Produkcja od Reply Game Studios właśnie wylądowała na komputerach osobistych oraz konsolach nowej generacji. Odcięto się więc tutaj od starszych konsol, co powinno pozwolić wycisnąć z tytułu jeszcze więcej pod aspektem technicznym. Nad tym tez oczywiście jeszcze się pochylimy.

Jeżeli chodzi o względy fabularne, to jest to typowy dla tego gatunku schemat. W dużym skrócie – uratuj świat przed złymi zjawami. Czyli wprawdzie nic nowego, odkrywczego czy przełomowego. No ale cóż, jakoś musimy uzasadnić przyczynę naszych starań. Osobiście dla mnie w tego typu grach historia schodzi gdzieś na dalszy plan – właśnie z owego powodu, braku oryginalności.

Najistotniejsza jest za to dla mnie mechanika oraz klimat. To są dla mnie dwa fundamentalne elementy, które decydują o tym, czy gra się przyjmie wśród graczy czy też może wręcz przeciwnie. I tutaj recenzowana dziś produkcja ma parę mocnych kart w swojej talii.

Soulstice to co prawda klasycznie tryb trzeciosobowy, jednak nie oszczędzono sobie tutaj odrobiny zabawy perspektywą. Oznacza to, że za jednym razem kamera ulokuje się tuż za naszą postacią, za jeszcze innym w rzucie izometrycznym a niekiedy niczym z gier platformowych od boku. Ogólnie rzecz biorąc taki zabieg mi się spodobał, mimo to niekiedy było to nieco kłopotliwe. Finalnie otrzymujemy tu coś klasycznego ale i także coś nieco na zasadzie Darksiders Genesis.

W grze wcielimy się w dwie siostry Briar oraz towarzyszącą jej duszę Lute. Obie tworzą duet bez którego zbyt wiele nie byłoby możliwe. Główną protagonistką bezie za to Briar, to waśnie w jej skórze się znajdziemy. Owszem przyjdą momenty kiedy będziemy prosić siostrę o pomoc, tak wszystkim zajmie się ona automatycznie.

Świat jest dosyć jednolity, ponury, zniszczony. Brakowało mi tu szczypty różnorodności, nawet te wszystkie cechy można oddać na więcej sposób niż jeden schemat. Zwłaszcza, kiedy często będziemy przemieszczać się między tymi samymi lokacjami. Graficznie jest całkiem fajnie, jednak nie ma tu raczej niczego przełomowego, przy czym przyznam szczerze, że po pozycji next genowej chciałbym oczekiwać nieco więcej.

Generalnie poza czasami z opóźnieniem doczytującymi się wysokiej jakości teksturami nic większego zarzucić nie mogę. Oświetlenie działa tu tak jak powinno, warunki pogodowe takie jak deszcz także prezentują się nienagannie. Ponadto do naszej dyspozycji oddano trzy tryby graficzne. Pierwszy stawia na płynność kosztem detali, drugi zaś odwrotnie a trzeci balansuje te dwie wartości. I w takim też zbalansowanym trybie ogrywałem tą wymagającą przygodę.

Co prawda od czasu do czasu zdarza mi się zagrac w jakiegoś hack and slasha, tak tutaj na starcie wybierając drugi, domyślny poziom trudności czasami miałem drobne problemy by sobie poradzić. Stopni trudności do wyboru mamy kilka, jest więc elastycznie , co oznacza, że nie powinniście doznać problemów z dopasowaniem go do siebie.

Tytuł będzie podsumowywał to, jak sobie poradziliśmy z każdą większą hordą wrogów. Przy ocenie pod uwagę wzięte zostaną trzy kategorie by na ich bazie wystawić końcowy werdykt – od brązu aż po diament. Bardzo fajny mechanizm, który może nam pokazać, nad czym powinniśmy jeszcze popracować, lub udoskonalić daną umiejętność.

Z umiejętnościami także jest ciekawie. Za zebrane w trakcie przygody punkty możemy kupować udoskonalenia broni czy też nowe ruchy. Oprócz tego możemy nabyć także nowe umiejętności, gdzie zastosowano ciekawe rozwiązanie, które pozwala swobodnie bawić się i eksperymentować z naszą postacią.

Otóż kupując daną zdolność za dajmy na to 1200 punktów, i widząc po czasie, że ta nie spełnia naszych oczekiwań, tak bez konsekwencji możemy ją anulować i dostać pełny zwrot waluty. Po czym nabyć coś innego i tak w kółko. Na tym polu więc wybory nie są ostateczne, także bez obaw, eksperymentujcie śmiało!

Oczywiście, by nie było zbyt kolorowo, takich zakupów nie poczynimy gdziekolwiek. Musimy na swojej drodze spotkać Laytona, lub poczekać na moment zakończenia rozdziału.

Wraz z postępami, odkrytymi nowymi broniami, nabytymi zdolnościami gra staje się coraz ciekawsza, a pojedynki stają się bardziej różnorodne. Poznajemy nowych rywali ale i z biegniemy czasu najlepsze metody ich zwalczania. Nie mamy tu tak, że trafiamy na nowopoznaną wrogą istotę i wiemy o niej wszystko. O nie, nie.

Będziecie musieli zgładzić określoną liczbę danego rodzaju wroga, by w growej encyklopedii zobaczyć kolejne szczegóły. Wtem dowiadujemy się, że na jednych lepiej działa stalowa pięść a na innych dajmy na to miecz w pewnej konfiguracji.

Sam model walk jest przyjemny, pokonywanie większych grup sprawia niemało satysfakcji, gdzie jednak brakuje mi trochę gibkości czy zwinności. Coś tu nie do końca dla mnie grało tak jak powinno.

Przykładowo zdarzało mi się nie dosięgać wrogów po doskoku, co raczej nie miało miejsca w innych grach tego typu. Na duży plus wskazałbym za to pełne wsparcie dla klawiatury i myszy, co niestety na konsolach jest rzadkością.

W tej całej opowieści jest też wspomniana przeze mnie dusza siostry – Lute. Ta pozwoli nam załączać dwa rodzaje pól. Lodowe niebieskie oraz czerwone, ogniste. Ich aktywacja będzie niekiedy niezbędna do pokonania określonej klasy rywali, czy też umożliwi rozkuwanie kryształowych skał na naszej drodze ale i nie tylko. Uważać musimy jedynie na możliwość przeładowania pól. Moc naszej siostry nie jest nieskończona a zbyt długo aktywne pole spowoduje chwilowy zanik obecności siostry, co może mieć niebyt przyjemne konsekwencje.

Wraz z zdobytymi umiejętnościami Lute powinna nas także nieco wspomóc w trakcie starć, podcinając trochę skrzydła nieprzyjaciołom. Kooperacja jest więc tu niezbędna by przetrwać.

Dla urozmaicenie oczywiście nie mogło zabraknąć drobnych znajdziek, w postaci doładowań życia i tak dalej, co jak najbardziej niejednokrotnie może uratować naszą skórę. Dodatkowym elementem sa także szybkie wyzwania. Te także ukryto po jednym na każdy poziom. Do raz już odkrytego będziecie mogli wracać w każdej chwili z menu głównego gry i próbować poprawić swój wynik.

Szybkie starcia polegają na teleportacji do wąskiego, lodowego obszaru, gdzie poznajemy wytyczne zadania. Przykładowo może być to pokonanie wszystkich w określonym czasie, sposobie czy też kolejności. Dobre przełamanie gdzieś tam przewijającej się monotonii.

Grę do recenzji udostępniło Dead Good PR.

Artykuł Soulstice – Recenzja ciekawego slashera pochodzi z serwisu World of Xbox.

Nie samymi nowościami człowiek żyje. Czasami niezwykle dobrą rzeczą może być zwyczajnie powrót do tytułów sprzed wielu lat. Takie sentymentalne wycieczki w przeszłość dla graczy Xbox co prawda są jeszcze prostsze dzięki silnie rozwiniętej wstecznej kompatybilności, niekiedy warto jednak sięgnąć po remaster i ujrzeć nasze ulubione tytuły w odświeżonej formie.

To też ostatnio zdaje się stawać ciekawym trendem. Dla przykładu mamy tu niedawno wydanego Tonego Hawka (Activision) czy równie solidne odświeżenia Destroy All Humans!, czy też SpongeBob SquarePants spod skrzydeł THQ Nordic. To studio jak widać zdaje się być w czołówce tej dyscypliny. Wszystkie te tytuły zaliczyły ogromną przemianę, wyglądając bardzo świeżo i „dzisiejszo”.

Także tym razem austriackie studio postanowiło pochylić się nad wydanym osiem lat temu tytułem z siódmej generacji konsol i wykupić do niego prawa. Owocem tej transakcji miał być remaster Kingdoms of Amalur: Reckoning, ze sprytnie podmienionym tytułem na „Re-Reckoning”. Czy także tutaj możemy liczyć na podobne rewolucje i nadanie grze drugiego, znacznie lepszego życia?

Siłą rzeczy po takim upływie czasu, graficzne zmiany są widoczne, tekstury są ostrzejsze a dźwięk jeszcze głębszy. Mimo to nadal widać, że do dziś wydawanych gier, tej trochę brakuje. To może być kwestia nieco opustoszałych otwartych przestrzeni, jednak i tak jest naprawdę przyzwoicie, bowiem klimat pozostał zachowany, a całość wciąga jak cholera.

Kingdoms of Amalur: Re-Reckoning jest grą z gatunku RPG na bazie elementów hack and slash, które są jednym z fundamentów produkcji. Moja miłość do tego gatunku jest dosyć młoda, ale szczera, a zrodziła się przy ogrywaniu Darksiders III. Nigdy nie sądziłem, że w takim rodzaju rozgrywki się jakkolwiek odnajdę. Niemniej jednak gdy już wiedziałem, że to jest to, co uwielbiam, z ogromną przyjemnością zabrałem się za recenzowaną dziś grę i z ogromną przyjemnością kontynuuję ją dalej do dziś.

Co mnie bardzo cieszy, gra jest bardzo obszerna, posiada ogromne lokacje do eksploracji, dostateczną różnorodność oponentów oraz linię fabularną starczącą na grubo ponad 100 godzin rozgrywki. Mam już sporo za sobą, ale nadal długa droga przede mną, co zwiastuje kolejne długie godziny z padem w ręku. Warto tez zaznaczyć, że ta edycja posiada w sobie wszystkie wydane wcześniej DLC w pierwotnej odsłonie tytułu, przy czym cenę udało się ustalić na jeszcze niższą niż w 2012 roku, a mówimy tu o kwocie 169,99 złotych.

Całość rozgrywki przekłada się w praktyce na bieganie po całym świecie Amalur i realizowaniu głównych zadań fabularnych oraz tych pobocznych od mieszkańców pomniejszych wiosek. Raz będziemy musieli coś dla kogoś przynieść z nieco niebezpiecznej okolicy, a jeszcze innym razem zwyczajnie zrobić trochę porządków z pewnymi osobnikami. Co prawda w pewnym momencie skorzystamy z możliwości szybkiej podróży między odwiedzonymi wcześniej odległymi punktami, jednak przemierzanie planszy na własnych nogach jest o wiele bardziej ciekawe i opłacalne.

Warto więc w miarę mozliwości wybrać się na wycieczkę. Te będą okazją do zebrania roślin niezbędnych do wytworzenia eliksirów, złota, uzbrojenia jak też całej masy innych przedmiotów. Co ważniejsze, to okazja by walczyć z napotkanymi nieprzyjaciółmi. To przekłada się na ciekawy loot, ale i przede wszystkim punkty doświadczenia, które pozwolą piąć się wyżej.

Swojego bohatera będziemy doskonalić w trzech segmentach: finesse, might i socrey. Wraz z każdym zdobytym poziomem doświadczenia, otrzymamy trzy punkty do rozdysponowania pomiędzy nimi. W tym właśnie momencie zadecydujemy, w którym kierunku zamierzamy iść. Nic więc nie będzie stało na przeszkodzie by równie dobrze władać mieczem jak i czarami jednocześnie. Nie musimy sie ograniczac do jednej profesji.

O ile ogólna mechanika gry wydaje się być nietknięta, i zarazem przestarzała, co tez jest na swój sposób urokliwe, to model walki jest niesamowicie dobry! Szeroki wachlarz dostępnego uzbrojenia: miecze, łuki, różdżki i nie tylko, daje ogromne możliwości. Rozwalanie całych hord wrogów to ogromna frajda i całe sedno gry.

Mocno jest też rozbudowana cała struktura gry. Mam tu na myśli na przykład alchemię czy rzemieślnictwo. Dla przykładu z zebranych kwiatów stworzymy eliksiry, jednak to nie będzie wcale tak proste. Musimy wiedzieć co i w jakiej ilości ze sobą połączyć, aby uzyskać pożądany efekt. W tym celu będziemy musieli eksperymentować, co może się skończyć utratą surowców przy niepowodzeniu, lub kupić recepturę, co też będzie nas kosztować.

Istotną rolę zagra tu odpowiedni rozwój postaci w adekwatnych gałęziach wiedzy. To otworzy drzwi na nowe możliwości i tym samym pozwoli na bardziej złożone operacje.

Podobnie jest z broniami. Te nawet będą się z czasem psuć, przez co systematycznie będzie trzeba je naprawiać, nim zniszczą się całkowicie. To zrobimy u kowala, lub sami w kuźni czy też w drodze za pomocą zestawów naprawczych, jeśli takowe przy sobie posiadamy. Nic nie stoi także na przeszkodzie, by wytwarzać własne, zupełnie unikalne uzbrojenie i nadawać im nowe nazwy.

Osobiście większość gry do tej pory przechodzę bazując na przedmiotach znalezionych po drodze i dropów z innych postaci. Rzadko kiedy coś kupuję czy wytwarzam. Nie czuję, by gra to na mnie wymuszała. Może to efekt tego, że jest odrobinę za łatwo? W każdym bądź razie dzięki temu udało mi się odłożyć pokaźniejszą ilość złota na tak zwaną czarną godzinę, bo być może najgorsze jeszcze przede mną na dalsze i faktycznie trudniejsze misje.

Te będziemy możemy wykonywać w wybranej przez nas samych kolejności. Nie ma problemu, by przełączać się pomiędzy dostępnymi celami i zostawić coś na później czy tez wykonać jako pierwsze.

Reasumując Kingdoms of Amalur: Re-Reckoning to bardzo zdolne połączenie gatunku RPG z hack and slashem i szansa na nadanie tytułowi nowego, lepszego życia niż miało to miejsce pierwotnie. Model walki robi kapitalną robotę, a konieczność dbania o wyposażenie, poziomy czy uzbrojenie nadaje grze jedynie głębi. Do tego doliczmy jeszcze dostępne za darmo na start wszystkie oryginalne DLC i robiąca wrażenie długość rozgrywki w dobrej cenie. Zywy przykład solidnie przygotowanej gry. Troszkę szkoda, że nie dostaliśmy polskiej wersji językowej, ale to totalnie nie przeszkadza.

Kingdoms of Amalur: Re-Reckoning szukajcie w Microsoft Store.

Grę do recenzji udostępniło Dead Good Media

Artykuł Kingdoms of Amalur: Re-Reckoning – Recenzja gry pochodzi z serwisu World of Xbox.