Dla jednych, zwłaszcza tych starszych seria doskonale znana, dla młodszych być może coś nowego. Jej początki sięgają aż 2001 roku, czyli niemalże dwadzieścia lat temu. Przez kolejne lata, do 2006 roku otrzymywaliśmy kolejne jej wydania. De facto Desperados 3, jest poniekąd czwartym wydaniem serii. Bowiem po drodze zaliczyliśmy jeszcze Helldorado, które było uzupełnieniem dwójki.

Z kolei najnowszy, omawiany dziś Desperados jest prequelem tego wszystkiego. Wydarzenia w nim zawarte zostały osadzone przed tymi z pierwszej części. Dlatego więc, jeżeli te gry nic Wam nie mówią, to absolutnie nic straconego. Możecie śmiało zacząć od tego punktu, a gdy tylko się wkręcicie na dobre, powrócić do klasyków sprzed blisko dwudziestu lat. Gdy jednak macie to wszystko już za sobą, będzie tylko łatwiej.

Czym w ogóle jest Desperados?

Otóż mamy tu do czynienia z genialną skradanką taktyczną w czasie rzeczywistym. Oznacza to, że nie mamy tutaj żadnych elementów gry turowej, co też można gdzieś błędnie wywnioskować. Swobodnie poruszamy się po dostępnych obszarach, realizując narzucone nam cele. Sposób ich wykonania zależy tylko od gracza.

Całość obserwujemy w rzucie izometrycznym, z możliwością praktycznie dowolnego manipulowania obrazem kamery. Zwykle do naszych zadań należy odbić uwięzionych sojuszników, czy zwyczajnie wysadzić coś w powietrze. Wszystkie miejsca jak zawsze będą strzeżone przez masę strażników. Nasza głowa w tym by nie dać się zauważyć i załatwić wszystkie sprawy po cichu. Tak w szybkim skórce można opisać to, co czeka tutaj gracza.

No to zaczynamy!

Standardowo na samym początku przyjdzie nam zadecydować o poziomie trudności. Ten co prawda będziecie mogli jednak bez żadnych problemów zmieniać dla każdej z misji oddzielnie. Dla tych, którzy z tym gatunkiem do czynienia mają po raz pierwszy, zalecany jest ten najłatwiejszy. Przy tym wyborze gra wybaczy wiele błędów, ociągnięć i tak dalej. Spowolni się czas reakcji wroga, będzie on mniej spostrzegawczy poprzez zmniejszenie jego pola widzenia. Dla przykładu na najcięższym poziomie, wystarczy, że zostaniemy dostrzeżeni przez ułamek sekundy, a już zostanie wzniesiony alarm. To już się kończy totalną masakrą, marne szanse, by wyjść z tego zywo. Plusem jest także możliwość dostosowania trudności samemu, za pomocą suwaków.

Gdy już podejmiemy decyzję odnośnie preferowanego poziomu trudności, czeka nas wprowadzenie w świat gry. Te przebiega się bardzo zgrabnie, od samych podstaw. Cofniemy się do jeszcze wcześniejszych czasów, gdzie jeden z naszych protagonistów, Cooper jest małym chłopcem. Ten u boku ojca będzie poznawał sztukę przetrwania i obrony.

Czekające po drodze wskazówki w formie krótkich tutoriali szybko i jasno pokażą, jak działają poszczególne mechanizmy gry. Po tym wszystkim będziemy gotowi, by zacząć właściwą przygodę, stopniowo wymagającą coraz więcej.

Główne elementy rozgrywki

Całość bazuje na naszej orientacji w terenie, planowaniu i umiejętnym dostosowywaniu zdolności. Te będą jednym z kluczowych składników gry. Wraz z fabularnym postępem, będziemy wcielać się w kolejnych bohaterów. Niekiedy ich zdolności będą się wzajemnie uzupełniać.

Dla przykładu jedna z postaci będzie potrafiła wspinać się po gąszczach czy pływać, druga już tego nie zrobi. Natomiast za to będzie w stanie szybciej przenosić ciała, czy eliminować zagrożenie z dużych dystansów. Natomiast nie każdy będzie potrafił też zabijać, a jedynie co najwyższej czasowo ogłuszyć niewygodnego strażnika. Zależnie od wykonywanej misji, dostępność postaci będzie się różnić.

To właśnie to jest jednym z głównych fundamentalnych elementów Desperadosa. Nasi protagoniści są charyzmatyczni, czuć między nimi silną więź. Każdy pełni istotną rolę.

Ich znakiem rozpoznawczym będzie ich postawa i unikalne zdolności. Hektor dosłownie będzie w stanie upolować swoją ofiarę, McCoy będzie świetnym snajperem a Isabelle, użyje nadludzkich mocy by przejąć kontrolę nad ciałem drugiego człowieka. To jednak część tego, co czeka na nabywcę gry… Kurczę, chętnie bym to wszystko odwiedzał, ale nie chce się jednak zagłębiać w to dalej. Pozostawiam to Wam, byście mogli to wszystko odkrywać samemu.

Niejednokrotnie przyjdzie nam rozdzielić załogę na dwie, czy trzy pary, tak aby finalnie osiągnąć cel. Dlatego tak istotne jest doskonałe planowanie akcji. Do naszej dyspozycji oddano tez możliwość podglądu aktualnego pola widzenia oponenta. To nam pomoże przekradać się z jednego miejsca do drugiego. Chować będziemy mogli się w krzakach, stogach siana czy wodzie. Tak samo skryjemy się na wyżej ulokowanych miejscach, takich jak dachy, czy balkony. Gdy nadarzy się tylko dogodna okazja, możemy dokonać efektownego zabójstwa z powietrza.

Tutaj musimy pamiętać, aby szybko po sobie posprzątać. Nieprzyjaciele mogą szybko się zorientować, że kogoś brakuje i z podejrzeniem zaczną powierzchownie przeczesywać teren. Tutaj tez można się nadziać. Jeszcze gorzej, gdy zostanie zauważone leżące w krwi ciało, a jeszcze gorzej gdy także i my razem z nim. Dlatego ważne jest, żeby wynieść nieboszczyka w niewidoczne miejsce. Może to dziwnie zabrzmieć, ale ukrywanie ciał po krzakach jest całkiem satysfakcjonującym zajęciem. Za pokaźniejsze liczby możecie liczyć nawet na osiągnięcia w systemie Xbox Live.

Przydatną umiejętnością okaże się też odwracanie uwagi strażników. Rzut monetą, gwizdanie, czy kusząca torba z oślepiającą substancją to rzeczy, po które często będziemy sięgać.

Porachunki

Bardzo dobrą rzeczą jest tryb porachunków. Ten pozwala nam zapauzować grę (w przypadku niższych poziomów trudności) i spokojnie zaplanować po jeden czynności dla każdej z postaci. Coś na zasadzie nagrania sekwencji, która zostanie wykonana w wybranym przez nas momencie.

Oto w ten sposób, możemy pozbyć się nawet do kilku wrogów za jednych zamachem, jak tylko mamy na to dobry pomysł. Całą akcję trzeba przeprowadzić bardzo sprawnie. Dlatego tutaj znowu będzie należało dopasować atuty dostępnych postaci. Nie każda z nich dokona zabójstwa z dystansu, nie zawsze uda nam się na czas posprzątać.

Pamiętaj, aby grę zapisywać

Inaczej niepowodzenie takiej operacji może okazać się bardzo bolesne. Na tym z resztą opiera się cała idea gry. Na porażkach. Na porażkach i wyciągania z nich wniosków. Na to musicie się przygotować i nie zniechęcać się kolejnymi niepowadzeniami.

Na pewno pomoże Wam w tym szybki zapis z dowolnego miejsca i możliwość wczytania trzech ostaniach zapisów. Każdorazowo musicie pamiętać jednak, by save robić samemu, bo gra tego nie zrobi.

Naprzeciw temu twórcy wyszli jednak z możliwością uruchomienia cyklicznych przypomnień o jego wykonaniu. Od nas tylko będzie zależało, czy to zrobimy.

Ja niestety praktycznie do samego końca z tym ze sobą walczyłem. Ilekroć byłem na siebie zły, że zapomniałem, to zapomnieć mogłem i razy pięć. Nawet w tym samym miejscu. Kończyło się to kilkukrotnym przechodzeniem przez te same miejsca, co było zwykła startą czasu.Mimo to starałem się tym nie zniechęcać, a z biegiem czasu stało się to dla mnie stałym elementem gry.

Wróć jeszcze na chwilę!

Twórcy swoją produkcję stworzyli tak, aby zachęcać do powrotów na już ukończone zadania. Dzieje się to za sprawą ekranu końcowego po każdym z nich. Na samym końcu dowiadujemy się, jakie dodatkowe cele kryły się w każdej misji i czy udało nam się je wypełnić. Mogą to być rzeczy pokroju ukończenia levelu w określonym czasie, niezapisywanie gry, zwiększenie poziomu trudności, czy dokonanie zabójstw w dany sposób i nie tylko. Do tego dochodzi podsumowanie, co kim zrobiliśmy. Samo to może być bodźcem do powrotu i poprawy swojego wyniku na jeszcze lepszy.

Do tego otrzymujemy jeszcze ekran z rejestrem wykonanych ruchów. Tam na podglądzie możemy przeanalizować jakimi drogami się przemieszaliśmy, gdzie dokonywaliśmy zapisu oraz gdzie ginęliśmy. Mamy więc klarownie wskazane momenty, które mogą zostać wykonane jeszcze lepiej.

Jednak jest jeszcze jedna rzecz. Na pewnym etapie linii fabularnej poznamy Barona. Ten będzie miał do zaoferowania dodatkowe zadania na znanych już nam lokacjach. Działa to jednak na zasadzie pobocznych celów, które nie są częścią głównego wątku gry. Wcielimy się w nich nawet w zupełnie inne postacie. Póki co takich wyzwań jest kilka, aczkolwiek ma być ich jeszcze więcej w ramach darmowych aktualizacji. Brzmi fajnie, prawda? No i jest!

Aspekty audiowizualne

Desperados 3 od samego początku oddziałuje na gracza swoim kapitalnym klimatem i historią. Całość wygląda bardzo schludnie i należycie. Jakość grafiki stoi na jak najbardziej zadowalającym poziomie. Sporadycznie jednak można natrafić na delikatnie rozmyte tekstury odstające od całej reszty.

Choć historia będzie kilkukrotnie się przeplatać i zataczać koło, to przygotowane lokacje są bardzo różnorodne, obszerne i wymagające od gracza przybrania zupełnie innej strategii. Zależnie od terenu i dostępnych postaci.

Drobnym minusem mogą być zdarzające się niespasowane animacje. Przykładowo w sytuacji, gdy zajdziemy od tyłu osobę siedzącą na krześle i dokonamy ataku, to ta w ułamku sekundy zaczyna stać, aby odegrać sekwencję zabójstwa. Nie ma tu płynnego przejścia, czy oddzielnej animacji ataku. Takich sytuacji jest jednak troszkę więcej. Minimalnie może to rzutować na ogólne odczucia z rozgrywki.

Ciekawie prezentują się też przerywniki filmowe. Te choć nie są bardzo szczególe, ze względu na osadzenie ich bezpośrednio w silniku gry, gdzie nie mamy ujęć bezpośrednio z bliska, to robią dobre wrażenie. Pozwalają jeszcze głębiej zatopić się w fabule. To samo można powiedzieć o wciągającej i dobrze poprowadzonej narracji.

Angielskie głosy są wykonane tak, że przyjemnie się ich słucha. Do tego całość jest uzupełniona polskimi napisami.

Ale co ze sterowaniem?

Na początku bardzo się obawiałem, że przecież ogarnięcie takiej gry na kontrolerze musi być bardzo niewygodne, co zniszczy całą frajdę. Nawet w pierwszej kolejności sprawdziłem, czy jest tu wsparcie dla klawiatury. Wielu może się ze mną tu nie zgodzić, ale niestety go nie ma. Co prawda gra na padzie okazała się zaskakująco wygodnie, to i tak uważam, ze dla alternatywy powinna być możliwość zabawy na klawiaturze oraz myszy.

Skupiając się jednak na padzie, to jest naprawdę dobrze. Wygodnie możemy kontrolować pracę kamery, ustawić automatyczne śledzenie postaci. Przełączać się między nimi czy wyposażeniem. Wszystko oparto na dwóch oddzielnych kołach wyboru. Równie wygodnie co jednego bohatera, zaznaczymy też kliku, którymi jednocześnie chcemy się poruszać w zwartej grupie. Ponadto, dla bardziej wymagających przygotowano kilka slotów na własne profile konfiguracji klawiszy.

Sam interfejs, nieco odmienny od tego w wersji na PC, również został przejrzyście dostosowany pod wersje konsolowe. Czasami tylko delikatnie gubiłem się na nieco większych planszach. Szczególnie gdy załoga była rozbita na kilka grup, a celi było kilka. Nie do końca byłem pewien, czy oznaczenie na mini mapie, to to, co mnie interesuje. Być może pomogły by mi tu małe strzałeczki w rogach ekranu, wskazujące kierunek nakreślonego punktu lub celu.

Sporadycznie zdarzyło mi się, delikatnie utknąć gdzieś w kącie, kiedy to postacie wzajemnie się blokowały. Co prawda wystarczyło się jedynie przełączyć na drugą osobę aby się nieco odsunąć, jednak bywało to nieco dokuczliwe gdy już się zdarzało.

Konkluzja

Przechodząc do słów konkluzji, Desperados 3 jest tym wszystkim, co dobra skradanka taktyczna mieć powinna. Jak widać także i w dzisiejszych czasach ten gatunek ma pełną rację bytu. Nie ukrywam, że otrzymując grę do recenzji byłem nastawiony na męczarnię. Totalnie nie widziałem siebie w takim gatunku.

Gra jednak z każdą chwilą skradała moje uwielbienie u siebie coraz bardziej i bardziej. Jako świeżak w tych klimatach wybrałem sobie łatwy poziom, bo byłem też w jego targecie. Bawiłem się przednio. Momentami było prosto, ale i także nie raz było trzeba się nagłowić, zmieniając taktykę kilkukrotnie. Odnaleźć powinien się więc tu praktycznie każdy, pod warunkiem posiadania odrobiny cierpliwości i skrupulatności.

Tytuł potrafi przykleić do monitora na długo. Z pozoru łatwe zadania potrafiły rozciągać się w czasie. Zwykle na ukończenie jednego poziomu potrzebowałem od godziny do nawet ponad dwóch. Oczywiście funkcja luźnego zapisu pozwalała rozłożyć wszystko na dwa dni, gdy zachodziła taka potrzeba. Sami twórcy na jej ukończenie przewidują około 25 godzin, co by też się pokrywało z prawdą. Śmiało jednak można ten czas wydłużyć, robiąc powroty czy dodatkowe aktywności.

Zdecydowanie ludzie z Mimimi Games przez ostatnie lata zrobili kawał dobrej roboty, pracując nad tym tytułem, który został wykonany w znakomity sposób.

Jeżeli jesteście zdecydowani na zakup, produkcję znajdziecie w Microsoft Store. Premiera już 16 czerwca!

Grę do recenzji udostępniło Dead Good Media.

Artykuł Desperados 3 – Recenzja gry pochodzi z serwisu World of Xbox.

Bardzo lubię recenzować polskie produkcje, szczególnie wtedy, gdy gra w nie przynosi mnóstwo frajdy. Czy Phantom Doctrine oddaje to czego bym oczekiwał? Przeprowadzę Was w tym tekście po paru najistotniejszych punktach z kluczowymi mechanizmami gry oraz moimi związanymi z nimi wrażeniami.

Na wstępie należy jednak wyjaśnić z czym w tym tytule będziemy mieli do czynienia. Otóż przenosimy się do roku 1983. Są to czasy trwającej Zimnej Wojny, czasy pełne zła i niebezpieczeństwa. Naszą działką, będą tematy spisków i sekretnych organizacji międzynarodowych, z którymi przyjdzie nam walczyć.

Phantom Doctrine nie będzie jednak kolejną grą z gatunku FPS, a tą z tych taktycznych. CreativeForge Games lubuje się w grach turowych, czego przykładem może być ich poprzednio wydane Hard West z 2015 roku. Jeżeli tego nie znacie, rzućcie sobie okiem. Dostrzeżecie kilka podobieństw z tym, co zobaczycie w tej recenzji. Widać więc, że studio stworzyło mechanizm, który udoskonala, a na jego fundamentach powstała recenzowana właśnie produkcja.

To własnie taki sposób toczenia się rozgrywki zainteresował mnie najbardziej. Dotychczas z takim gatunkiem miałem niesamowicie nikły kontakt, co tylko wzmagało moje obawy co do dynamiki rozgrywki. Bo w końcu, gra, w której dochodzi do strzałów kojarzy się zdecydowanie z czymś szybkim i dynamicznym, bazującym na naszym refleksie. Tutaj, chodzi o zupełnie coś innego. Mimo to, w żaden sposób nie odczułem zaburzenia tempa akcji. Noo… może z początku

Start oraz personalizacja postaci

Tutaj standardowo jak w niemalże każdej innej grze przystępujemy do wyboru poziomu trudności. Kluczowym elementem jest z kolei wybór naszej drogi. Otrzymujemy do wyboru dwie różne możliwość przebiegu gry, jako agent CIA lub KGB (a po ukończeniu jednego z tych trybów, odblokujemy nawet trzeci!). Obie te opcje charakteryzują się odmiennymi misjami i celami, ale poruszane wątki fabularne pozostają te same, zmienia się jedynie punkt widzenia.

Co też bardzo miłe, dane będzie nam stworzyć i bardzo szczegółowo spersonalizować naszego własnego, głównego agenta. Jest to aspekt, który zaskakuje pozytywnie, rozbudowany generator oferuje bardzo duży zakres możliwości. Kształtów twarzy, zarostu, ubrań i tak dalej. Generalnie jest w czym wybierać. W pewnym momencie, poczułem się nawet niczym w The Sims, tworząc kolejnego członka rodziny. Bez względu na to, że tutaj mamy do czynienia z grą taktyczną, gdzie przeważnie widzimy planszę z dużej odległości, to i tak dostrzec można, o jak wiele detali tutaj się zatroszczono. Co też jak się okazuje się przyda, ale o tym później.

Kryjówka

Kryjówka będzie stanowić centrum naszego dowodzenia. Znajdziemy tu wszystko, co niezbędne do jakiegokolwiek działania. Począwszy od koszar, ambulatorium, warsztatu, sekcji analiz aż po radar, z którego będziemy delegować poszczególnych agentów w poszczególne miejsca na świecie w celu wykonywania misji i unieszkodliwienia wrogich sił. Będziemy spędzać tutaj cały swój czas pomiędzy misjami. Tutaj nie musimy już się spieszyć, czas stoi w miejscu, dzięki czemu możemy działać na spokojnie.

Za zgromadzony budżet rozbudujemy również każdą sekcję bazy. Przykładowo o dodatkowe miejsca na regenerację poszkodowanych w ambulatorium, lub zupełnie nowe sekcje. Dla przykładu będizemy mogli zająć się fałszerstwem dowodów, tak aby nasi szpiedzy mogli zostać stale pod przykrywką fikcyjnych danych. Rzecz jasna, takie czynności wymagają oddelegowania do tych celów poszczególnych osób na pewnie czas, zależnie od złożoności wykonywanych działań. W rezultacie, taka postać musi pozostać na miejscu i nie może brać udziału w akcjach. Musimy więc mądrze dysponować załogą, tak aby nie paraliżować funkcjonowania organizacji.

Możemy jednak zostać pozostawieni w sytuacji, kiedy nasza baza zostanie zdemaskowana i przyjdzie nam zmienić jej lokalizację. Zmiany niestety mogą okazać się dla nas niekorzystne i wymagające jej rozbudowy od nowa, co zabierze nam masę czasu i mocno okroi budżet. Będziemy musieli więc dołożyć wszelkich starań, by do tego nie dopuścić.

Sama naiwgacja po interfejsie kryjówki z początku może wydawać się skomplikowana, szczególnie, gdy zaczniemy grzebać w ustawieniach postaci, z czasem jednak można dostrzec, że nie jest to wcale takie trudne, jak sie wydawało.

Radar

Dokonamy tego właśnie w tym miejscu. Tutaj w czasie rzeczywistym mamy podgląd na to, co dzieje się na całym obszarze gry. Dla przykładu zobaczymy działania wroga w danym miejscu. W takim wypadku zmuszeni jesteśmy działać jak najszybciej i wysłać tam naszych ludzi. Tu liczy się czas. Sama podróż w jedną stronę będzie trwała kilka godzin, a na miejsce należy dotrzeć, nim działania wroga się zakończą. Jeżeli dopuścimy do tego kilka razy, możemy właśnie zostać zdemaskowani.

Podgląd mapy będziemy mogli za pauzować. Wtedy czas staje w miejscu, ale w rezultacie nic się nie będzie działo. Wtedy będziemy mogli swobodnie porozdzielać zadania w terenie jak i na miejscu. Natomiast, gdy tylko wyślemy agentów na akcję, to w zależności od tego jak szybko dotrą oni na miejsce, będziemy mogli wykonać określony zakres danych czynności. Czas okaże się tutaj nie raz na wagę złota. Gdy tylko uda nam się dotrzeć bardzo szybko, niewykluczone, że uda się też zakłócić działania przeciwnych organizacji i w efekcie obejdzie się bez ofiar.

Tutaj bywa też jednak różnie, gdyż wydelegowane przy nas osoby mogą zostać porwane, a wtedy będziemy musieli jak najszybciej zareagować i dokonać próby odbicia. Zawsze istnieje jakieś ryzyko, a żaden podejmowany krok nie jest pewny.

Agenci

Zarządzać będziemy grupą swoich agentów. Tych będziemy mogli sukcesywnie ulepszać w zamian za zdobyte w akcjach doświadczenie oraz wyposażać i szkolić ich na coraz to lepszą broń. Nic nie będzie stało tez na przeszkodzie by ich w razie potrzeby zwalniać, czy zatrudniać tych nowo poznanych w trakcie zadań fabularnych.

Tablica

Lubicie bawić się detektywa? Jeśli tak to dobrze, bo tutaj będziecie mogli się nim poczuć. W tym miejscu będziemy gromadzić i analizować zdobyte na akcjach zdjęcia, dokumenty oraz dowody. By pchnąć fabułę do przodu będziemy musieli regularnie odwiedzać ten obszar. Zmuszeni będziemy czytać masę dokumentów, wyszukiwać w nich kluczowych danych, dotyczących miejsc, osób i różnych organizacji. Wszystko to, co zbierzemy, będziemy mogli wieszać w dowolnym miejscu korkowej tablicy i przemieszczać po niej, według naszych potrzeb. W taki sposób, abyśmy sami się we wszystkim znaleźli.

Wywieszone zdjęcia i dokumenty będzie trzeba łączyć w logiczną całość, odtwarzając rozwiązanie sprawy, co pozwoli nam dojść do kluczowych dla nas postaci czy rozbić dane grupy. Oddaje to niemała dawkę przyjemności, gdy widzimy, że nasze starania przynoszą efekty.

Walka w turach

Szczerze przyznam, że nigdy nie spodziewałem się, że gra bazująca na taktycznym skradaniu się może dać tyle frajdy i możliwość. To od nas zależy, kto pojawi się na akcji i z jakim wyposażeniem. W wybranych przypadkach będziemy mogli wyznaczyć punkt, z którego zaczniemy swoje działania. Dalej już musimy tylko zadecydować, czy działamy po cichu, czy robimy głośny i szybki szturm. W każdym bądź razie musimy decydować rozważnie, gdyż nigdy nie wiemy, co czai się w nieodkrytym, zacienionym pomieszczeniu. Po drodze przyjdzie nam tez wyłączać systemy zabezpieczeń, takie jak czujniki i kamery, co pomoże uniknąć nieprzyjemnych incydentów.

Wiadomo, plan nie zawsze idzie po naszej myśli, a najmniejszy błąd może doprowadzić do naszego wykrycia. Wtedy musimy być gotowi by odeprzeć atak i zarazem dokończyć wyznaczone zadania. Świetnie podsyca to napięcie, w którym trzymany jest gracz. Całe szczęście, co każdą rundę swobodnie można zapisywać i wczytywać rozgrywkę. Jest to zdecydowanie pomocny element, dla takich laików jak ja. Pozwala to szybko uczyć się na błędach i poznawać dokładniej panujące tu reguły. Co prawda twórcy gry przygotowali misję treningową, jednak ta zdaje się zostawiać stosunkowo dużo niejasności i niepewności.

Jeżeli miałbym skupić się na wyglądzie otoczenia, to te wygląda ponuro, tak jak na klimat tej gry przystało. Jest on niestety mocno powtarzalny. W rzeczywistości budynki i ich otoczenie tak naprawdę nie różni się od siebie pomiędzy różnymi lokacjami. Zdecydowanie brak tu większej różnorodności.

W prawdzie, będąc już fabularnie nieco dalej, sam nie zawsze wiedziałem do końca, co dokładnie i dlaczego muszę robić. Stawiane cele były jasne, jednak ich zasadność już nie zawsze. Mimo to poruszanie się w takim trybie, na zmianę z rywalem było nie raz całkiem fascynujące. Pamiętacie, jak pisałem o szczegółowej personalizacji postaci? Tutaj się to przydaje. Gra raczy nas krótkimi cut-scenkami, czy ciekawymi ujęciami z bliska w trakcie walki. Choć animacje są dosyć sztywne, widać tu sporo włożonego serca, co doskonale wpływa na klimat gry. Momentami, czułem się niczym w GTA. Autentycznie!

Szalenie istotny jest też moment ucieczki po zakończonej misji. By jak najszybciej opuścić przeczesywany teren, musimy dostać się do punktu ewakuacji, z którego zostaniemy zabrani. Jednak, by tak się stało, musimy dać sygnał kilak tur wcześniej, bowiem przyjazd naszego pojazdu może trwać kilak kolejek. Ważna jest więc synchronizacja w czasie i umiejętność oszacowania kiedy jest ten moment. W innym wypadku, gdy nie zdążymy uciec na czas, przybędą posiłki wroga a nasz transport może zostać zdekonspirowany, co wiązać się będzie z totalną porażką.

To, co może drażnić

By nie było zbyt kolorowo, Phantom Doctrine ma elementy które zwyczajnie drażnią. Ogromnym plusem niewątpliwe jest ulepszenie gry na Xbox One X, gdzie gra działa też w 4K z HDR’em. Jednak nie wiem, czy własnie to nie przekłada się jednak na bardzo długie ekrany ładowania. Są gry, w których po prostu nie zwrócimy na nie uwagi, tutaj jednak trwają szczególnie długo i wpada to w pamięć.

Sam ich wygląd może być przytłaczający. Na ekranie potrafimy ujrzeć po kilka stron pełnych tekstów oraz dodatkowo kilka przydanych tipów. Ilość znajdujących treści może okazać się nieco przerażający dla przeciętnego Kowalskiego.

Dosyć blado może w pewnych momentach sam interfejs. To znaczy, sam w sobie nie jest zły, gorzej wypada jego dostosowanie do konsoli. W odróżnieniu od graczy komputerowych, z reguły siedzimy dalej od ekranu telewizora. Spora część elementów zostaje jednak dosyć mała i ciężko czytelna. W dodatku zdarzały mi się sytuacje, gdy biały tekst, wyświetlany był na żółtym tle. W rezultacie dochodziło do tego, że treść bywała mocno nieczytelna.

Utrudniało to też sprawnym nadzorowaniem pozostałej mocy agentów w trakcje rozgrywki, przez co dopiero po fakcie okazywało się, że wybrane czynności są nieodstępne, bo wymagały zbyt wiele punktów mocy. Swoją drogą, samo menu przykuło moją uwagę, miałem pewnego rodzaju déjà vu. Po nieco dłuższej chwili, zorientowałem się, że te wygląda bardzo podobnie do tego, co możemy spotkać w serii Tomb Raider. Nie chce w żadnym wypadku uznawać tego za złe, ale inspiracja widoczna jest gołym okiem.

Podsumowanie

Przechodząc do krótkiego, końcowego werdyktu, jako całokształt Phantom Doctrine jest grą, która potrafi pozytywnie zaskoczyć, a w całokształcie prezentuje się znakomicie. Twórcy oddają w nasze ręce zaawansowany system gry taktycznej, z kilkoma trybami. Pozycja ta wymagać będzie od nas wizji oraz przemyślanej strategii. Nie jednokrotnie zmusi nas do szybkiego podejmowania decyzji. Pod względem graficznym gra jest przyjemna (aczkolwiek nieco powtarzalna) dla oka i go nie męczy, umiejętnie podtrzymany jest mroczny klimat.

Dwie główne ścieżki rozgrywki gwarantują bardzo dużo godzin gry, co powinno w pełni zadowolić nawet tych najbardziej wymagających fanów gier taktycznych. Wszystko to ma bowiem swoją cenę, Phantom Doctrine kupicie już teraz w sklepie Microsoft w cenie 169,99 złotych.

Artykuł Phantom Doctrine – Wcielamy się w agenta. Recenzja. pochodzi z serwisu World of Xbox.