilowany dla prawej dłoni, a przepustnica jest tak wykonana, że idealnie leży pod lewą dłonią, próbowałem „odwrócić” zamierzenia producenta i przepustnicę trzymać prawą dłonią, a joystick lewą i nie było to wygodne, a wręcz powodowało, że nie mogłem na przepustnicy używać niektórych przycisków.

Po wyjęciu wszystkiego z opakowania, zaczyna się zabawa z podłączaniem całego zestawu. Przepustnicę i joystick podłączamy do siebie specjalnym kablem, a całość do komputera do wolnego portu USB, instalujemy oprogramowanie (o nim za chwilę) i możemy zaczynać zabawę. Podłączony zestaw prezentuje się całkiem nieźle, a całość waży około 2kg (przepustnica + joystick). Przy podłączaniu należy mieć na uwadze długość kabla, która (w moim odczuciu) za duża nie jest. Kabel do podłączenia do PC mierzy dokładnie 1,4 metra. Jeżeli ktoś ma komputer bezpośrednio przy biurku, to nie ma problemu, ale jeżeli już posiadamy bardziej wymyślne stanowisko do grania lub mam dedykowane stanowisko wraz ze stelażem do symulacji, to ten kabel może być za krótki i warto wtedy zaopatrzyć się w przedłużacz.

Oprogramowanie

Przed rozpoczęciem zabawy producent zaleca pobranie oprogramowania z jego strony. Sam program jest w moim odczuciu mało intuicyjny. Osobiście dużo z niego nie korzystałem, mimo iż można ustawiać w nim konkretne profile funkcjonowania przepustnicy i joysticka pod konkretną grę. Sporą część ustawień można zmienić w systemowej aplikacji do sterowania kontrolerami gier w której po podłączeniu pojawiają się dodatkowe karty aplikacji odpowiadające za martwe strefy joysticka i przepustnicy (ja pod mój styl latania ich nie zmieniałem), siłę podświetlenia led oraz ustawienia MFD, czyli Multi-Functional Display.

MFD służy do wyświetlania godziny (możliwe wyświetlenie 3 zegarów, ale nie JEDNOCZEŚNIE). Dodatkowo wyświetla datę, informację o grze w którą aktualnie gramy oraz co wykonuje dany przycisk, który aktualnie nacisnęliśmy, np. przy wysuwaniu podwozia pojawia się napis „Landing Gear”. MFD pozwala również na korzystanie ze stopera oraz wyświetla informacje, który tryb i profil aktualnie jest używany przez nas. Konfigurowanie trybów i profili odbywa się w oprogramowaniu pobieranym ze strony Logitech.

Jak pisałem wcześniej – oprogramowania Logitech nie używałem. Miałem zainstalowane, jednakże wszystkie ustawienia były przeze mnie zmieniane albo bezpośrednio w grze albo w ustawienia systemowych.

Przyciski…

Logitech pomyślał niemalże o wszystkim. Mnogość przycisków pozwala na skonfigurowanie niemalże każdej funkcji tak, aby mieć ją pod ręką ale może zacznijmy od samego joystick’a.

Patrząc na drążek od frontu widzimy na samej górze po lewej stronie, akurat pod kciukiem prawej dłoni, ośmiokierunkowy przełącznik z ładną diodką LED na samym środku oraz czterema ozdobnymi czarnymi wstawkami. Tuż obok niego idąc w prawo mamy zaślepkę z napisem „SAFE”, a pod napisem żółtą ikonkę – w zamyśle producenta ma to imitować zabezpieczenie spustu do rakiet, tak jak w prawdziwych myśliwcach. Pod samą zaślepką spory przycisk, świecący się na niebiesko, z kolei pod nim napis „FIRE”. Przesuwając wzrok dalej w prawą stronę mamy mały, podświetlony również na niebiesko, przycisk z małym oznaczeniem „A”. Z kolei na samej prawej krawędzi drążka mamy trzy pozycyjne pokrętło z czarnymi wstawkami.

Schodząc wzrokiem odrobinę niżej, mamy duży, czarny przycisk z oznaczeniem „C”. Tuż obok niego, kolejny ośmiokierunkowy przełącznik. Wygląda nawet identycznie jak ten opisany wcześniej, a obok niego jeszcze jeden, podświetlony na niebiesko przycisk z oznaczeniem „B”.

Wszystkie opisane wyżej przyciski, przełączniki i jedno pokrętło są umieszczone w taki sposób, aby idealnie można było z nich wszystkich korzystać używając tylko kciuka. Nie trzeba się w żaden sposób gimnastykować, czy specjalnie wyginać dłoni lub palca – ergonomia jest na bardzo wysokim poziomie.

…wszędzie te przyciski…

Z kolei klasycznie, spust umieszczony jest pod palcem wskazującym. Spust jest dwustopniowy i ten skok jest wyraźnie wyczuwalny, co daje nam dodatkowe możliwości konfiguracyjne tego konkretnego przełącznika. Pod samym spustem, na dole joysticka, pod małym palcem umieszczony jest malutki przycisk (nazwijmy go dla ułatwienia „Prim”). Jego funkcją jest podwojenie ilości kombinacji. W praktyce oznacza to, że np. pod przyciskiem z oznaczeniem „A” mamy zaprogramowane w grze wypuszczenie podwozia, a pod kombinacją Prim + A mamy np. wciągnięcie podwozia. Generalnie, producent wyszedł z założenia, że taka duża ilość przycisków może być za mała, więc aby nie pchać więcej przełączników do obudowy, zdecydował na zastosowanie przełącznika podwajającego możliwości przycisków (jak klawisz FN na klawiaturze).

W podstawie drążka mamy umieszczone trzy przełączniki. Oznaczone są odpowiednio u góry „T1”, „T3” oraz „T5”, a u dołu kolejno „T2”, „T4” oraz „T6”. De facto mamy tu 6 przełączników w postaci trzech fizycznych klawiszy. Każdy działa w dwóch kierunkach, w górę oraz w dół, dając łącznie 6 kombinacji.

Czas na przepustnicę.

Patrząc of frontu widzimy na samej górze wielki niebieski przycisk. Wokół niego jest pokrętło z czarnymi wstawkami a odrobinę niżej mamy malutki suwak. Niedaleko znajdziemy malutki niebieski przycisk, a pod nimi kolejne pokrętło z niebieskim przyciskiem w środku. Dalej natomiast jest czerwony gumowy trackpoint. Co prawda nie jest tak dokładny i wygodny jak w laptopach Lenovo, ale do podstawowych czynności wystarczy aby nie sięgać po myszkę i nie odrywać ręki od kontrolera. Tuż obok niego znajdziemy przycisk służący jako lewy przycisk myszy. Tak jak wcześniej, wszystkie te przełączniki znajdują się pod kciukiem lewej dłoni, zaś pod palcem wskazującym mamy ośmiokierunkowy przełącznik oraz kółko do przewijania, które tak jak w myszkach, jest też przyciskiem.

Na lewym grzbiecie przepustnicy mamy metalowe pokrętło służące do regulacji oporu z jakim przepustnica działa.

W podstawie przepustnicy dostaliśmy wyświetlacz MFD oraz trzy przyciski funkcyjne.

Komfort grania (latania)

Cały zestaw testowałem podczas gry w Microsoft Flight Simulator. W mojej ocenie spisywał się bardzo dobrze. Gra od razu rozpoznała jaki kontroler mam podpięty pod komputer. W ustawieniach sterowania mogłem niemalże każdy przycisk skonfigurować pod siebie i mój styl latania oraz zgodnie z moimi wymaganiami. Dobrze wykryto również przepustnicę. Gra informowała mnie w ustawieniach w jakim położeniu obecnie się znajduje i jak to przekłada się na procent otworzenia przepustnicy w samolocie. Innymi słowy, jeżeli przepustnica nie była w pozycji 0%, to po uruchomieniu symulacji (jeżeli uruchamiałem symulacja z automatycznie włączonymi silnikami w maszynie), silniki od razu były ustawione na wartość zgodną z pozycją przepustnicy.

Drążek bardzo dobrze reagował na ruchy i ładnie przenosił je do gry, nie było żadnych opóźnień czy pomylonych „ruchów”. Przepustnica co do zasady reagowała bardzo dobrze. Owszem, zdarzały się sytuacje, że powinna zwiększyć ciąg, a tego nie robiła. Kiedy zmniejszałem ciąg, aby go ponownie zwiększyć, to w grze była wariacja i oprogramowanie nie wiedziało co się dzieje, tak jakby przepustnica w jednym momencie wysyłała kilka różnych, sprzecznych ze sobą sygnałów. Nie było to częste ale się zdarzało.

Sam komfort latania i sterowania joystickiem był bardzo duży. Dłoń bardzo wygodnie opiera się na podpórce pod nadgarstek, która przy pomocy specjalnej śruby ma regulowaną wysokość. Wszystko po to aby dobrać pod siebie idealną pozycję.

Drążek porusza się w trzech osiach – klasycznie do przodu i do tyłu oraz w prawo i w lewo, a także dodatkowo obraca się w poziomie (odpowiada ten ruch za ster kierunku). Pomaga to przy manewrowaniu samolotem na płycie lotniska oraz podczas ustawiania się w osi pasa przed lądowaniem. Jeżeli dobrze skonfigurujemy przyciski, to w zasadzie możemy zapomnieć o korzystaniu ze skrótów klawiaturowych. Tyczy się to również odłożenia myszki na bok. Dla mnie wyświetlacz MFD, nie okazał się bardzo przydatny. Raczej traktowałem go jako ciekawostkę, aniżeli coś co było dla mnie znaczącą pomocą w trakcie symulacji. Bardziej przydałaby mi się drukarka do drukowania planów lotów i mapy lotnisk ze ścieżkami podejścia, ale to temat na inny artykuł.

No to lądujemy z podsumowaniem

Ogólnie oceniam Logitech G X52 jako udany produkt. Wykonanie stoi na dobrym poziomie, jednakże przy cenie 649 PLN można oczekiwać czegoś więcej, chociażby, aby całość była mniej „plastikowa”. (Cena ze strony producenta, w niektórych sklepach internetowych można znaleźć taniej).

Jeśli chodzi o przepustnicę, mogę doczepić się, że nie ma funkcji ciągu wstecznego. Oczywiście można to ustawić grze pod jeden z przycisków (ja to ustawiłem pod suwakiem na uchwycie przepustnicy). Niewątpliwie jest to funkcja, która powinna być obowiązkowa w takim zestawie – tym bardziej za taką kwotę. Znalazłem informacje na różnych forach o kombinowaniu z pozycją przepustnicy i z różnymi ustawieniami, aby uzyskać taki efekt. Jednakże coś takiego powinno być out of the box. Nie można wymagać od użytkownika dodatkowych działań, jak wyszukanie konkretnych informacje w sieci, aby takie działania podjąć.

Mimo pewnych drobnych niedociągnięć, mogę z czystym sumieniem polecić ten zestaw. Ktoś, kto chce mieć fajnie działający kontroler dający sporo radości z latania, na pewno będzie zadowolony. Tym bardziej, że na bardzo zaawansowane zestawy do symulacji lotu musimy przeznaczyć co najmniej 1000 PLN.

Odpowiadając na pytanie zadane na początku recenzji, czy warto kupić, odpowiadam – warto, zdecydowanie warto.

Sprzęt do recenzji użyczył Logitech. Dziękujemy!

Artykuł Recenzja: Logitech G X52 Flight + Space Simulator Throttle & Stick (PC) pochodzi z serwisu World of Xbox.

Microsoft Flight Simulator to produkcja z niewyobrażalnych rozmachem. Mamy w niej oddany dosłownie cały świat, bez jakichkolwiek ograniczeń. Wszystko to za sprawą zdjęć satelitarnych, całej masy danych oraz specjalnych algorytmów, które pozwala jak najwierniej odtworzyć prawdziwa planetę.

Gra stale uzyskuje kolejne aktualizacje, poprawki i udoskonalenie. Dowodem tego może być ostatnio dopieszczona Japonia, która charakteryzuje się nieregularnym w kształtach budownictwem.

Tytuł będzie wspierany przez kolejne lata, a przed nami nadal bliżej nieokreślona premiera na konsolach Xbox One oraz Series X i S. Stąd stale napotykamy się na coraz to nowsze spoty reklamowe, ukazujące piękno wirtualnie oddanej ziemi z kokpitu samolotu. Ostatni z nich został poświęcony Europie, oraz najciekawszym jej punktom.

Tu nie zabrakło i naszej Polski, a dokładniej Tatrzańskiego Parku Narodowego. Spot w jakości 4K obejrzycie poniżej:

Microsoft Flight Simulator zagracie w ramach Xbox Game Pass Ultimate / PC na komputerach z systemem Windows 10, a już wkrótce na konsolach Xbox.

Artykuł Polska w reklamie Microsoft Flight Simulator pochodzi z serwisu World of Xbox.

Jak dostałem propozycję napisania pierwszych wrażeń z latania najnowszym symulatorem ze stajni Microsoft, dwa razy się nie zastanawiałem. Od wydania ostatniej części symulatora od MS, minęło już trochę czasu, a w tym czasie przesiadłem się z latania w MSFS na X-Plane 11.

Kiedy widziałem zdjęcia z zapowiedzi najnowszej części Flight Simulator oniemiałem, piękna szczegółowa grafika, zadbane lokalizacje, niemalże odzwierciedlone 1:1 ze światem rzeczywistym, wiedziałem, że muszę go mieć.

Dziś zapraszam, na krótkie, pierwsze wrażenia po odbyciu kilku lotów w nowym Microsoft Flight Simulator 2020!

Bo ja latać chcę!

Wita nas piękne menu, gdzie mamy do wyboru kilka opcji. Począwszy od dowolnego lotu, który możemy sami zaplanować, poprzez szkółkę lotniczą, a na wydarzeniach społecznościowych skończywszy. Te ostatnie, z racji świeżej gry, nie są jeszcze w zasadzie funkcjonujące.

Wybrałem możliwość zaplanowania własnego lotu. Można wybrać lotnisko odlotu i przylotu, model samolotu (na dzień dzisiejszy jest ich 30, z czego pasażerskich są tylko 3 – 747, 787 i A320 Neo – trochę MAŁO, reszta to samoloty śmigłowe jak np. Cessna 152 czy turbośmigłowe jak Beechcraft King Air 350I), czy lecimy według zasad VFR (Visual Flight Rules) czy IFR (Instrument Flight Rules). W zależności od tego co wybierzemy, możemy w zadany sposób zaplanować trasę tj. wybrać czy lecimy przy wysokich czy niskich pułapach, ścieżkę podejścia (automatyczne podejście, ręczne, czy według ILS), możemy również wybrać kluczowe punkty nawigacyjne na trasie (radiolatarnie), pas z którego startujemy, oraz ten, na którym będziemy lądowali.

Do tego ustalimy godzinę startu, pogodę, stopień zatankowania i załadowania samolotu, wyliczyć jego wyważenie, wybrać czy mamy jakieś usterki w trakcie lotu, a na koniec zadecydujemy, czy chcemy aby lot rozpoczął się już na pasie startowym z uruchomionym silnikiem. Możemy też zrobić to sami pod terminalem, a co za tym idzie, zamówić wypchnięcie spod niego i kołować na pas z zachowaniem wszystkich zasad komunikacyjnych oraz nawigacyjnych.

Tak Flight Simulator 2020 umożliwia komunikację z wieżą, którą steruje AI i ubieganie się o pozwolenie na kołowanie, start, lądowanie i tak dalej. Na koniec możemy wybrać, czy lot zakończy się w momencie wylądowania na pasie i zatrzymania maszyny, czy jednak chcemy mieć obraz pełnej symulacji i lot kończy się w momencie kołowania na konkretne miejsce pod terminalem na lotnisku docelowym.

W trakcie lotu możemy ustawić, aby odzwierciedlany był prawdziwy ruch lotniczy! Czyli przelatują obok nas samoloty, które dokładnie w tym samym momencie są w powietrzu w rzeczywistości! Jest to szalenie imponujące i dodaje smaczku całej symulacji. Oczywiście, wieże kontroli lotów, którymi steruje AI, odpowiednio wydają polecenia aby obniżyć pułap, zwiększyć pułap, czy pytają o raport z lotu czy widzimy samolot przelatujący obok nas, po każdym takim poleceniu wieża kontroli oczekuje potwierdzenia, a jak go nie otrzyma, to tak jak w rzeczywistości, przypomina o sobie, aż do skutku (zakładamy, że nikt nie będzie realizował dziwnych scenariuszy podczas latania, dlatego na dzień dzisiejszy gra nie przerywa się po jakimś dłuższym czasie nie odpowiadania wieży).

No to lecimy!

Jak już przebrniemy przez konfigurację i uruchomimy samolot, możemy lecieć. Dla kogoś kto jest fanem symulatorów, to jest niezwykła frajda! Kokpity są odwzorowane bardzo dobrze, ale z pewnymi mankamentami – o czym później. Ja w trakcie lotu korzystałem z pada do Xboksa One i latało się przyjemnie, a wibracje pada odwzorowywały te z wolanta w samolocie, zarówno w trakcie kołowania (nierówności na pasie), lotu jak na przykład przy przeciążeniu (wolant wtedy mocno wibruje, pad również) czy w trakcie lądowania. Na padzie lata się dobrze – jednak wiadomo, dedykowane kontrolery do latania są znacznie lepsze, aczkolwiek sporo czynności i tak trzeba wykonać na klawiaturze czy przy korzystaniu z myszki i wyklikiwaniu pewnych rzeczy w kokpicie.

Widoki są cudowne, naprawdę widać, że Microsoft się mocno postarał, wszystko wygląda obłędnie, mimo iż z racji wieku mojego PC, nie byłem w stanie grać na najwyższych ustawieniach, to nawet przy średnich ustawieniach, gra wygląda imponująco – tym bardziej zastanawia mnie jak będzie wyglądać na Xbox Series X.

Pierwsze wrażenia z lotu są fantastyczne, naprawdę można poczuć się jak za sterami samolotu, a jak posiadamy do tego odpowiednie kontrolery, to mamy pełnię szczęścia symulatorów lotu w domu.

Dźwięk samolotu, funkcjonowanie kokpitu czy możliwości ustawień są odwzorowane niemalże 1:1 w stosunku do rzeczywistości, aczkolwiek jest kilka „ale”, o tym poniżej.

Twarde lądowanie

Mimo całej swojej ślicznej oprawy graficznej, najnowszy Flight Simulator ma pewne niedociągnięcia.

Zaczynimy od możliwości ustawień. X-Plane daje znacznie większe możliwości konfiguracji (co też nie powinno dziwić z racji charakterystyki samego produktu, a sama firma stojąca z X-Plane produkuje również oprogramowania do szkolenia prawdziwych pilotów), w samym symulatorze możemy swobodnie wprowadzać dane do FMC (Flight Management Control), w Microsoft Flight Simulator 2020 możemy co prawda wyklikać kilka rzeczy, ale nie wszystko jest aktywne i na dzień dzisiejszy nie możemy importować planu lot zrobionego np. w serwisie SimBrief.com – lecz podejrzewam, że z czasem to się zmieni, oby…

X-Plane daje nam możliwość nie tylko zaplanowania lotu w samym symulatorze, ale też umożliwia import takiego planu „spoza” symulatora tj. wrzucamy go do odpowiedniego folderu i w FMC w samym symulatorze możemy taki plan zaimportować wyklikując odpowiednie opcje, innymi słowy FMC w MS Flight Simulator działa w 80% jak rzeczywisty, a w X-Plane w 99%. Jednakże przed lotem w MSFS 2020 mamy dosyć zaawansowany flight planner, który być może ma zastąpić opcję importu z zewnątrz, ale zobaczymy z czasem.

To samo tyczy się kokpitu, sporo przełączników w kokpicie w MSFS 2020 jest nieaktywnych, po najechaniu na nie myszką widzimy komunikat informujący o tym, że jest to przełącznik, który nie funkcjonuje, albo żadnego komunikatu nie widzimy i nic zrobić nie możemy. W przypadku X-Plane takich rzeczy nie mamy, a po pobraniu dodatkowych samolotów do symulatora, znajdziemy modele, które są konfigurowalne dosłownie tak jak rzeczywiste egzemplarze i działa w nich dosłownie każdy przełącznik.

Drugą rzeczą, która jest dużą łyżką dziegciu to grafika, tak grafika, a raczej jej wymagania. Jeżeli chcemy zobaczyć grę tak jak ona powinna wyglądać, to nasz PC musi być naprawdę mocny, kilku letnie komputery mogą mieć problemy i łapać zadyszkę, niestety. W związku z tym pewnie spora część osób, która będzie zainteresowana najnowszym symulatorem od MS, a posiadająca Xboxa i PC, zdecyduje się na zakup wersji na konsolę, gdy ta tylko się pojawi.

Kolejnym „ale” jest odwzorowanie terenu. Mianowicie tak jak Nowy Jork, Los Angeles czy np. Seattle są odwzorowane wspaniale, tak np. Warszawa… No cóż, powiedzmy, że znośnie, ale pozostawia pewien niedosyt, ale mam nadzieję, że Microsoft aktualizacjami to zmieni, albo dopuści zewnętrznych twórców do wydawania pakietów skórek związanych z miastami i lotniskami, aby można było mieć niemalże każde miasto odwzorowane 1:1. Ku jasności, nie jest brzydko, ale powiedzmy, że mało starannie.

I na koniec… Cena… Niestety MS Flight Simulator tanią grą nie jest. Ale do rzeczy. Występuję on w trzech wersjach:
– Standard;
– Deluxe;
– Premium;

Które kolejno kosztują: 259.99 PLN, 339.99 PLN, 519.99 PLN.

Jak widać tanio nie jest. Pocieszeniem jest fakt, że dla posiadaczy Xbox Game Pass wersja Standard będzie dostępna w ramach abonamentu.

Clear for takeoff!

Mimo kilku wad, które mam nadzieję, że uda się poprawić (szczególnie jeżeli chodzi o ilość samolotów, które już są w grze, bo to, że będą do pobrania dodatkowe, robione przez niezależnych deweloperów, dla osób posiadających PC, to jestem więcej niż pewien, co innego z konsolami) oraz miejscowymi ograniczeniami jak np. niedziałające przełączniki, uważam moje pierwsze kilka godzin z Microsoft Flight Simulator za bardzo udane.

Te kilka „ale”, nie ochłodziło moich chęci poznania tej gry i latania dalej, wręcz przeciwnie, jestem ciekaw interakcji tego symulatora z dedykowanymi kontrolerami oraz tego jak on będzie wyglądał na Xbox Series X.

Jest to piękna gra i fantastyczny początek przygody, przygody, którą opiszę w pełnej recenzji za jakiś czas!

A tym czasem życzę tyle samo startów co lądowań, bo wylecieć możecie już jutro

Grę do recenzji dostarczył Microsoft. Dziękujemy!

Artykuł Microsoft Flight Simulator – pierwsze wrażenia pochodzi z serwisu World of Xbox.

Co prawda nie wiemy jeszcze nic o wydaniu gry w wersji na konsolę, ale ta już niedługo pojawi się w wersji na komputery i zarazem w ramach subskrypcji Game Pass dla PC. Nie będziecie musieli jej więc tak naprawdę nawet kupować, by wzbić się w powietrze.

Ci jednak wymagający jeszcze więcej zawartości, będą mogli sięgnąć po jeszcze bardziej rozbudowane wersje gry. Za najbardziej rozbudowane wydanie, przyjdzie zapłacić aż 519,99 złotych, oraz kolejno 339,99 i 259,99 PLN dla wersji niższej czy też podstawowej.

Te będą różnić się dostępnymi samolotami oraz większą ilością ręcznie przygotowanych i dopieszczonych modeli lotnisk. Pełną rozpiskę różnic w zawartości pomiędzy wydaniami odnajdziecie na oficjalnym blogu Xbox pod tym linkiem.

Jakie wymagania musi spełnić nasz pecet, by móc w ogóle odpalić grę lub cieszyć się jej pełnymi możliwościami? To zdradzi nam poniższa tabelka:

Jak więc widać, minimalne wymagania nie są zbyt wygórowane. Wystarczy między innymi 8GB pamięci RAM, by móc zasiąść za sterami samolotu. W przypadku ustawień skierowanych na najwyższe detale, będzie to już 32 GB pamięci RAM.

Zamówienie przedpremierowe możecie składać już teraz za pośrednictwem Microsoft Store. Premiera planowana jest na 18 sierpnia. Pojawi się także wydanie pudełkowe.

Źródło: news.xbox.com, flightsimulator.com

Artykuł Microsoft Flight Simulator wyląduje 18 sierpnia na PC! pochodzi z serwisu World of Xbox.