Grając do tej pory głównie w Call of Duty można wpaść w jeden rytm grania. Prędkość, zwinność i refleks to główne cechy graczy, których tam spotkamy. Mnogość zabójstw i szybka rozgrywka zostały przypięte do CoD-a, a dzisiejsza gra to zupełnie inna bajka. A jak ktoś myśli inaczej – czar szybko pryśnie jak bańka mydlana.

Szkolenie żółtodziobów

Aby stać się żołnierzem należy przejść przez szereg karkołomnych szkoleń. Oczywiście nie musimy ale możemy przygotować się na ostrą walkę i podejść do niej taktycznie. Gra od samego początku daje nam wskazówki jak się obchodzić z bronią, nawet gdy nie jest to nasz pierwszy raz. Podpowiedzi odnośnie zmiany trybu ognia, przeładowania czy celowania to tylko początek. Przechodząc przez szkolenie od osłony do osłony, eliminujemy cele, podczas gdy gra wyświetla cenne wskazówki, które musimy zapamiętać. Jeśli nie zapamiętamy, to czeka nas pewna śmierć w rozgrywkach z innymi graczami. Nie zabrakło, rodem z filmu, kopniaka wyważającego drzwi. Owszem, możemy je otworzyć jak cywilizowany człowiek ale po co? To jest wojna żołnierzu, nie ma czasu na ceregiele a przeciwnika trzeba zaskoczyć!

Broń i sprzęt

Zanim wyruszymy na pole walki możemy wybrać odpowiednie dla nas wyposażenie. Jednak będzie to niewielka możliwość zmian, ponieważ sukcesywnie będą dopiero się odblokowywać razem ze zdobytym doświadczeniem po meczach. Możemy zmienić swój wygląd, czyli wybrać odzież jak i kamuflaż. Spora część jest do kupienia za wirtualne pieniądze a tych na wstępie mamy nie za dużo. Pomimo tego, można pozwolić sobie na małe zakupy, chociaż jednak grafika nie powala na kolana, żeby zachwycać się nowym strojem.

Lista broni jest całkiem pokaźna. Pistolety, karabinki czy karabiny maszynowe mogą być wyposażane w dodatki, które wspomagają np. celność czy umożliwiają lepszą kontrolę nad bronią. Dodatkowo, ilość celowników jest na tyle spora, że każdy kto zna takie gry znajdzie ten swój ulubiony, albo i całkiem nowy, który będzie w tej grze najlepszy. Szkoda, że przy liście wyboru nie pojawia się miniatura siatki celownika, która pokazałaby jak on wygląda. Jedynie widać profil celownika, gdy ten umieszczony jest na broni. Dla nowicjuszy może być to kłopotliwie, ponieważ nie każdy zna rodzaj celownika i nie będzie wiedział, że to jest ten konkretny.

Podstawowa broń jak i dodatkowa za nami. Do tego oczywiście dobieramy granat, nóż taktyczny czy pancerz. Ważną rzeczą jest cyfra przy nazwie danego oporządzenia. Jako, że nie jesteśmy robotami możemy nieść przy sobie konkretną ilość i wagę sprzętu a ten w grze jest podzielony według punktacji. Szczególnie jest to ważne przy mapach nocnych, ponieważ może nam zabraknąć punktów aby założyć noktowizor. Wtedy musimy wybrać, czy chcemy mieć noktowizor, czy rezygnujemy z niego i np. zakładamy tylko latarkę na broń. Oczywiście wszystko wyjdzie w praniu dlatego każdy sam pozna na własnej skórze smaczki tej gry.

Gramy po swojemu ale walczymy dla drużyny

Przed rozpoczęciem meczu wybieramy specjalizację, która najbardziej do nas pasuje ale i zapewni wsparcie reszcie zespołu. Wiadomo, że w tym przypadku najlepiej wypada gra ze znajomymi, ponieważ zgranie i wzajemna osłona to gwarancja zwycięstwa. Gdy zabraknie czegoś na polu walki, to już gra tego nie wybaczy.

Od samego początku widać nastawienie na taktyczne zagrania. Nie ma tu już mowy o sprintach i wbieganiu pośród kilku wrogów. Powoli, idąc koło siebie rozglądamy się uważnie by dostrzec przeciwników. Przedzierając się przez budynki podczas ostrzału czujemy każdy pocisk i słyszymy ból naszej postaci.  Niektórzy wrogowie chowają się za ścianami z ładunkami wybuchowymi a nagłe spotkanie kończy się naszą śmiercią gdy zdetonuje ładunek szybciej niż my go powalimy.

Gdy poniesiemy śmierć podczas przejmowania punktu, czekamy cierpliwie do końca przejęcia spoglądając na działania reszty drużyny. Po odrodzeniu w niektórych trybach nasza główna broń zmienia się ale idąc w miejsce które zginęliśmy możemy ją odzyskać czy też podnieść po innych poległych towarzyszach jak i wrogach. W trakcie meczu możemy wybierać inne dodatki do naszej broni ale zmiany wejdą w życie dopiero po naszym kolejnym odrodzeniu czy rozpoczęciu nowej rundy.

Tryby gry

W Insurgency: Sandstorm dostajemy 14 map, na których działamy za dnia jak i o porze nocnej. Na grę składają się 4 tryby PvP: Push, firefight, Frontline i Domination. Mamy także 3 tryby PvE: Checkpoint (+Hardcore Checkpoint), Survival i Outpost. Gra lokalna, czyli z botami może być dobrym treningiem na zapoznanie się z mechaniką gry i ćwiczeniu strzałów na ruchomych celach. Ale niech Was to nie zmyli, nawet boty w zwykłym trybie mogą dać w kość a co dopiero na hardcorze. Grając na tym czy innym trybie ciągle muszę pamiętać o wolniejszej grze, ponieważ przez Call of Duty zapominam się i ciągle próbuje, jak to mówią znajomi, hasać. Jednak gra szybko podcina mi nogi mówiąc „gdyby kózka nie skakała…” i przypomina mi, że to nie ten styl gry.

Pokornie wracając na pole walki, uważnie przemieszczając się po ulicy wracam do mojej drużyny, która próbuje przejąć kolejny punkt. Rozważnie wychylając się zza osłony strzelam do nadbiegających terrorystów u których słychać dzwonek telefonu gotowego do detonacji ładunku wybuchowego. Jeszcze chwila, jeszcze kilka kroków i byłoby po nas. Na szczęście w porę wróg został powalony, jednak emocje towarzyszące tym dźwiękom komórki nadają adrenaliny w grze. Gdy usłyszycie je po raz pierwszy i zobaczycie co się zaraz po nich stanie, będziecie wiedzieli, co miałam na myśli.

Po zakończonym meczu następuje głosowanie na kolejną mapę. Najbardziej ciekawiła mnie wizja nocnych potyczek, które na szczęście wybrali także inni gracze. Mój zachwyt nie trwał długo, ponieważ zanim znalazłam odpowiednie gogle dla siebie, to chwila minęło. Jest ich sporo, więc każdy znajdzie odpowiednie dla siebie pod względem koloru filtra czy pola widzenia. Po dokonaniu wyboru przedostałam się do reszty drużyny i razem udaliśmy się w stronę wroga. I jedno mogę potwierdzić – tryb nocny to niezła frajda.

Wypróbowanie różnych trybów to ciekawy sposób na poznanie gry z każdej strony. Również sprawdzenie kilku rodzajów broni pod każdym względem będzie interesujące jak i ułatwi nam grę. Czasami brak amunicji zmusza nas do podniesienia wrogiej broni, więc obchodzenie się z różnymi modelami nie będzie już dla nas obce.

Podsumowanie

Gra od samego początku zainteresowała mnie, ponieważ lubię takie klimaty gier jak i filmów. Nastawiłam się na dobrą i ciekawą strzelankę wiedząc, że to nie będzie styl CoD-a a bardziej spokojny i taktyczny. I nie zawiodłam się – gra mi się rewelacyjnie, pomimo kilku drobnych mankamentów. Jeden z nich to oparcie broni na poziomej powierzchni – czasami, gdy chcę się oprzeć np. na dolnej ramie okna, przechyla mnie w jedną stronę, jakbym opierała się o coś innego, bardziej pionowego zamiast po prostu oprzeć się na płasko. Drugą rzeczą jest gubienie dźwięków jednak twórcy już nad tym pracują, więc nie będą rozwijać tematu – po prostu czasami nie słychać było moich wystrzałów.

Ostatnią rzeczą do której, kolokwialnie mówiąc, mogę się przyczepić to grafika. Sama broń podczas meczu nie wygląda źle, ale otoczenie wypada znaczenie gorzej a wygląd menu nasuwa myśl o grze sprzed ładnych kilku lat. Elementy otoczenia na mapach rozbijają się ale nie wszystkie, co też zwróciło moją uwagę. Jednak tak czy inaczej oczekiwałam trochę ładniejszej szaty graficznej w nowej grze. Spadków płynności nie zauważyłam co jest jednak priorytetem w takich potyczkach.

Konsola próbuje wyciągnąć grę wyżej i włącza automatycznie Dolby Vision ale nie oszukujmy się, za wiele to jej nie pomoże. Wyglądem zawiodłam się, szczególnie po Modern Warfare, gdzie twórcy postawili bardzo wysoko poprzeczkę. Jednak daję Insurgency: Sandstorm i twórcom kredyt zaufania, ponieważ gra jest świetna tylko nieco nieoszlifowana. Jest na tyle dobra, że chce się w nią grać i namawiać znajomych do jej zakupu abyśmy wspólnie pokonywali przeciwników. Po prostu, po włączeniu gry szybko należy rozpocząć mecz aby zbyt długo nie spoglądać na naszą postać, która trochę wygląda na „wczorajszą”

Tak więc, odmaszerować!

Recenzja powstała na bazie własnej kopii gry. Testowaliśmy ją na LG OLED C1 i Xbox Series X.

Artykuł Insurgency: Sandstorm. Recenzja pochodzi z serwisu World of Xbox.

Czy mieliście przyjemność grać w MudRunner? Jeśli tak, to zapewne lubicie takie klimaty więc nowa odsłona również przypadnie Wam do gustu.  Jeśli natomiast chcecie zacząć przygodę dopiero teraz, to nic straconego. W SnowRunner także można ugrząźć w błocie!

W 2018 roku, po roku od premiery MudRunner, studio Saber Interactive zapowiedziało kolejną wersje symulatora ciężarówek terenowych w ekstremalnych warunkach czyli SnowRunner.  Zimowa wersja podobnie tak jak jej poprzedniczka skupia się na pokonywaniu niebezpiecznych terenów różnymi pojazdami a symulacja terenu zmusza nas do karkołomnego kręcenia kierownicą przy wykonywaniu różnych zadań.

Przed nami dziesiątki misji, kontrakty i własna flota, która może składać się z 40 samochodów. Wśród nich znajdziemy znane marki tj. CAT, Chevrolet czy GMC którymi będziemy poruszać się po trzech regionach a w nich czekać będzie 11 miejsc do eksploracji.

Witaj w Michigan

Michigan, część rejonu Midwest nazywanej regionem Wielkich Jezior. To tutaj rozpoczynamy swoją przygodę. Po rozpoczęciu gry wita nas pierwsze zadanie. Będzie ich mnóstwo, ich schemat będzie się powtarzał ale gra Was tak wciągnie i nie puści niczym błoto naszego koła od ciężarówki.

Informacja zawarta na ekranie przed pierwszym uruchomieniem silnika wskazuje, że nie będzie łatwo – póki nie dostarczymy materiałów na odbudowę mostu, nie przedostaniemy się dalej. Ze stoickim spokojem przechodzimy do gry, gdzie czeka nas samouczek. Postępując zgodnie z instrukcją, kierujemy się na mapę gdzie widzimy (prawie nic nie widzimy póki nie odblokujemy punktów obserwacyjnych ale o tym za chwilę) nasz znacznik czyli pojazd w którym aktualnie się znajdujemy i nasz pierwszy punkt docelowy czyli punkt obserwacyjny.

Punkt obserwacyjny

Punkty obserwacyjne są znane z innych gier. Dzięki nimi, możemy w końcu coś ujrzeć czyli innymi słowy w zasięgu danego punktu aktualizuje się nasza mapa i odblokowują poszczególne jej fragmenty co znaczenie ułatwia wyprawę ponieważ bez mapy łatwo wjechać w krzaki.

Zamknijmy mapę i wróćmy do samochodu. Na naszym ekranie rozmieszczono na rogach ciekawe informacje. W lewym górnym rogu nie tylko znajduje się nazwa aktualnego pojazdu ale i jego dane techniczne.

Lewy dolny róg to natomiast małe menu wyboru, gdzie możemy np. odłączyć przyczepę czy zmienić auto (w późniejszym etapie gry), a także znajduje się stan naszego zbiornika, bo jak dobrze wiecie im większy pojazd a do tego z napędem 4×4 to i większe spalanie więc warto co jakiś czas tam zerknąć i dobrze zaplanować podróż uwzględniając staję paliw.

Gdy swój wzrok przeniesiemy na prawy dolny róg, ujrzymy skrzynię biegów, możliwość włączenia napędu 4×4 jak i informację czy stoimy z hamulcem ręcznym czy nie.

Prawy górny róg to informacja o bieżących celach. Podświetlane funkcje na ekranie możemy dowolnie włączać i wyłączać, gdy stwierdzimy, że na ekranie jest ich zbyt dużo. Wystarczy nacisnąć strzałkę do góry na naszym padzie.

Ruszajmy w końcu!

Gdy zapoznaliśmy się co nieco z elementami HUDa, zwalniamy hamulec ręczny i ruszamy. Po chwili jednak dostrzeżemy kolejną ważną informację a mianowicie obsługę skrzyni biegów. Tak więc wrzucajmy niski bieg i pędzmy  pełznijmy przez błoto. Wkrótce ujrzymy informację aby włączyć tryb 4×4. No w końcu! Jeszcze chwila i nasz pickup by stanął na dobre w kąpieli błotnej.

Po wyjechaniu na utwardzoną nawierzchnię można chwilę odetchnąć z ulgą. Pomimo zamkniętej drogi, przejechałam obok blokady a także przez wodą. Po chwili ujrzałam pierwszą stacje benzynową i marzenie każdego kierowcy – bezpłatne tankowanie i naprawy. Więc nie żałując sobie, od razu zatankowałam do pełna. Bo przecież wiadomo, jak za darmo to trzeba brać.

Po tankowaniu udałam się w stronę znacznika gdzie z daleka widziałam pierwszą wieżę obserwacyjną.  Dzięki niej odkryto fragmenty mapy a także nowy pojazd, którym będzie można przetransportować materiału do odbudowy mostu.

Przechodząc do mapy widzimy odkrytą jej część a także nowe miejsca i przede wszystkim ciężarówkę. Z podpowiedzmy dowiadujemy się jak zaznaczać trasę, punkt po punkcie. Gdy to zrobimy – w drogę. Przejeżdżając przez większe i mniejsze błota dojeżdżamy do naszej ciężarówki. Musimy pamiętać, że nie jest ona przystosowana do dużego błota. Pewnie w głowie zrodziło się pytanie – i co teraz? No więc, jedziemy z jeszcze większą ciekawością bowiem im większa adrenalina tym większa frajda!

Komu w drogę, temu czas

Gdy już znajdziemy się za kierownicą ciężarówki zobaczymy komunikat „to nie najlepszy samochód do tego zadania ale nie mamy nic lepszego”. Równie dobrze twórcy mogli napisać coś w stylu „to nie najlepszy samochód do tego zadania ale chcemy żebyś się trochę pomęczył/ła ”.

Zgodnie z poleceniem teraz należy włączyć mapę i przejść do zakładki z kontraktami, gdzie akceptujemy pierwszy z nich i jedziemy po kątowniki. Ach, no tak, ręczny. Ok., teraz dopiero ruszamy…

Dojeżdżając do punktu widzimy puste miasto. Trochę przygnębiający widok rodem z thrillera – puste szare miasto, padający deszcz. Szkoda, ponieważ trochę ruchu chyba nie zaszkodziłoby. Coś (kogoś) by się najechało – mandat. Przejechanie na czerwonym świetle – mandat. Ale w sumie tematyka gry skupia się na innych aspektach więc zostawiam Wam inne pomysły na  urozmaicenie rozgrywki.

Ładujemy ładunek materiały (dostępne są różne opcje załadunku), jedziemy z powrotem przez miasto i wracamy przez poznane i ominięte wcześniej blokady jak i rzekę. Gdy dojedziemy do mostu rozpocznie się jego remont. Ale to tylko pierwszy etap , tak więc wybieramy kolejny kontrakt i udajemy się po deski. Mając załadowane deski, wracamy do mostu i kończymy jego remont.

Profil kierowcy

Dzięki naprawie mostu zdobyliśmy nową rangę kierowcy. Umożliwia ona zakup jak i modyfikacje naszych pojazdów. Po naciśnięciu strzałki w dół widzimy nasz profil gdzie umieszczono takie informacje jak posiadana ilość gotówki, status eksploracji czy ogólne statystyki na danych regionach. W kolejnych zakładkach umieszono kontrakty, zadania, wyzwania i osiągnięcia. Jest co robić!

Teraz wiemy, że to nie był to tylko czyn społeczny ale udało nam się zarobić trochę kasy a przy tym także zdobyć punkty doświadczenia, które z kolei odblokowują nowe rangi kierowcy. Jak to mówią „pierwsze koty za płoty” i jedziemy dalej – do garażu.

Nie chwal dnia przed zachodem słońca

Szybki podgląd na mapę i widzimy tylko część odkrytej drogi. Tak więc albo udamy się teraz do wieży obserwacyjnej niedaleko garażu i od razu odkryjemy pobliskie tereny lub idziemy na żywioł i pędzimy do garażu zobaczyć co w nim słychać. Jak myślicie, którą opcję wybrałam?

Oczywiście popędziłam prosto do garażu. No może nie popędziłam i nie tak prosto, ponieważ na bocznych drogach utknęłam, potem znowu aż wróciłam na asfalt i pojechałam na około. Co prawda znowu się zakopałam ale wyciągarka uratowała mnie i to nie raz. Następnie błądziłam w ciemnościach po gospodarstwie i po lesie i to przez kilka minut, ponieważ komunikat jak włączyć halogeny ukazał się z lekkim opóźnieniem. Byłam zła ale i zadowolona, że w końcu się w ogóle pojawił.

Bez ciekawości nie ma mądrości

W końcu udało dotrzeć się do garażu. Podpowiem, że lepiej najpierw odblokować mapę i widzieć drogę niż błądzić, ponieważ trochę czasu można na tym stracić. Z drugiej strony jest co wspominać po takich przygodach. Można opowiadać „a wiesz wnusiu, kiedyś twoja babcia jechała sama po zmroku przez las, bez świateł. Błądziła i tonęła wręcz w błocie” a potem tylko dodać mały szczegół, że to było w grze, która była symulatorem ale tak czy inaczej ciekawa opowieść gotowa.

W garażu możemy kupować, modyfikować, przechowywać nasze pojazdy i je sprzedawać a także co ciekawe przemieszczać się do innych regionów.

Wybierając opcje „dostosuj”  znajdziemy modyfikacje, gdzie możemy polepszyć osiągi, w zakładce wygląd zmienimy części nadwozia i również wybierzemy nowy kolor.

W „pojazdach” widzimy nasze posiadane ciężarówki a w sklepie możemy dokonać zakupu nowych.

Po zapoznaniu się z garażem, gra „zmusza” nas do przeniesienia się na Alaskę. Wybieramy więc mapę ogólną i się przenosimy. Dalej gra wygląda już znajomo czyli kontrakty, punkty obserwacyjne itp…

Model jazdy, grafika czyli wszystko po trochu

Nie bez powodu przy tytule widzimy 4K i Ulepszone dla Xbox One X. Gra prezentuje się bardzo dobrze. Widać poprawę w stosunku do poprzedniej części no i przede wszystkim realistyczne boksowanie kół w błocie przypomina o ekstremalnych warunkach. A jeśli mówimy o błocie, to jest wszędzie – nie tylko na kołach ale na całej ciężarówce. Natomiast gdy wjeżdżamy na asfalt, widzimy nasze błotne ślady póki całkowicie nie odpadną z kół.

A jak zimą zapytacie? Zimą to dopiero jest jazda. Albo się zakopiemy w śniegu albo będziemy ślizgać się na lodzie niczym krążek do hokeja. Ileż radości sprawia podróżowanie po Alasce. A jeszcze więcej zdziwienia, gdy wydaje nam się mała ilość śniegu póki w nią nie wjedziemy…

Prowadzenie w tej grze wymaga więcej niż tylko skupienia i nie możemy pędzić przed siebie. Albo wpadniemy w poślizg albo uderzymy w coś a to już skutkuje uszkodzeniami, często nie pozwalającymi kontynuować jazdę. Osobiście wybrałam widok zza samochodu, ponieważ wmawiam sobie, że lubię podziwiać przyrodę znajdującą się dookoła a tak naprawdę jest wtedy łatwiej z kontrolą pojazdu. Natomiast widok z kabiny przykuwa uwagę takimi rzeczami jak odbicia w lusterkach bocznych.

Krajobraz w grze zachwyca i to jest zdradliwe. Można się zapomnieć podziwiając widoki i stracić panowanie nad ciężarówką. Również tyczy się to widoku z kabiny. Chcąc obejrzeć kokpit ciężarówki lepiej zrobić to na postoju. W tej grze naprawdę zło czai się na każdym kroku…

Gra dla spragnionych ekstremalnych emocji czeka w Microsoft Store w cenie 209,99zł.

Artykuł SnowRunner. Recenzja gry pochodzi z serwisu World of Xbox.