Alone in the Dark to reboot serii horrorów, gdzie wcielamy się w Emily Hartwood (Jodie Comer) i Edwarda Carnby’ego (David Harbour). Eksplorujemy otoczenie, walczymy z potworami, rozwiązujemy zagadki jak i odkrywamy niepokojącą prawdę o dworze Derceto. Akcję gry obserwujemy z perspektywy trzecioosobowej (TPP).

Gra jest utrzymaną w klimacie horroru psychologicznego i zadebiutuje 25 października. Już teraz możemy sprawdzić, czy gra nas zainteresuje, czy to totalnie nie nasze klimaty. Prolog gry znajdziemy zarówno tutaj, jak i w sklepie na naszych konsolach.

Twórcy zachęcają również do złożenia zamówień przedpremierowych, gdzie czeka na nas mały upust, jak i cyfrowe dodatki do gry.

Źródło: twitter.com

Artykuł Alone in the Dark do sprawdzenia za darmo pochodzi z serwisu World of Xbox.

Alan Wake w 2010 roku podbił serca graczy Xbox 360, a niedługo potem, bo rok później także tych PC. Korzystając z nieporównywalnie większej mocy współczesnych konsol, twórcy coraz częściej decydują się wydać swoje tytuły w odrestaurowanych wydaniach. Tak też teraz jest w przypadku Remedy Entertainment i Alana Wake’a.

To doskonały moment do sentymentalnej podróży i zobaczenia gry takiej, jaką ją zapamiętaliśmy. Wtedy, kiedy to nie oprawa graficzna grała pierwsze skrzypce. Miło w tym przypadku jest o tyle, że cena, jaką nam przyjdzie zapłacić za tegoroczne wydanie jest więcej niż uczciwa – bowiem przyjdzie nam zapłacić niecałe 100 złotych.

Ci, którzy wychowywali się i grali na konsolach za czasów ery Xboksa 360 z pewnością doskonale ten tytuł i historię znają. I w sumie mógłbym sobie odpuścić jakiekolwiek wstęp na tej płaszczyźnie, jednak pozwolę sobie na kilka słów skierowanych dla tego młodszego pokolenia graczy, których ta gra zwyczajnie mogła ominąć, a oryginalna wersja działająca w ramach wstecznej kompatybilności wydaje się (moim zdaniem błędnie) zbyt mało atrakcyjna i przestarzała.

W kilku słowach skrótu, nasz tytułowy bohater jest pisarzem, który właśnie przeżywa okres kryzysu twórczego. W poszukiwaniu natchnienia, wraz z żoną wyjeżdża daleko od tętniącego życiem miasta, gdzie każdy go jest w stanie rozpoznać. Wybór pada na domek w Bright Falls. To tam Alan miał odetchnąć i zacząć pisać.

Jednak sielanka nie trwa długo. Na miejscu szybko dochodzi do sprzeczki pomiędzy nim a Alice, czyli kobietą jego życia. Parę chwil po tym ta znika bez śladu wskakując do jeziora, a życie pisarza staje się horrorem, który on sam napisał. Czy uda mu się odnaleźć zaginioną żonę? Odpowiedź na to pytanie poznacie już w samej grze.

Jest to historia o niepowtarzalnym, mrocznym i psychologicznym klimacie. Tytuł ten docenią nie tylko fani thrillerów. I tutaj czas postawić fundamentalne pytanie: czy warto jest zagrać w remaster gry?

Tak jak już wspominałem na pewno zachęca dobra cena i fakt, że w niej zwarte są dwa dodatki, które oryginalnie były dostępne osobno. Ale czy tak samo zachęca sposób, w jaki wykonano te wydanie?

Warto tu też zaznaczyć, że mamy do czynienia z remasterem, a nie remake’iem. Oznacza to, że gra nadal bazuje na swoim oryginalnym silniku i mechanice, a zmienia się jedynie jakość tego co widzimy i słyszymy. Przede wszystkim poprawie uległa rozdzielczość gry, która została podniesiona do 4K oraz fps’y, których tutaj mamy 60.

Różnice są wręcz ogromne i widoczne na pierwszy rzut oka. Oczywiście nie mogłem nie porównać ze sobą obu wydań. Sami tylko spójrzcie, jak to wygląda:

Gra stała się znacznie bardziej wyraźna dzięki lepszej rozdzielczości, czego dopełniają ulepszone tekstury obiektów. A mrok spowija otoczenie jeszcze lepiej. Zmiany są też mocno widoczne za dnia, gdzie żadne detale nie ukryją się w ciemnych zakątkach:

Zdecydowanie mocne odświeżenie przeszły przerywniki filmowe. Tutaj gra prezentuje się jeszcze lepiej. Jest kinowo, mamy grę światła. Uwierzcie mi, że jeżeli macie w nawyku przewijanie cutscenek, to tutaj tego nie zrobicie. Mają w sobie to coś.

Jedyne do czego można by się w nich doczepić, to mimo jeszcze lepiej dopracowanych twarzy postaci, mimika nie stoi na zbyt wysokim poziomie i odrobine odstaje od całej reszty. To jednak jest właśnie fakt tego, co mówiłem przed chwilą. Takie są uroki remasterów.

Starzy wyjadacze powinni być więc zadowoleni z efektów, zaś Ci grający po raz pierwszy będą mogli delikatnie momentami odczuć powiew nieco starej mechaniki, co totalnie nie przeszkadza. Dla mnie jako fana gry, te wydanie było pozycją obowiązkową i choć nie żałuję ani jednej wydanej złotówki, tak mam pewne spostrzeżenie i niedosyt. Otóż zauważyłem pewien paradoks.

Mianowicie choć tegoroczne wydanie ma dodatkowe ulepszenie dla konsol Xbox Series X|S (w ramach Smart Delivery), tak nie obsługuje Quick Resume ani nie ma implementacji obrazu HDR. A przypominam, że jest to gra, która właśnie gra światłem. Przemierzamy czarny las z latarką w ręce, rzucamy race. Tylko sobie pomyślcie ile tutaj mógłby wnieść HDR. Ile więcej detali w czerniach i bielach moglibyśmy odkryć.

I tak jak remaster tych rzeczy nie ma, tak oryginalny Alan Wake z 2010 roku posiada Quick Resume oraz tryb Auto HDR. Co prawda nie jest on zaimplementowany w sposób natywny, tak jednak w jakiś sposób go mamy i szkoda, że zabrakło tego teraz.

Prawdę mówiąc jest to jedyna rzecz, do której mógłbym się przyczepić. Przede mną jeszcze oba dodatki i tryb audio komentarza, który jest tutaj nowością. Biorę więc w dłoń termos z kawą, latarkę wraz z zapasem baterii i idę dalej przed siebie.

Grę Alan Wake Remastered kupicie w Microsoft Store w cenie 99,99 złotych.

Artykuł Alan Wake: Remastered. Nasze wrażenia pochodzi z serwisu World of Xbox.

Raz…

Blair Witch od lat fascynuje fanów horroru, a film z 1999 roku stał się pewnego rodzaju kamieniem milowym, który otworzył furtkę gatunkowi found footage, aby ten w krótkim czasie szturmem przeniknął do pop-kultury. 19 lat musiało minąć od ostatniej wirtualnej adaptacji, zanim licencję odkurzyli nasi rodzimi mistrzowie horroru psychologicznego z Krakowa. W pewnym sensie gra wykorzystuje motywy i „sztuczki” znane z ich poprzednich gier. Podobnie jak w Layers of Fear oraz Observer nie możemy ufać temu, co znajduje się przed naszymi oczami i temu, co nasz rozsądek uznaje z a logiczne.

Jak ta koncepcja ma się w odniesieniu do Black Hills w Maryland, gdzie toczy się akcja gry? Otóż tak, że podróżując po gęstym lesie i jego powtarzającej się bez końca scenerii, jakoś zawsze kończymy na tym samym opuszczonym kempingu. Czasami scena będzie subtelnie zmieniana – czasami będzie bardziej nadgryzioną zębem czasu – ale zawsze jest ten sam cholerny namiot, bez względu na to, jak daleko chcemy od niego się oddalić.

Dwa…

Głównym bohaterem Blair Witch jest Ellis, były policjant, który przyłącza się do poszukiwań zaginionego chłopca. Szybko okazuje się, że las, w którym trwają poszukiwania, skrywa mroczną historię, ale nie tylko las… w trakcie gry poznamy czarną przeszłość naszego bohatera. Trochę szkoda, że zamiast oprzeć się na pierwotnym lęku, który leży w sercu całej mitologii Blair Witch, twórcy próbują również opowiedzieć historię załamania psychicznego. Ellis jest prześladowany przez wydarzenia z przeszłości, których konsekwencją jest zespół stresu pourazowego. Odkrywanie osobistego horroru bohatera związanego z PTSD jest ciekawym pomysłem, często dobrze zrealizowanym, ale zawsze konkurującym z tytułową czarownicą. To sprawia, że nie do końca wiemy, kto jest właściwym antagonistą.

Ellis nie jest w lesie całkiem sam – towarzyszy mu Bullet, wierny owczarek niemiecki. Psinie możemy wydawać kilka poleceń, skarcić go lub pochwalić albo dać przysmak, który znajduje się naszym inwentarzu. Obecność Bulleta ma jednak pewien negatywny wpływ – zawsze, gdy słyszałem jego poszczekiwanie albo jak grzebie w ściółce, nie bałem się złowieszczych dźwięków dochodzących z głębin lasu. Nasz bohater jest również uzbrojony w klasyczną Nokię, na którą przychodzą podejrzane wiadomości oraz kamerę, z której korzystanie jest główną mechaniką rozwiązywania dosyć prostych zagadek.

Trzy…

W trakcie rozgrywki czekają na nas mało ekscytujące potyczki, w których trzeba przepędzać zjawy, świecąc na nie latarką na wzór Alan Wake, albo przemykać obok złowieszczych, wirujących stosów liści. Każda z nich sprawia, że otaczający nas świat staje się mniej obcy i tym samym mniej przerażający. Sprawę ratuje trochę sam koniec gry, w którym docieramy do znanego z filmu domu. Ten kulminacyjny punkt gry przywodzi na myśl rozgrywkę z Layers of Fear – rozkład domu zmienia się po pokonaniu każdych kolejnych drzwi, a powtarzające się korytarze i klatka schodowa sprawiają, że zaczynamy odczuwać swoisty niepokój i zagubienie.

Baba Jaga patrzy.

Blair Witch jest grą niewątpliwie dobrą i wartą polecenia. Szczególnie przed zbliżającym się świętem strachów. Całość można skończyć w około 5-7 godzin, ale gra oferuje alternatywne zakończenia. Jestem przekonany, że po zakończeniu będziecie chcieli zagrać ponownie, bo szanse na najlepsze zakończenie przy pierwszej próbie są raczej znikome – jeżeli nie wiecie, co należy zrobić. Oprawa graficzna i dźwiękowa stoją na dobrym poziomie i doprawdy nie ma się do czego przyczepić. Na pochwałę zasługuje projekt i wykonanie samego lasu, który jest cichym bohaterem tej produkcji.

To, co moim zdaniem przeszkadza grze w zdobyciu oczka wyżej, to ambicje dewelopera, który chciał w interesujący sposób przedstawić cierpienie osoby dotkniętej zespołem stresu pourazowego, a w kontraście z głównym zagrożeniem stracił trochę na powadze. To samo można powiedzieć o samej wiedźmie, która przy problemach bohatera wydaje się mniej straszna. Nie mniej, możemy być dumni z Bloober team za dostarczenie kolejnej produkcji na światowym poziomie.

Artykuł Blair Witch – Recenzja pochodzi z serwisu World of Xbox.